වයසින් අඩු වැඩි උනාට අපි හැමෝම අම්මා කෙනෙක් ගේ තාත්තා කෙනෙක්ගේ දරුවෙක්. අපි කිසිම කෙනෙක් ඕපපාතික නැහැනේ... ඒ වගේම මේක කියවන බොහෝ දෙනෙකුත් දැනටම හෝ අනාගතයේ දරුවෙක්ගේ අම්මා කෙනෙක් හෝ තාත්තා කෙනෙක් වෙන්න ඉඩ තියනවා. ස්වභාවධර්මයේ නීතිය අතින් බැළුවොත් උපදින හැම සතෙක්මත් තම වර්ගයාගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් තම වර්ගයාගේ මීළග පරම්පරාව බිහිකරන්න කැපවෙනවා.. ඒ කැපවීමේ හා මිනිස් සිරුරේ අවශ්යතා වල ප්රතිඵලයක් විදියට තමයි අපි හැමෝම අද මේ තත්වෙන් ඉන්නේ නේද? අපි විතරක් නෙවෙයි මෙලොව ජීවත් වන සියළුම සතුන්ට මේ කථාව පොදුයි... මාත් එක්ක එක කාමරේ ජීවත් වෙන හූනාටයි රෑට එළිය දෙන්න එන කණාමැදිරියට පවා මේක පොදුයි... ඒත් හූනන් හා කණාමැදිරියන්ට සාපේකෂව මිනිස් ගහණය වැඩියි... එක අතකින් හා අපේ හරේෂ් සොයුරා කියන විදියට අද ලොකේ පවතින බොහෝ ගැටළු වලටත් හේතුව මේ අධික ඡනගහනය හා ඒ ප්රමාණයට අවශ්ය තරම් සම්පත් ප්රමාණවත් නොවීම... ඒත් අපි කවුරුවත් ඒ පිළිබදව හිතන්නේ නෑ නේද? උපත් පාළන ක්රම හා පුංචි පවුල රත්තරං කියන න්යායන් ගෙන ආවාට මේ ගැටළු වලට පිළියම් ලැබෙන්නේ නෑ... අපි පිළියම් යොදන්න කැමතිත් නෑ.. හේතුව අපි ආත්මාර්ථකාමීයි... දරුවෙක් හදන හැම දෙමාපියෙක්ම එහෙමයි... තමන්ට බැරි වෙන කාලෙක තමන් දුබල වෙන කාලෙක තමන්ගේ දරුවන් තමන් ළග ඉදන් තමන්ව බලාගනියි කියන හැඟීම වචනෙන් නොකිව්වට එයාලාගේ හිත් ඇතුලේ තියෙනවා නේද?
ඔය කථාවෙම තවත් පැත්තක් දවසක් freednbeing නොහොත් හරේෂ් අපේ මහ ගෙදරට ඇවිල්ලා ටික දවසකින් ඉදිරිපත් කලා "ඉපදීම දුකක් නම් ඉතිරිය" කියලා...ඇත්තටම ඒ නිර්මාණය දිගේ ඒ දවස් වල මම ගොඩක් හිතුවා ඒ වගේම ලොකු වාද විවාදත් ඇති උනා... තම තමන් කැමති විදියට හිතා ගනිත්වා කියලා හිතලා ඒ විවාද අතර මග නතර කරලා දැම්මා අපි හැමෝගෙම සුභ සිද්ධිය තකා.. හිකිස් !
දැන් මම මොන දේ කිව්වත් දරුවෙක් ඉන්න 99%ක් අම්මලා හා තාත්තලට තමන්ගේ දරුවා සම්පතක්.... මැණිකක්... රත්තරං කෑල්ලක්... මම 99%ක් කිව්වේ උපදුනු ගමන් දරුවෝ කුණු ගොඩට වැසිකිලි වලට විසි කරලා යන අම්මලත් අපි අතර ඉන්න නිසයි... ඒ කොහොම උනත් මම මේ හැම දේම කිව්වේ මම අද උදේ ලිව්ව සිතුවිල්ලක් බ්ලොග් සටහනට ඇතුළු කරන්න ඕන වුනු නිසයි....
