Monday, September 8, 2014

බස් එකේ ඉදන් ෆ්ලෝටින් මාර්කට් එක වෙනකල්

හෙනම ඉස්සර
අපේ බස් නැවැත්තුවේ
කොටුව ස්ටෑන්ඩ් එක ඇතුලේ
ඒ කාලේ
අපෝ වලවල් මඩ හෙනම චාටර්
පස්සේ
ස්ටෑන්ඩ් එක හැදුවා
හැබැයි අපේ බස් ටික
බැස්ටියන් පාරට වැටුනා

බැස්ටියන් පාරේ තිබුනේ
තොග කඩ පේළියක්
කරපිංචා.. පළතුරු..

එක පාරට දවසක්
ඒ කඩ කැඩිලා..

කඩ වලට පිටිපස්සේ
ජිවිතේට දැකලා නැති
පොඩි පොකුණක් තිබිලා?

හප්පා.. මාර ගති
රේල් පාර
වතුර පාර
බස් හෝල්ට් එක
බස් එකේ ඉඳන්ම කෝච්චි පොටෝ ගත්තැහැකි

පොකුණටත් එක සැරේ
ආස්චර්‍ය වඩින්න ගත්තා
අඩු ගානේ වැස්සට ඉන්නවත්
හෝල්ට් එකට වහලක් එයි
අපි හිතුවා

පොකුණෙන් එහා වීදුරු කඩ හැදුනා
පොකුණ මැද ලී කඩ හැදුනා
අයින් දිගේ මල් වැවුනා
අද වගේ නෙවෙයි හෙට
පොකුණ වටේ දියුණු උනා
බස් එකේ ඉදන් අපි
බලං හිටියා..

ෆ්ලෝටින් මාර්කට් එක
පොකුණ මැද හැදුනා
පොඩි කික් එකකින්
අපිත් බලන් උන්නා
බස් එක යනකල්
බස් එකේ ඉදං..

දැන්

රෑට රෑට ෆ්ලෝටින් මාර්කට් එකට හරි සෙනඟ
ටේක් අ‘වේ කප් වල ඩ්‍රින්ක්ස් බිබී
ස්ලිපස් දාපු - පෑන්ට්ස් ඇඳපු නෝනලා
නගර සිරි නරඹනවා
බැස්ටියන් පාරත් දැන් මොඩ් වෙලා
ටාටා ලේලන්ඩ් රෝසා බස් නැතුව
කාර්..ජීප් නැවතිලා
බැස්ටියන් දැන් පොශ් වෙලා

බස් එකේ ඉදං බලන් හිටි අපිට
උන් හිටි තැන් නැති වෙලා
පොශ් කොළඹ කොන් වෙච්චි අපි
හෝල්ට් හොය හොය තාම
මහ මඟ.....




Thursday, February 6, 2014

මතක පොත් ගිණි තැබීම...

මේ අවුරුද්දේ පළවෙනි දවසෙම පළවෙනි තෑග්ග විදියට ලැබුනේ මතක පොතක්... එහෙම නැත්තං ඩයරි එකක්.. ඩයරි එකට සිංහලෙන් කියන්නේ දිනපොත උනාට මම කැමතියි මතක පොත කියන්න.. ඉස්සර නම් දෙසැම්බර් මාසේ අඟ වෙනකොටම ඊළඟ අවුරුද්ද වෙනුවෙන් අළුත් ලස්සන මතක පොතක් ලැබෙන කම් ඉවසිල්ලක් නෑ.. ඒත් මේ අවුරුද්දේ ලැබුන එකත් අම්මට දුන්නා එයාගේ එදිනෙදා ගණන් හිලව් අනම් මනං කැමති නම් ලියාගන්න කියලා..
දැන් මින්ස්සු ඩයරි ලියනවද ඇත්තටම?
නෑ වෙන්න ඕනි..
එහෙමත් නෑ ඊයේ පෙරේදා එයාගෙම වැඩකට අපේ ලාවාගේ බෑග් එකෙන් ඩයරි එක ගත්තම එයා ඒක ලියලා තිබුනා.. ඒ එක්කම මට මතක් උනේ මගේ පරණ මතක පොත් ටික..
අදාලා අවුරුද්ද ඉවර උනාම මතක පොතත් කුණු මුල්ලට යන එකයි වෙන්නේ.. විසිකරන්නත් දුකයි.. තියා ගන්නත් බෑ.. ඔය විදියට එකතු උන මතක පොත් ගොඩකින් අද නිදහස් වෙන්න හිතුනා..
කාලෙකදි හරීම වැදගත් දේවල් තව කාලෙකදි වැඩකට නැති දේවල් වෙනවා කියලා දැන් තේරෙන්න පටන් අරගෙන.. ගේ අස්සසේ කුණු පුරවන් ඉන්න එකත් ඒ වගේ හිතිලා තියෙන්නේ.. ඒ නිසයි අද උදේම මතක පොත් වලින් නිදහස් වෙන්න කල්පනා කරේ..
අවුරුදු දහයක විතර මතක අළුත් කරමින් පිටු පෙරලන එක හරිම ශෝක් වැඩක්..
යාළුමිත්‍රකම්.. ඉස්කොලේ හොර වැඩ.. ජොලි වැඩ.. සිරා වැඩ.. එක්ක පොඩි පොඩි සීන්.. අනම් මනං එක්ක.. අපේ ආදර කතාවේ හුඟක් දවස් ගැන වචන දෙක තුනේ පොඩි පොඩි නෝට්ස්... කොටින්ම අපි මුලින්ම බලපු ෆිල්ම් එකේ ටිකට්ස් පවා.. මුළුන් ලැබුන චොකලට් එකේ කොලෙත්.. ලැබුනු තෑගි වල පුංචි නෝට්ස්.. හැම අවුරුද්දෙම බුක් ෆෙයාර් ගිය ටිකටස්.. විශ්වාස කරන්න බැරි විදියට අවුරුදු 9ක් තිස්සේ මම පාවිච්චි කරන ෆෝන් කනෙක්ෂන් එකට මුලින්ම දාපු කාර්ඩ් එක පවා.! බලාගෙන ගියාම මම පුදුම එකතු කිරීමේ පිස්සුවක් තියෙක හෙනම මානසික රෝගියෙක්නේ..!

