As they claim.. in 171 days.. 1 million happy customers.
Now... I... happen to have almost 400 contacts in my phone book !... and not a single Airtel number.
Really.. not a single one
So where is that 1 million actually?
Monday, August 17, 2009
Friday, August 14, 2009
Julia - Oops
Really.... I want the 250/- I spent for the ticket back.. and the 3 hours of life wasted on it.If this is the "future of Sri Lankan Cinema" ... I guess I don't want to live longer anymore !
Yeah, I am talking about that crappy movie doing turn in the cinema halls these days.
Ok.. may be I am jumping all my guns too early... Last week, I happened to watch this film with some friends who were hell bent on checking it out.
Saving out selves from the trouble of going through the details... let me point out some of the little teeny weeny bitzy things I didn't like about this film.
1. Where on earth is the sense of TIME?
The girls starts to cry and give a phone call to the "guy" ... the mother descends the stair case.. and before she gets down to the bottom, the guy appears on the doorstep... who happened to be somewhere close to a tropical water front where the girl was in N'eliya ----- Talk about time traveling !
2. If it's just so easy to travel back and forth between London and SL .... please someone let me know the travel agent and how to skip the visa process and all ! I sure as hell can use such a privaladge.
3. Where was all those Jackie Chan Karate chopsticks when the "guy's" sister being abducted?
4. Really dude... the "guy" looks like he's totally on crack 24 x 7
5. Ever noticed that more than the "girl (s)" face.... the camera showed their legs? - I guess legs are better than their faces or something !
6. Anyone seen a chick wearing ultra mini-skirts with bear naked legs in London in a chilled up night? ... really !!.. anyone? I have never.. and I frequently run across those "colder" countries !
7. Why the fuck you have to stop the car and run on a slow moving train? ... really why? .. I mean.. REALLY WHY ?
8. Have anyone seen a "video" recording in an Audio casset? (the thing that guy's waves around is an Audio casset- I am pretty sure)
9. So the "guy's" sis is killed by two black dudes... why the fuck you have to hate and kill the third guy who was a cowered and ran away from the scene ? .. I guess you should run after the black dudes with an axe right? .. isn't it? :O ??
10. The "Villein" stormed out of the house because he's pissed out with his wife.. and the wife goes on a love tour with the "guy" for days and dayssssss... and return just time to meet the "villein" returning home wearing the same cloths he wore before he stormed out (the guy must have been stinking like hell wearing the same stuff for so many days while his wife goes on a fuck tour with the "guy hero")
11. "Guy" is living in a hotel cottage? .. wow !
blah blah blah blah... etc ... etc...so many..Really ? ... I want my money and time back.
Wednesday, August 12, 2009
රස්සා හා මං
ලියන්න තියා හිතන්නවත් අකමැති මාතෘකාවක් උනාට නොහිතා ඉන්න බැරි නිසාමයි නිකං ඉන්න එකේ මොනා හරි ලියන එක හොද නිසයි. ඇතුවත් බැරි නැතුවත් බැරි රස්සාව ගැන ලිව්වා නම් හොදයි වගේ. සාමාන්යයෙන් අපි රැකියාවකට යොමුවෙන්නේ මූලික අධ්යාපනයෙන් පස්සේ උනාට රස්සා ගැන හිතන්න ගන්නේ ප්රාථමික අධ්යාපනයටත් කලින් නේ.. ඒ කියන්නේ ගෙදර සෙල්ලම් කලොත් සෙල්ලමට කරන්නෙත් රස්සාවක්මනේ. කථා කරන්න පුළුවන් ඕනම පොඩි එකෙක් ගෙන් බබා ලොකු උනාම කවුද වෙන්න කැමති කියලා.. දොස්තරගෙන් පටන් ගත්තම තාත්තා කෙනෙක් වෙනකම්ම කියන්න උත්තර පොඩි අය ළග තියනවා. ඔය අතර අම්මලා තාත්තලත් දරුවන්ගේ ඔළු ගෙඩි වලට අකුරු උගන්නන්නත් කලින් දාන්නේ ලොකුවෙලා කරන්න ඕනි රස්සාවනේ.