මට ඉන්නවා යාළුවෙක් අපි හැමෝම දන්න නමින් කියනවා නම් නුකී.... එයාට ඕන උනා එයාගේ කාර්යාල මිතුරෙක්ගේ පුතෙක් ගේ උපන්දිනයක් වෙනුවෙන් පැවතුනු දානයකට අදාලා වීඩියෝ පටයේ මුලට මොනා හරි සුභ පැතුම් සටහනක්! ඉතිං මට කිව්වා වහාම ක්රියාත්මක වන පරිදි විනාඩි 10ක් ඇතුලත ලියලා ඕනි කියලා... මමත් ඉතිං කරඅරින්න පුළුවන් හැම දේම කිව්වට වැඩේ මටම කරන්න උනා... ඉතිං මම පොඩි සටහනක් ලියලා දුන්නා... ඒ වැඩේ ඉවර කරලා අවකාශයේ අද දිනට කවි ලියන්න නියමිත පිංතූරය දැක්කම මට හිතුනා මම මොහොතකට කලින් ලිව්ව එක හොදයිනේ කියලා... ඒත් පිංතූරය තවත් හොදින් බැළුවම දැක්කේ ඉන්නේ පුතෙක් නෙවෙයි දුවෙක් කියලා... ඉතිං මම සටහනෙත් වචන පොඩ්ඩක් එහේ මෙහේ කලා... මෙන්න මේ විදියට තමයි අළුත් එක ලියවුනේ....
කොයි හැටි වෙතත් උපන්දිනය සමරපු පොඩි පුතාට සුභ උපන්දිනයක්.... අන්තර්ජාලයට අළුතින්ම එකතු වූ වෙබ් අඩවිය අවකාශේ.com නුඹට දිගු ගමනකට සුභ පැතුම්...!
Monday, September 29, 2008
Sunday, September 28, 2008
ඉරිදා දවස හා තාරේ සමීන් පර්
අද දවස ආරම්භ උනේ වෙනදාට වඩා පරක්කු වෙලා ඒ කිව්වේ උදේ අටට විතර.. එහෙමයි කියලා කිසි හදිස්සියකුත් නෑ... අද ඉරිදා නිසා කරදර බාධක නැතිව හොද නින්දකට පසුව අවදි උනා.. තේක එහෙම බීලා මුණ හොදන්නෙත් නැතුවම එහෙමම ආපහු ඇඳට ඇවිල්ලා "කෆ්කා මුහුදු වෙරළේ" පොත කියවන්න ගත්තට ඒකත් බෑ වගේ හිතුනා.. එහෙම්ම ආයෙත් පොඩ්ඩක් නිදාගන්න හිතුවත් ආයේ බෑ කියලා හිතුනා. ඉතිං එළියට ඇවිල්ලා මුණ කට සෝදලා එහෙම අම්මට උදේ කෑම හදන්න ලාවට විතර උදව් කලා...උණූවෙන්ම ඉදිආප්පයි පරිප්පු හොදියි පොල් සම්බෝලයි එක්ක උදේ ආහාරය සප්පායම් වෙලා, අන්තර්ජාලයට සම්බන්ධ උනා. අවකාශේ අපේ මිතුරෙක් විසින් පලකරලා තිබ්බ රූෆ් ටොප් පිංතූර වගේකට වචන ගලපමින් ඉන්න වෙලාවේ තමයි තවත් අන්තර්ජාලයෙන් මට මුණ ගැහුනු අපූරු යෙහෙළියක් වෙන කාංචනා අක්කා කථා කලේ එයා කිව්වා ඒ වෙලාවේ හිංදි චිත්රපටයක් බලමින් ඉන්නේ කියලා...මමත් ඉතිං මහ ලොකුවට කිව්වා අපෝ මට ඔවා බලන්න වෙලාවක් නෑ කියලා.. කිව්වට මොකෝ මමත් ගිහින් ටීවී එක දාලා ඉස්සරහින් වාඩි උනා...ලේන් දත් වගේ අලි දත් දෙකක් තියෙන පුංචි පිරිමි ළමයෙක් ගේ කථාවක් "තාරේ සමීන් පර්".