කල් යන්න යන්න ජංජාලෙට ලං වෙන්න ලං වෙන්න මතක පොත් පාවිච්චියත් නැතිව ගිහින් ඒ පිස්සුත් හොඳ වෙලා ගිහිං.. ෆොටෝ කෑල්ලක් අරං කොහේට හරි අප්ලොර්ඩ් කරලා දාන්න තරම් දැන් සිස්ටම් එක වෙනස් වෙලා.. කමක් නෑ.. එහෙම තමයි ඉතිං..

මතක පොත් අවශ්‍යමයි කියලා හිතුන පිටු ටිකාක් විතරක් ඉතිරි කරගෙන අනිත්වා හවස පුච්චලා දැම්මා..තව කාලයක් ගිහිං ඒ පිටු ටිකත් වැඩක් නෑ කියලා හිතුන දවසක ඒ ටිකත් පිච්චෙයි..

මතක හිත් වල විතරක් ඉතිරි වෙලා මතක පොත් අළු වෙයි....


Wednesday, February 5, 2014

නිර්වානයේ දොරකඩ හිඳිමි....


පුරහඳ අයිති රාත්‍රියටය...
තරු පිරි අහසක පුන්සඳක් යනු
නේක දැසිදස්සන් පිරිවරා
සිටිනා මහේශාක්‍ය වරයෙකු මෙනි..
අහසතලයත් පොලෝ මහී කතත්
සියල්ලන්ට හොරෙන්
සිය සදාතනක පෙම් මුණු මුණුවේ
වෙලෙමින් මුළු වටපිටාවම
එකම රසගුලාවක් කර ඇත..

දිවා දැඩි සූර්ය රැසින් පීඩිත
සිය පෙම්වතිය සනහන
අහස් ගැඹ
පිණිති විසුරුවා ඇය නළවති
සුවඳව පුෂ්පයෝ දක්වා
ඈ ඔහු පසසති...
කදෝපැණි එළිත්..
තාරුකා එළිත්..
අහසත් පොලෝ මහීත්
අතර රහස් මුකුළු පණිවිඩ
ඔබ මොබ ගෙන යති..

ඒ පුරහඳ පෑයු දිනය සුවිශේෂීය..

ඇමසන් වනයේ
හරි මධ්‍යයේ
මිනිස් ඇසකට නොදිටිය හැකි
මිනිස් පයකට ළං විය නොහැකි
ඒ ගිරිකුළ් නම් මුරකරුවන් විසින් රක්නා
අසම සම ඒ පෙදෙසේ
පුරහඳ පෑයු අහස යට..
ඔවුන් සියල්ලෝ
කලකට පසු එක්ව ඇත
සියල්ලන්ට එහි යා නොහැක
නමුත් ඔවුන් සැමට යා හැක..

මා එහි දොරකඩ සිටිමි..

