cra(z)y

I balance my craze on a razer edge.
Held tightly wrapped by one finger.
Contradictory.
but waiting.......

An equilibrium between sane and insane.
My craze speaks a language
The language of unspoken tongues.
The "awes" and "sighs"

Craze prefers silence.
It thrives and rumbles.
On thoughts of ambiguity
Cut and Bleed.

Blade slashes.
Craze makes a fundamental error of judgment
Slash my finger in two
Cut...cut... and bleed.. bleed... bleed.. and die die die die die die !


Call it Bloody Crazy !



Authors note : No fingers were harmed, slashed or died in writing this poem :-)

"මචං" ඇපල් අච්චාරු???

අබා - සිංහල චිත්‍රපටය බැළුවට පස්සේ මම බලපු අළුත්ම සිංහල චිත්‍රපටය "මචං". බැළුවේ අද! බලන වෙලාවෙම හිතුනා මේ ගැන ‍බ්ලොග් සටහනක් ලිව්වා නම් හොදයි කියලා."මිල්ලේ සොයා" චිත්‍රපටයට තරමක් සමාන වුවත් කියන්න තියෙන එකම දේ තමයි හාස්‍යය යටින් සංවේදී ලොකු කථාවක් කියන්න උත්සහ කරන කථාවක් තමයි "මචං" කියන්නේ කියලයි. ඇත්ත, චිත්‍රපටය බලද්දි අපේ රට ගැන ආඩම්බරයක් හෝ දේශාභිමානයක් නම් ඇතිවෙන්නේ නැහැ. චිත්‍රපට‍ය පුරාවටම පෙන්වන්නෙත් අපේ අඩුපාඩුකම් මෙච්චර ලස්සන තැන් තියන ශ්‍රී ලංකාවේ අපිරිසිදුම වත්තක් එහෙමත් නැත්නම් මුඩුක්කු පරිසරයක් තමයි චිත්‍රපටයට පසුතලය සපයන්නේ. ඒ සියල්ලම ඇතුලේ අපිට කල්පනා කරන්න ලොකු කථාවක් ඉතුරු කරනවා කියලා මට හිතෙනවා...


විදේශගත වී තම ආර්ථික ගැටළුවලට පිළිතුරු හොයන්න බලාපොරොත්තු වෙන විවිධ චරිත ලක්ෂණ සහිත තරුණයෝ පිරිසක් ගැනයි මේ කථාව කියන්නේ. නීතියානුකූලව කිහිප වරක්ම වීසා ගැනීමට උත්සහ කරත් නොලැබෙන විට අයථා මාර්ගයකින් හෝ ඒ අරමුණ ඉටු කරගන්නයි ඔවුන් බලාපො‍‍‍රොත්තු ‍වන්නේ. ඇත්තටම බොහෝ අවස්ථා වල චිත්‍රපටයේ හාස්‍යය මතු කරනවා. නමුත් පුද්ගලිකව හිනාවෙන හැම වෙලාවකම මගේ හිත ඇතුලේ කෙනෙක් කෑ ගහලා කිව්වා උඹලා හිනා උනාට ඔය තත්වෙට පත් වුණ අසරණ මිනිස්සු ඕනි තරම් ඉන්නවා කියලා.


හිතන්න මේ ලියන මමවත් කියවන ඔබවත් ගෙදර ගියහම ගෙදර වහල අතුරුදහන් වෙලා තියෙයිද? නැහැ නේද? අපිට මුදල් ඕනි උනාම අපි පේමන්ට් එකේ දොඩම් විකුණන්න යනවාද? නැත්නම් මුදල් අවශ්‍යතාවයකට අපේ වකුගඩු විකුණන්න අපි ලෑස්තිද? එහෙමත් නැත්නම් විදේශ රටකට යන්න වීසා ලබා ගන්න දසසිල් වෙන්න උත්සහ කරනවාද අපි? එහෙමත් නැත්නම් ‍විදේශගත වෙන්න අයථා ක්‍රම හොයනවාද අපි? නැහැ නේද ? මම දන්නවා මේ ‍බ්ලොග් කියවන බොහෝ දෙනෙකු විදේශ ගත වෙනවා නම් යන්නේ ඉගෙන ගන්න උපාධි ගන්න නැත්නම් පශ්චාත් උපාධි එහෙමත් නැත්නම් ලංකාවෙදි ගත්ත උපාධියට ගැලපෙන ඉහළ වැටුපක් සහිත රැකියාවක් හොයන්න. එහෙම අයට විසාගන්න එක මහා අමාරු ‍වැඩක් වෙන්නේ නෑ. ඒත් අවශ්‍යතා සහිත යන්න කැමති බොහෝ දෙනෙකුට යන්න අවසර නෑ. ඉතිං මේ රටේ ඉදලා ඒ ගැටළු විසදෙන්නේ නැත්නම් හොරෙන් හරි වෙන රටකට බැරිනම් අපායට හරි ගිහිං තමන්ගේ ප්‍රශ්ණ වලට පිළිතුරු හොයන එක වැරදී කියන්න අපිට බෑ...