කථාව කෙටියෙන් කියනවා නම් (මම බලපු ටිකේ විදියට ) ඒ ළමයා නේවාසිකාගාරයක නතර වෙලා තමයි ඉගෙන ගන්නේ... පාසලට හා ගුරුවරුන්ට අවශ්ය විෂය දැනුමෙන් සන්නද්ධ විනයානුකූල ළමයි පිරිසක් බිහි කරන්න. ඒත් මේ ළමයා තරමක් අසාමාන්යයි.. අකුරු ලියන්නේ අනිත් පැත්තට.. පාඩම් ගැන කිසිම උනන්දුවක් නෑ.. ඒ වගේම කාත් එක්කවත් කිසිම සම්බන්ධයක් නෑ. හුදකලා ළමයෙක්... ඒත් එයාගේ අයියා බොහොම බුද්ධිමත්, දක්ෂ දරුවෙක්. ඒ වගේම ටෙනිස් ක්රීඩකයෙක්. ඉතිං අම්මලත් මල්ලිට වඩා අයියා ගැන අවධානය යොමු කරනවා.... මේ අතර පාසලට අළුතින් එන චිත්ර ගුරුවරයා මේ ළමයා ගැන හොද අවධානයෙන් බලනවා... දරුවගේ ගැටළුව හඳුන ගන්නවා. එයාට තියෙන්නේ රෝගයක් අකුරු වචන ශබ්ධ ආදිය නිසි ලෙස හදුන ගන්න බැරි.. ඒත් මේ දරුවා දකෂ චිත්ර ශිල්පියෙක් හා ඒ වගේම හොද මොළයක් තියෙන දරුවෙක් හැටියටත් මේ අනියම් සේවයට පැමණි ගුරුවරයා තේරුම් ගන්නවා... පසුව ගුරුවරයාගේ හා ළමයාගේ කැපවීම් මත දෙදෙනා ලබන ජයග්රහනයක් පිළිබදවයි මේ කථාව කියවෙන්නේ..
මම අළුත් හිංදි චිත්රපට බලන එක බොහෝ දුරට නතර කරලා තිබ්බේ. කාල වේලාව නැතිකම හා ඒවා බලනවට වඩා ඒ විදියෙම ඉංග්රීසි චිත්රපටයක් බලන එක හොදයි කියලා දැනුන නිසා... එත් "තාරේ සමීන් පර්" මගේ ආසම චිත්රපට ගොන්නට මම දෙපාරක් හිතන්නේ නැතිව එකතු කර ගන්නවා.. ඒ කථාව ඒ තරමටම මගේ හිතට දැනුන නිසා... අවුරුදු ගනනාවකට පස්සේ චිත්රපටයක් බලලා මගේ ඇස් දෙක තෙත් උනේ අද...