ඔවුන් මහා කතාවකය..
අතරින් පතර සිනහවන්ය..
“මේ මිදි යුෂ ගන්න මත් වන තරමටම පැසී නෑ තවම“
...
“යහපත්ය.. එහෙනම් මදක් දෙන්න..“

දැක පුරුදු ඔවුන් දෙස
බලා සිටියෙමි දොරකඩ සිට
නෙත් කොණින් මා දෙස බලා
ඔවුන් ඔවුන්ගේ දෙඩුම් වල

යේසුස්..සිද්ධාර්ථ.. අල්ලාහ්
එක්ක සත්‍ය සායි.. වගේම
ක්‍රිෂ්ණාලා එක්ක තව ගොඩක් අය
එක මේසයක සුහද පිළිසඳරක

එන්න ඇතුළට..
ඇරයුමක් කලා මට අයෙක්

යන්න බෑ මට
බර වැඩීයි මගේ හිත
බැඳීමෙන් බැඳී ඇත
සිතිවිලි වලින් පිරී ඇත
නිර්වාණයේ දොරකඩින් මම
හැරී ආවෙමි එන්න
පුරහඳ මගේ පසුපසින්
මා එක්ක ආවේය..







පසුව ලියමි :- පුරහඳ පායන දවසට පිස්සන්ට පිස්සු වැඩිවේළු! 

Friday, January 17, 2014

ගම්මිරිස් මෝල





හුරේ... අද මට මේ අවුරුද්දේ පළවෙනි තෑග්ග හම්බඋනා.. ගම්මිරිස් මෝලක්! :D

සෑහෙන කාලෙක ඉඳන් මම මේක ලංකාව ඇතුලේ හෙව්වේ... ඔය රටපිට නාලිකා වල යන කෑම වැඩසටහන් ගැන කෙළ හලන මගේ හැම යාළුවෙක් ගෙන්ම අහලා අහලා උන් කිව්ව හැම තැන් වලින්ම භාගයකටත් වැඩි තැන් වලට ගිහින් මට මේක හොයාගන්න බැරි උනා..

මේ ලොකේ අස්සේ තියන හැම කුණු ගොඩක් ම තියෙන පිටකොටුවේ කඩ අස්සෙන්වත් මට හොයාගන්න බැරි උනා.. මගේ වෙලාවද නැත්තං වෙන කාගේ හරි වියදම් නැකත ඇවිල්ලා තිබ්බේ නැති නිසාද දන්නෙත් නෑ ඉතිං..

සිරාවටම මම උයන වැඩේට හෙන ආසයි... (ගොඩක් වෙලාවට) අම්මත් එක්ක තනියම ගෙදර හැඳුන එකයි ඉස්සරම ටීවී වල ශාන්තා මායාදුන්නේ ඇන්ටිලා එහෙම සෑහෙන්න ඒකට වග කියන්න ඕනි.. අර එයාලා වෙන වෙනම පීරිසි වලට මිරිස් කුඩු ටික පවා වෙන් කරලා හෙන ඇඩ් එක දාලා උයන දේවල් දිහා බලන් ටීවී එක ඉස්සරහා ඉදන් හිතිං  ඒවා හදපු කාලේ ඉදන් අම්මා එක්ක ගල් වංගෙඩියේ සම්බල් කොටලා බිත්තර තම්මබං එහෙම නැත්තං පරිප්පු හොඳියි බුස්ල් අයි කාපු දවල් වල ඉදන් කොටින්ම මට මතක අතීතෙටත් කලින් ඉදං මම උයන වැඩේට ආසයි..

“මෙයා මෙහෙට එනකොට බත් උයන්නවත් දන්නේ නෑ“ කියලා තාත්තා අම්මට දාන නක්කලේ මට කවදා හරි නොවෙන්න වෙන්නත් පුළුවන්...

ඊට පස්සේ පීයෝ ටීවී එකට පිං සිද්ධ වෙන්න ඔය ලෙඩේ හෙනම ඉහට ගැහුවා.. ඒක ඇත්තටම බෝ වෙන ලෙඩක්!

හැඳුවේ නැතත් ඒ දේවල් හදන විදිය.. පාවිච්චි වෙන ටෙක්නික්ස්.. ප්‍රසන්ට් කරන සිම්පල් විදි හැම එකක් අස්සෙම තියෙන මොකක්දේ එහෙකට මම හෙන ආසයි.. නයිජෙලා ලෝසන් එක්ක ජෙමී ඔලිවර් තමයි මගේ මෝස්ට් ෆේවරිට් ජෝඩුව.. ජෙමි අයියාගේ හිනාව විතරක් ඇති බඩ පිරෙන්න!!!!