ඒ විදියේ අනේක විධ ගැටළු නිසා විදේශගත ‍වුනු පිරිසකගේ සූකෂම ක්‍රියාවලියක් තමයි මේ චිත්‍රපටය පුරහම මම දැක්කේ. මන්දා මට නම් එහි මා දුටු සියළු චරිත වටා තවත් අතුරු කථා බොහොමයක් මැවුනා. ඒ සියල්ල අනුවේදනීයයි...‍දොඩම් විකුණන ස්ටැන්ලි.. හොටලේ වැඩ කරන තරුණයා.. ව‍මේ දේශපාලකයාගේ පුතා.. සො‍හොනේ මීනී වලවල් කපන මනුස්සයා.. ජස්මින් හා ඇගේ සැමියා.. තම බිරිදගේ අසනීපය වෙනුවෙන් විදේශගත වෙන්න උත්සහ කරන පියා හා පුතා.. පොලිස් නිලධාරීන්... හෝටලේ පවිත්‍රතා නිළධාරී සුරේශ්... එතකොට සිංදු කියන කොල්ලෝ... මිනිස්සු පිට රට යවන්න සල්ලි ‍එකතු කරන්නා... ‍‍කොටින්ම අර රට හරක් ටික පවා... ඔය සියල්ලන්ගේම ජීවිත හරිම ශෝචනීයයි. මුඩුක්කුවකට ගොඩවෙලාවත් නැති අපි සෙලෝලයිට් පට වලින් බලනවටත් වඩා සමහර විට ඒ ජිවිත අසරණ ඇති...


‍හැන්ඩ්බෝල් සෙල්ලම් කරන්න තියා එහි නීතිවත් නොදැන ඔවුන් සිය ජිවිතය වෙනුවෙන් ගන්න තීරණ හරි කියන්න අපට බෑ... ඇත්ත ඔය වගේ වැඩ වලින් අපකීර්තියට පත්වෙන්නේ අපේ රට... නමුත් අපට හෝ රටට බැරි නම් ඔවුන් වෙනුවෙන් යමක් කරන්න.. ඔවුන් කරන දේවල් වැරදීයි කියන්නත් අපිට අයිතියක් නෑ... සමහර විට ‍ඒ ප්‍රශ්ණ තවත් නරක අතට හැරෙනවා වෙන්න පුලූවන් ඒත් ඔවුන් කරන්නේ ඔවුන්ට කලහැකි හොදම දේ නෙවෙයිද? චිත්‍රපටය බලා අපට පුළුවනි බනින්න අපේ රටේ වැරදි පෙන්නවා කියලා නමුත් ඒ ඇත්ත නම් ඇත්ත තිත්ත නම්??


සමාවෙන්න මේ සටහන පැටලිලි සහිත ඇති...චිත්‍රපටය ඇත්තෙන්ම මාව ඕනාවටත් වඩා සංවේදී සිතුවිලි අතර පැටලෙව්වා.. සමහර අය කියයි අපෝ ඕක මොකක්ද හිනා වෙන්න හොද කොමඩි එකක්... බලලා අමතක කරන්න විතරනේ තියෙන්නේ කියලා...ඒත් අනේ මන්දා තාමත් ඒ චරිත මගේ හිතේ ලැගුම් අරන් හරිම අසරණ විදියට මගේ හිත ඇතුලේ එකපැත්තක හොල්මන් කරනවා...චරිත ‍වලට පණ පෙවු නළු නිළි කැලගේ හා අධ්‍යකෂ‍කගේ දකෂතාවය නිසා වෙන්න ඕනි. කොහොම උනත් "මචං" නිර්මාණය කල සැමට මම ස්තූති වෙනවා. මම රසවිදි තවත් චිත්‍රපටයක් බවට "මචං" පත් කලාට.