ඒ වගේම පසුව අපේ අම්මා කිව්වා මෙවර ඔස්කාර් සිනමා උළෙලට ඉන්දියාව නියෝජනය කරමින් ඉදිරිපත් කර තිබෙන්නේ මේ චිත්රපටය බව..ඒ ගැන සතුටුයි...කලකට පෙර බිහිවුනු "බ්ලැක්"චිත්රපටයත් මට මතක් උනා.. චිත්රපටය ගැන මට ඔත්තුව දුන්නු කාංචනා අක්කට බොහොම ස්තූතියි...මම කිව්වට වඩා ඔයාලාත් අද බැලුවේ නැත්නම් හොයාගෙන හරි බලන්න.. සොදුරු චිත්රපටයක් එය... චිත්රපටය අවසානයේ පසුබිමින් වාදනය වුනු ගීතයේ අවසන් පේලියෙන්ම මමත් මගේ සටහන අවසන් කරනවා "ඔබ සතුටින් සිටින තැන ඔබේ අරමුණයි"
කථාව කෙටියෙන් කියනවා නම් (මම බලපු ටිකේ විදියට ) ඒ ළමයා නේවාසිකාගාරයක නතර වෙලා තමයි ඉගෙන ගන්නේ... පාසලට හා ගුරුවරුන්ට අවශ්ය විෂය දැනුමෙන් සන්නද්ධ විනයානුකූල ළමයි පිරිසක් බිහි කරන්න. ඒත් මේ ළමයා තරමක් අසාමාන්යයි.. අකුරු ලියන්නේ අනිත් පැත්තට.. පාඩම් ගැන කිසිම උනන්දුවක් නෑ.. ඒ වගේම කාත් එක්කවත් කිසිම සම්බන්ධයක් නෑ. හුදකලා ළමයෙක්... ඒත් එයාගේ අයියා බොහොම බුද්ධිමත්, දක්ෂ දරුවෙක්. ඒ වගේම ටෙනිස් ක්රීඩකයෙක්. ඉතිං අම්මලත් මල්ලිට වඩා අයියා ගැන අවධානය යොමු කරනවා.... මේ අතර පාසලට අළුතින් එන චිත්ර ගුරුවරයා මේ ළමයා ගැන හොද අවධානයෙන් බලනවා... දරුවගේ ගැටළුව හඳුන ගන්නවා. එයාට තියෙන්නේ රෝගයක් අකුරු වචන ශබ්ධ ආදිය නිසි ලෙස හදුන ගන්න බැරි.. ඒත් මේ දරුවා දකෂ චිත්ර ශිල්පියෙක් හා ඒ වගේම හොද මොළයක් තියෙන දරුවෙක් හැටියටත් මේ අනියම් සේවයට පැමණි ගුරුවරයා තේරුම් ගන්නවා... පසුව ගුරුවරයාගේ හා ළමයාගේ කැපවීම් මත දෙදෙනා ලබන ජයග්රහනයක් පිළිබදවයි මේ කථාව කියවෙන්නේ..
මම අළුත් හිංදි චිත්රපට බලන එක බොහෝ දුරට නතර කරලා තිබ්බේ. කාල වේලාව නැතිකම හා ඒවා බලනවට වඩා ඒ විදියෙම ඉංග්රීසි චිත්රපටයක් බලන එක හොදයි කියලා දැනුන නිසා... එත් "තාරේ සමීන් පර්" මගේ ආසම චිත්රපට ගොන්නට මම දෙපාරක් හිතන්නේ නැතිව එකතු කර ගන්නවා.. ඒ කථාව ඒ තරමටම මගේ හිතට දැනුන නිසා... අවුරුදු ගනනාවකට පස්සේ චිත්රපටයක් බලලා මගේ ඇස් දෙක තෙත් උනේ අද...
ඒ වගේම පසුව අපේ අම්මා කිව්වා මෙවර ඔස්කාර් සිනමා උළෙලට ඉන්දියාව නියෝජනය කරමින් ඉදිරිපත් කර තිබෙන්නේ මේ චිත්රපටය බව..ඒ ගැන සතුටුයි...කලකට පෙර බිහිවුනු "බ්ලැක්"චිත්රපටයත් මට මතක් උනා.. චිත්රපටය ගැන මට ඔත්තුව දුන්නු කාංචනා අක්කට බොහොම ස්තූතියි...මම කිව්වට වඩා ඔයාලාත් අද බැලුවේ නැත්නම් හොයාගෙන හරි බලන්න.. සොදුරු චිත්රපටයක් එය... චිත්රපටය අවසානයේ පසුබිමින් වාදනය වුනු ගීතයේ අවසන් පේලියෙන්ම මමත් මගේ සටහන අවසන් කරනවා "ඔබ සතුටින් සිටින තැන ඔබේ අරමුණයි"
Thursday, September 25, 2008
පැවතීම
පැවතීම
මොහොතකට ඔබ වන්න
නුඹ ගල් කුලක් මෙන්
දැඩි වෙන විට
මා ගලක් නොවී වෙන
මක් කරන්නද....