ඔය විදියට හිතාගෙන හිතාගෙන යනකොට මටත් තිබිලා තියනවා ලස්සන රැකියා අතීතයක්. ඇත්තම කියනවා නම් මම කවදාවත් එක අරමුණක් තියාගෙන ඒකට වැඩ කරන කෙනෙක් නෙවෙයි. මම හැමදාම ජිවිතේ සිද්ධ වෙන විදියට ඒ ඒ මොහොතේ ගැලපෙන හොදම උත්තරේ හොයපු කෙනෙක්. ඒක සාර්ථකද නැද්ද කියන එක වෙනම දෙයක් හැබැයි මගේ රැකියා අතීතේ ගැන කල්පනා කරද්දි ඒක එහෙමයි කියලා හොදටම පැහැදිලියි.
ඇත්තටම මට මතක නැති උනත් අපේ අම්මලා එහෙම කියන විදියට තමයි මගේ මුල්ම රැකියා ගැන කියන්න වෙන්නේ.
ඉස්සරම මධුට ඕනි උනේ දොස්තර කෙනෙක් වෙන්න.. ඉතිං ඒක නිසා මම කියන්නේ මම එයාගේ නර්ස් වෙනවා කියලා.. ඕක අහන් ඉන්න අයියා කියනවලු මම ඉස්පිරිතාලේ ඉස්සරහා මිනීපෙට්ටි කඩයක් දානවා කියලා.
එකාලෙන් පස්සේ පොඩි කාලේ මට ඕනි උනා ටිචර් කෙනෙක් වෙන්න. උදේට මොන්ටිසෝරි/ඉස්කොලේ ගිහින් ඇවිත් හවසට පුටු වලටයි මේස වලටයි ළමයි කියලා හිතාගෙන උගන්නනවා. පස්සේ කාලේක ඒක මගේ පාඩම් කරන විදියකුත් උනා.
4 වසරෙදි මට ඕනි උනේ ගුවන් සේවිකාවක් වෙන්න. ඒ ප්ලෙන් එකේ යන්න ඕනි නිසා..
5-6දී ආමි එකට යන්නයි.. සී අයි ඩී එකට යන්නයි ඕනි උනා..
ඊට පස්සෙදි මට ලොයර් උණක් ගැහුවා. ඒ මට සැර කටක් තියන නිසා. ඒ කාලේ මට තරමක් දැනුම් තේරුම් තියන වයසක්. ඉතිං ඒ ගැන හීන බලන කොට තේරුණා ඒක වැරදි කාරයන්ව නිදහස් කරන්න වෙන වැඩක් කියලා. අනික ලෝයර් කෙනෙක් වෙන්න කට විතරක් තිබිලා මදිනේ. ඒක හරි ගියේ නෑ. ඉතිං අතඇරලා දැම්මා.
ඉස්කොලේ 9-10-11 හැම පංතියකදිම මට ඕනි උනේ නිවුස් රිපෝටර් කෙනෙක් වෙන්න. ඕක කොහොම හරි අපේ පංසලේ හාමුදුරුවෝ දැනගෙන. දවසක් පංසලට ගියාම කියපි "අනේ අපිටත් ඉස්පිරිතාලේට එන්න වෙයි නේද ගුටිකාලා ඉස්පිරිතාලේ ඉන්නකොට බණ කියන්න." එදා එදාමයි මට ඒ රස්සාවත් එපා උනා.. ඒ උනාට තාමත් ටිකක් ආසයි. හැබැයි ඒ වෙනුවෙන් මොකුත් කරන්නේ නැහැ. හරියටම කාලේ මතක නැතත් මට කාලයක් නිවුස් රීඩර් කෙනෙක් වෙන්න ආසාවකුත් තිබ්බා. කාලයක් ගෙදර අල්මාරියේ කණ්නාඩිය ඉස්සරහා පුටුවක් තියාගෙන පත්තර කියෙව්වා ටීවී එකේ නිවුස් කියනවා කියලා හිතාගෙන.