පසු සටහන
*ඇත්ත ලංකාවේ සිනමාව තුල බොහෝ විට කථා වෙන්නේ අපේ බැරි කම හෝ ‍වැරදි තමයි. ඇයි ද දන්නේ නෑ.. 1996 ක්‍රිකට් ‍ ලෝක ශූරතාවය දිනා ගත් හැටි... සුසන්තිකාලා.. ශෙහාන් අබේපිටියලා ගැන අපේ සිනමාවේ ඉඩක් තවමත් වෙන් වෙලා නැත්තේ....

************

හිතවත් මගේ මරණය,
ඇපල් අච්චාරු පිළිබදව දුන් ඔත්තුවට බොහෝම ස්තූතියි. කියලා ගොඩක් කල් උනාට අද තමයි රස බලන්න අවස්ථාවක් ලැබුනේ...ඇත්ත හරිම රසයි. අනිත් අයත් කාලා බලලා කියයි.

හිනා වෙන මුහුණු

මොහොතක අස්වැසිල්ලක් ලබන්නට
ගෙවන මේ විකාර රූපී දිවියෙන්
අදුරටම වැද
ගලවා විසි කලෙමි බොරු
වෙස් මුහුණු

අදුරුම ආගාධයේමුල්ලකට වී නුඹ
මවා හසරැලි
මා දෙස බලාන උන්නා
එක එල්ලේම

අමතකව
නුඹ අජීවී බව
මටම දුක හිතුනා
මං ගැනම
වෙස් මුහුණුත් මට
හිනාවෙන රග දැන

ආයෙමත් මොහොතකින්
යායුතු බැවින්
ආලෝකයේ රාජ්‍යයට
පිසදමා කදුළු බිදු
පැළදා ගනිමි නුඹවම
මම සිනා සෙමි
මම සිනා සෙමි
මම සිනා සෙමි
‍ලෝකයට...

මලී 17.11.2008

අනේ මගේ සුන්දර සෙනසුරාදා...!!!

මේ ගෙවිලා යන්නේ ඉරිදා රැය....මම කැමතිම දවස් දෙකකින් පසුව පුරුදු විදියට ගෙවුනු සති අන්තය ගැන ලියන්නයි මේ යන්නේ... මේ සමහර විට සති අන්තයේ සුන්දරත්වය ගැන පාරම් බාන අන්තිය ලිපිය වෙන්නත් පුළුවන් අහෝ මා අදරණීය සෙනසුරාදා දිනය මගේ විවේකි දින වලින් ඉවත්ව යන්නයි හදන්නේ... හයියෝ මට වෙන්න යන දෙයක්... ඊයේ 15 අපේ ගමේ පන්සලට මා‍සිකව දෙන දානය දෙන්න නියමිත දිනය, ‍නිවාඩු දචසක් නිසා මටත් කාලෙකට පස්සේ දානේ පිළියෙල කරන වැ‍ඩේට එකතු වෙන්න පුළුවන් උනා. දුක තමයි දවල් වෙනකම් නිදා ගන්න නම් බැරි උනා. කමක් නෑ කියමුකෝ....දානෙත් පන්සලට පිළිගැන්වුවා කියමුකෝ...එහෙම්මම අම්මා මාව එක්ක ගියා ටවුන් එකට...ම‍ටත් කොණ්ඩේ කපා ගන්න යන්න ඕන වෙලා තිබ්බේ ඉතිං කලින් ඉදන්ම මම ඔය දවස වෙන් කරගෙනයි හිතුවේ..ඒත් කවුද හිතුවේ‍‍‍ මේ වගේ හෙණ ගෙඩියක් පාත් වෙයි කියලා.... අම්මා මාව එක්කන් ගියා සිංගර් එකට... ඒකේ මැහුම් පන්තියට. සකල කළාවන්ගෙන් පරිපූර්ණ ගැහැණියක් ලොවට දායාද කිරීමේ අපේ අම්මාගේ සිහිනයේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට මට මැහුම් ඉගන ගැනීමට නියෝග කෙරුනා...වසර ගනනාවක්ම කට්ටි පැණ පැණ සිටියත් තව දුරටත් එසේ කිරීමට නො‍හැකි වූ බව ශොකයෙන් යුතුව දැණුම් දෙන්නෙමි. ඇත්තම කියනවා නම් මට ඇදුම් මහන්න තියා බොත්තම් කාසයක් වත් හරියට මහ ගන්න බෑ... ඉතිං අම්මත් සාධාරණයි නේ..ඉතිං කොහොම හරි තට්ටු තුනක් නැගලා පන්තියට ගියා... තරමක වයස කෙනෙක් ඒ කියන්නේ අවුරුදු පනහකට විතර කිට්ටු කෙනෙක් තමයි උගන්නන්න ඉන්නේ...එයා මගෙන් ඇහුවා මොනවද ඉගන ගන්න ඕනි කියලා...අපේ අම්මා කිව්වේ නැතැයි මෙයාට හැමදේම උගන්නන්න ඕනි කියලා... මම ඉතිං වට පිට බලලා හෙමිහිට කිව්වා මම එම්බ්‍රොයිඩර් වලින් පටන් ගන්නම් කියලා...ඒ අනුව මාව පන්තියට බදවා ගත්තා
මට ලබන සතියේ ඉදන් පන්ති එන්න කියලා එනකොට අරන් එන්න ලිස්ට් එකකුත් දුන්නා
සුදු පොප්ලින් 1m
Frame 1
එම්බ්‍රොයිඩර් නූල්
නො 11 මැෂින් ඉදිකටු 1
DMC නූල්
එම්බ්‍රොයිඩර් කතුරු 1
පැන්සල් 1
‍ටිෂු කඩදාසි 1