එහෙත් උද්ගෝෂණ නැති
මගේ ඉල්ලීම සිහි කැදවා නැවත
නුඹ කිව්වා මට
මා ලෙසම පවතින්න
විටෙක නුඹ
මල් පෙත්තකටත් වඩා
සුසිනිදු වෙද්දි
මාද ගලක් බව දැනුනා මට
නුඹේ සුමුදු බව නොදැනෙන විට
බිය සිතුනි මොහොතකට
මා මතින් නුඹ
නැවත ඉදි වෙයිද අළු වෙයිද?
නුඹ පිහාටුවක් මෙන්
පාවී යන්න උවමනා
බැව් පැවසු විටදි
හිස සලා පැවසුවෙමි
මම පවන වෙන බවට
නුඹ යන හැම තැනම
නුඹ සමග යන
අමතක උනා මට මොහොතකට
පවන් පොද රිසි තැනට පිහාටුව
පාවෙලා යන බැව්
නැවත් අත්හැර දමුවෙමි නුඹ
වටා එතෙන පවන් රොද
වෙන පැතුම...
රාත්රීන් පුරා නිදි මරා
දෑත් හිස මත තබා
කලතවා සිතුවිලි සයුර සෙවුවෙමි
නුඹ සමග පෑහෙන්න
නුඹ නුඹ ම වන
මම මම ම වෙන
අළුත් ක්රමයක්....
කල්පකාලයක්
එක තැනම පල්වෙන
පුහුමතවාද - බැමි - පවුරු
බිද දමා අපි අපි වෙන්න
යලි වෙන් වෙන්ව
තනි තනිව
අප ලෙසම පවතින්න
පෙර හැම දිනකදි මෙන්ම
අපටම ගැලපෙන විදිය
හොයාගත්තා මෙවරද
නුඹ විසින්...
නුඹ විද්යුතය
මම චුම්බකත්වය
පැවතිය හැකියි
අපට මේ ලොකෙන් එපිට
නුඹ කැමතිම
විශ්වය තුල වුවද
අපට අප මෙන්ම
පැවතිය හැකිය....
අප එක්වන විට
හට ගැනෙන
විද්යුත් චුම්බකත්වය
හානි කර විය හැකියි
"අන් අයට"
අපට නෙවේ ඒ...
.................
.................
පසු සටහන - ගොඩක් දවසකින් කවියක් තියා කවියක් වගේ එකක් වත් ලියන්න බැරි උනා... බ්ලොග් සටහන් පෙළත් 49 වෙනි සටහනෙන් නැවතිලා තිබ්බ නිසා හිතුවා 50 වෙනි සටහන පොඩ්ඩක් විශේෂ කරලා ලියන්න... එත් එක්කෙනෙක් මතක් කරලා දුන්නා සංඛ්යාව නෙවෙයි වැදගත් වෙන්නේ කියලා.... ඒක නිසා ඒ අදහසත් අතහැරලා දැම්මා....අද කාර්යාලයේ වැඩ තිබුනත් ඒ තරම්ම හදිසි වැඩ නැහැ. ඒ නිසා කරන්න කම්මැලි.... අනිවාර්යෙන් කලයුතු වැඩ ටික උදේම අහවර කරලා දැම්මා... කවියක් ලිවීමේ ආසාවක් ඇති උනු නිසා ලියන්න කොළය එහෙම අතට අරන් පැන්සල උල් කරලා ලියන්න හදද්දි ලියන්න හිටිය වචන ටික නැති වෙලා... ඕනි දෙයක් කියලා බ්ලොග් එකේ කෙලින්ම මොනා හරි කුරුටු ගානවා කියලා ආවම ලිය වුනේ ඔය උඩ තියෙන වචන ටික......තේරුමක් නෑ තමයි ...ඒත් ඉතිං මට හිතුනා ලියවුනා..එච්චරයි....!