එයින් පස්සේ උසස් පෙළ පටන් ගත්තේ අවංකවම කියනවා නම් කිසිම උවමනාවකින් නෙවෙයි. ඇත්තටම සම්පූර්ණ මගේ වැරැද්ද. මොකද මට කවදාවත් පරමාදර්ශී චරිත තිබ්බේ නෑ.. මගේ යාළුවෝ එයාලගේ අක්කලා අයියලා අනුකරනය කරද්දි මට සිද්ද උනේ මට හිතෙන විදයකට කරන්න. මොකද මගේ ජිවිතේ කවදාවත් උපදෙස් ගන්න අම්මා තාත්තා හැර වෙන කවුරුවත් මට හිටියේ නෑ. ඒ දෙන්නාට උදව් කරන්න පුළුවන් මානයෙන් එහාට මම හොදටම තනි වෙලා හිටියේ. ඉතිං ඒ නිසා මම ගත්ත තීරණ ප්රයෝගිකව හරිද වැරදිද කියන්න උනේ ඒ තීරණ අරන් බොහෝ කාලෙකට පස්සේ.
කළා පංති වල හිටිය මට ඒ කාලෙදි එක පාරටම බැංකු උණක් හැදුනා. හැබැයි පුද්ගලික බැංකු. විශේෂයෙන් කමර්ෂල් බැංකු උණ. ඒකට හේතුවක් තිබ්බා.. ඒක වෙනම කථාවක්..ඉහික්!
එයින් පස්සේ උසස්පෙළ කරලා ගෙදර ඉන්නකොට මට ඇදුම් නිර්මාණ ශිල්පිණියක් වෙන්න ඕනි උනා... හැබැයි ඒ වෙනුවෙන් මම මොනා හරි කරන්න පුළුවන් කම තිබෙද්දිත් මොකුත්ම කලේ නෑ...
අන්තිමේ දැන් මේ වෙනකොට මෙතන ඉන්නවා. මේ මාසේ අන්තිම වෙනකොට හරියටම අවු. 3 ක පලපුරුද්දක් මට තියනවා. හැබැයි බොහෝ දුරට ඒක අවු3න් නතර වෙයි. මෙතන තව මොහොතක් වත් ඉන්න දැන් මට කිසි කැමැත්තක් නෑ.. හරි නම් මේ වෙනකොටත් මම මෙතනින් ඉවත් වෙලා තියෙන්න ඕනි උනත් තාම මං මෙතන. හේතුව මගේ අලුත් වෙන්න තියන ඔතෑනි ගතිය වෙන්න ඇති. අනික දැනට බූවල්ලෙක් වගේ මාව වෙලාගෙන ඉන්න ආයතනයත් හේතුවක්. මොකද මං ගියොත් මෙතන වැඩ කරන්න කවුරුවත් නෑ. හරිම අලකලංචියක්!!
හරි බැක් ටු ටොපික්!
ඔය අතර මම සර්වකාලීන ආසා කරපු රස්සාවක් තියනවා. ඒත් දවසක් ඒ ගැන අම්මට කිව්වම අම්මා බැන්නා. මෙච්චර මහන්සි වෙන්නේ එහෙම රස්සාවක් කරන්නද? ඒ තමයි පොතේ කඩේට වැඩ කරන එක! හේතුව වෙන මොකුත් නෙවෙයි පොත් එක්ක ඉන්න ලැබෙන එක. අළුත් පොත් සේරම මුලින්ම කියවන්න පුළුවන් වෙන හින්දා.