දුකම කථාව පටන් ගන්නේ දැන්. පන්තියේ නීතිය අනුව මාසෙකට පැය 20ක් ඉගෙන ගන්න අනිවාර්යයි.මට සති මැද බැරි නිසා අනි‍වාර්යෙන් පැය 20 අවරණය කරන්න වෙන්නේ සති අන්තයේ. එකෙත් ඉරිදා පන්ති නෑ ඉතිං මට සෙනසුරාදා පන්තියට තමයි ඉන්න වෙන්නේ සාමාන්‍යයෙන් පන්ති ‍තියෙන්නේ පැය 2 බැගින්
9-11 , 11-1.00 , 2-4 ටීචර් කිව්වා මට උදේ 9- 1 වෙනකම් පංතියේ ඉන්න එන්න කියලා...ඒත් එහෙම බැළුවත් ආවරණය වෙන්නේ පැය 16 යි මට හිතෙන්නේ මට 9 ඉදන් 2 වෙනකම්ම ඉන්න වෙයි වගේ අහෝ එතකොට සෙනසුරාදා උදේ ‍සිරසේ ළමා චිත්‍රප‍ටය,දවල් වෙනකම් නිදා‍ගන්න, පොත් කියවන්න ‍ඔය හැම දේ කරන්නම මට සෙනසුරාදා අහිමි වෙනවා...අනේ මන්දන්නේ නෑ...මම මහන මැෂිමකින් කොට්ට උරයක් වත් මූට්ටු කරලා නෑ...ලබන සෙනසුරාදා මම මොන විකාරයක් කරගනීද දන්නෙත් නෑ.. ගිහිල්ලම බලනවා ...පන්තියේ අනිත් ලමයි නුත් මං දිහා බැලුවේ අරුම පුදුම සතෙක් දිහා බලනවා වගේ...එයාලත් කොයි කුලේ අයද දන්නේ නෑ... ලබන සතියේ ගිහිං ඇවිත් කියන්නම් මොකෝ උනේ කියලා දැනට නම් ඔළුවේ තියෙන්නේ මට අහිමි වෙන්න යන සුන්දර සෙනසුරාදාව ගැන විතරයි...මං පව් නැද්ද අප්පා.... :(

Walk on By

I walk to relieve the pain,........... I walk to be found
I walk to clear my head,............. and I walk to be profound

I walk to find myself, I walk to find help
I walk to find the innocence I once had,......I walk to find my lost soul

I walk to know how I feel.
But I am lost and find nothing

I do not get what I reach for, what I scream for


So here I am wanting more,
Reaching, hoping, tormenting, loosing &........ Lost,

FIND ME !