මොහොතකට ඔබ වන්න
නුඹ ගල් කුලක් මෙන්
දැඩි වෙන විට
මා ගලක් නොවී වෙන
මක් කරන්නද....
එහෙත් උද්ගෝෂණ නැති
මගේ ඉල්ලීම සිහි කැදවා නැවත
නුඹ කිව්වා මට
මා ලෙසම පවතින්න
විටෙක නුඹ
මල් පෙත්තකටත් වඩා
සුසිනිදු වෙද්දි
මාද ගලක් බව දැනුනා මට
නුඹේ සුමුදු බව නොදැනෙන විට
බිය සිතුනි මොහොතකට
මා මතින් නුඹ
නැවත ඉදි වෙයිද අළු වෙයිද?
නුඹ පිහාටුවක් මෙන්
පාවී යන්න උවමනා
බැව් පැවසු විටදි
හිස සලා පැවසුවෙමි
මම පවන වෙන බවට
නුඹ යන හැම තැනම
නුඹ සමග යන
අමතක උනා මට මොහොතකට
පවන් පොද රිසි තැනට පිහාටුව
පාවෙලා යන බැව්
නැවත් අත්හැර දමුවෙමි නුඹ
වටා එතෙන පවන් රොද
වෙන පැතුම...
රාත්රීන් පුරා නිදි මරා
දෑත් හිස මත තබා
කලතවා සිතුවිලි සයුර සෙවුවෙමි
නුඹ සමග පෑහෙන්න
නුඹ නුඹ ම වන
මම මම ම වෙන
අළුත් ක්රමයක්....
කල්පකාලයක්
එක තැනම පල්වෙන
පුහුමතවාද - බැමි - පවුරු
බිද දමා අපි අපි වෙන්න
යලි වෙන් වෙන්ව
තනි තනිව
අප ලෙසම පවතින්න
පෙර හැම දිනකදි මෙන්ම
අපටම ගැලපෙන විදිය
හොයාගත්තා මෙවරද
නුඹ විසින්...
නුඹ විද්යුතය
මම චුම්බකත්වය
පැවතිය හැකියි
අපට මේ ලොකෙන් එපිට
නුඹ කැමතිම
විශ්වය තුල වුවද
අපට අප මෙන්ම
පැවතිය හැකිය....
අප එක්වන විට
හට ගැනෙන
විද්යුත් චුම්බකත්වය
හානි කර විය හැකියි
"අන් අයට"
අපට නෙවේ ඒ...
.................
.................
පසු සටහන - ගොඩක් දවසකින් කවියක් තියා කවියක් වගේ එකක් වත් ලියන්න බැරි උනා... බ්ලොග් සටහන් පෙළත් 49 වෙනි සටහනෙන් නැවතිලා තිබ්බ නිසා හිතුවා 50 වෙනි සටහන පොඩ්ඩක් විශේෂ කරලා ලියන්න... එත් එක්කෙනෙක් මතක් කරලා දුන්නා සංඛ්යාව නෙවෙයි වැදගත් වෙන්නේ කියලා.... ඒක නිසා ඒ අදහසත් අතහැරලා දැම්මා....අද කාර්යාලයේ වැඩ තිබුනත් ඒ තරම්ම හදිසි වැඩ නැහැ. ඒ නිසා කරන්න කම්මැලි.... අනිවාර්යෙන් කලයුතු වැඩ ටික උදේම අහවර කරලා දැම්මා... කවියක් ලිවීමේ ආසාවක් ඇති උනු නිසා ලියන්න කොළය එහෙම අතට අරන් පැන්සල උල් කරලා ලියන්න හදද්දි ලියන්න හිටිය වචන ටික නැති වෙලා... ඕනි දෙයක් කියලා බ්ලොග් එකේ කෙලින්ම මොනා හරි කුරුටු ගානවා කියලා ආවම ලිය වුනේ ඔය උඩ තියෙන වචන ටික......තේරුමක් නෑ තමයි ...ඒත් ඉතිං මට හිතුනා ලියවුනා..එච්චරයි....!
Monday, September 22, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)