හැබැටම ගත්තම මම කුකින් ශෝ කරන පිටරට හැම මිනිහටම ආසයි වගේ.. නම් ලැයිස්තු මෙතන පල කරලා නිකං ලෙඩ දාගන්නේ මොකටද...

ඔය මොන කයිකතන්ද කිව්වත් වැඩක් නෑ හැමදාම කන්නේ එකම මෙනු එකනම්!!!
කාන්ට් හෙල්ප් !! අපි ඉන්නේ ලංකාවෙනේ!
රයිස් කියන දේ නැතුව වැඩේ ගොඩ දා ගන්න හෙනම අමාරුයි.. (අපේ තාත්තා අය වගේ එක්ක විශේෂයෙන්.. එක්කෝ බත් නැත්ං චා පා ති!!!!! )

ආයේ මුළටම ගියොත් අර ගම්මිරිස් මොල මට හෙනම වැදගත් වෙන්නේ හැම බත් වෙලකටම සලාදයක් තියෙනවා නම් මං හෙනම ආස හින්දයි.. සලාද විතරක් නෙවෙයි ගම්මිරිස් එන කොයි කෑමටත් එවලේ කොටපු ගම්මිරිස් දාන එක තමයි මම හැමවෙලේම අනුමත කරන්නේ.. මොකද එවලේ කෙටුන ගම්මිරිස් ඇටේක අමුතුම ටේස්ට් එකක් තියෙනවා මට..

මේ තාක් කල් ඉතිං මම කරන්නේ කෑම හදන හැම වෙලේම පොඩි වංගෙඩියට ගම්මිරිස් දාලා කොටන එක.. සහයට ඩැනී ඉන්න දවස් වලට ඒක එයාගේ ජොබ් එක! ඉතිං හැමදේටම ඊසී ක්‍රම හොයන මගේ සහයට ඩැනීගෙන් මට හම්බඋන තෑග්ග තමයි ගම්මිරිස් මෝල

මමත් දැන සෙලිබ්‍රෙටී චෙෆ් කෙනෙක් වෙන්න හෙන ළඟයි වගේ..

මට කලින් වෙච්ච ලෝකේ ඉන්න අනිත් අය ගැන දැන ගන්න ඕනි නම් යන්න මෙතනට 

මං ඉස්සර හදපු කෑම වලට කෙල ගිලින්න මෙතනින්  මෙතනින් මෙතනින් මෙතනින් 


ඔලිවර් අයියා....! 

Thursday, January 16, 2014

I feel ALIVE




wwhohoooo....!!

I feel so lively after loooong time.! hell yeah I mean it! Even though still i am in medication, after having endless sleeping period I feel healthy and fit again!

So to celebrate my recovery ammi decided to have string hoppers for diner!

Bang!

Our beloved string hopper akka also not well.. So amma wanted to cook rice n curry instead of something else!

Why not some HOME MADE FRIED RICE! yipeyipiyeeei! ( its was my idea)

I know cooking can fix my all worries! I am an anytime happy time home chef!

Managed to find some basmati rice and some carrots beans and soup cubes along with Vegitable ghee and butter I made it! and my most favorite hot chicken curry.! It was fast and quick dinner preparation but still worth it! All three of us are now having problem in FULL BANDIES :P

Well.... to be honest!

during past days I had mind game! It is not an easy task to go through it!

I had a fight with my "inner mind" and my "world see your face" mind!
I had a fight with "who I really wanna be" and "who I am now" mind!
I had a fight with "a girl who lived two three years ago who lived VERY happily and thought VERY freely about everything; who cold almost adjust to everything" and "traditionally married Sri Lankan woman."

Believe me its so hard!!! Its the most difficult situation u ever face!

For the first time in our entire life I did not talk with my husband for at least six days!
(more periods will come in future too... who knows? :P)
Buhahahahaahaaaaa!!!

Sometimes i was too much rude for my fellow junior staff !! I should have think that they are just little girls who just started their carrier... It will take little time for them to feel the weight of a responsibility of a Job!

I forgot it! I forgot how I was... I missed all my friends just because of my carelessness...

Where are those small get to gathers.. gone?
Where are those all late night chatty friend gone??

What the hell am I doing???
my studies? my art works? my small collections? WHERE ARE THEY?

I know I KNOW! I am not LATE to TURN BACK !

MALEE....!!!
My beloved online NAME yeah ! SHE IS STILL ALIVE !!!

I FEEL ALIVE!


PS: Anyone around my home area....!
Welcome for left over fried rice and chicken curry!!!
Oh I miss my camera! ADO i want it back ASAP!!!

PPS: Oomg its my second post for the day and its in some other language... am I getting mad or what???? LOLlllZZZZZZZZZZZZZZZZZzzzzzzzzzzz