ඔය ටිකෙන් මගේ රැකියා ඉතිහාසය අහවර වෙනවා. රැකියා අනාගතය ගැන මේ වෙනකොට කිසිම හැගීමක් නෑ. අනිත් අයට ප්රශ්ණයක් උනාට මට රැකියාව කියන්නේ තත්වයක් නෙවෙයි. ඒක ජිවත් වෙන්න කරන අරගලයේ එක් අංගයක් පමණයි. ඒ නිසා පාර අතුගාන රස්සාවෙන් පටන් අරන් කරනවා නම් කරන්න බොහෝ රස්සා තියනවා ගෑණූ කෙනෙකුට (ලොකේ පරණම රස්සාව හැර) ඒත් අපේ සමාජය ඒකට ඉඩ දෙන්නේ නෑ. ලස්සනට ඇදගෙන හොද බෑග් එකක් අරන් මේක් අප් කරලා හියි හීල්ස් දාලා වැඩට යන ගෑණූ කෙනෙක් ගේ ෆැන්ටසියක් ඇතුලේ මිනිස්සුන්ගේ හිත් හිර කරලා. ඒ අතරට රස්සාව ලොකු කරගෙන අපි හෙන ලොක්කෝ.. අනේ අපි දුප්පත්තු කියලා අති මානෙකුයි හීන මානෙකුයිත් හදාගෙන. ඒ අස්සේ හිර වෙලා දුක් විදිනවා. ඒත් ඒ බිත්තර කට්ට කුඩු කරලා බැලුවොත් අපේ පුංචි රටේ උනත් හැමෝටම කරන්න රස්සා හොයා ගන්න පුළුවන්. ඒත් තාමත් අපි හොද රස්සා හොයනවා.. මොනා කරන්නද ලෝකය ගොලා කාරයි මිනිසුන් විෂමාකාරයි කියලා කවුරු හරි මගේ සමරු පොතේ ලියලා තිබ්බා.
ඔය විදියට හිතාගෙන හිතාගෙන යනකොට මටත් තිබිලා තියනවා ලස්සන රැකියා අතීතයක්. ඇත්තම කියනවා නම් මම කවදාවත් එක අරමුණක් තියාගෙන ඒකට වැඩ කරන කෙනෙක් නෙවෙයි. මම හැමදාම ජිවිතේ සිද්ධ වෙන විදියට ඒ ඒ මොහොතේ ගැලපෙන හොදම උත්තරේ හොයපු කෙනෙක්. ඒක සාර්ථකද නැද්ද කියන එක වෙනම දෙයක් හැබැයි මගේ රැකියා අතීතේ ගැන කල්පනා කරද්දි ඒක එහෙමයි කියලා හොදටම පැහැදිලියි.
ඇත්තටම මට මතක නැති උනත් අපේ අම්මලා එහෙම කියන විදියට තමයි මගේ මුල්ම රැකියා ගැන කියන්න වෙන්නේ.
ඉස්සරම මධුට ඕනි උනේ දොස්තර කෙනෙක් වෙන්න.. ඉතිං ඒක නිසා මම කියන්නේ මම එයාගේ නර්ස් වෙනවා කියලා.. ඕක අහන් ඉන්න අයියා කියනවලු මම ඉස්පිරිතාලේ ඉස්සරහා මිනීපෙට්ටි කඩයක් දානවා කියලා.
එකාලෙන් පස්සේ පොඩි කාලේ මට ඕනි උනා ටිචර් කෙනෙක් වෙන්න. උදේට මොන්ටිසෝරි/ඉස්කොලේ ගිහින් ඇවිත් හවසට පුටු වලටයි මේස වලටයි ළමයි කියලා හිතාගෙන උගන්නනවා. පස්සේ කාලේක ඒක මගේ පාඩම් කරන විදියකුත් උනා.
4 වසරෙදි මට ඕනි උනේ ගුවන් සේවිකාවක් වෙන්න. ඒ ප්ලෙන් එකේ යන්න ඕනි නිසා..
5-6දී ආමි එකට යන්නයි.. සී අයි ඩී එකට යන්නයි ඕනි උනා..
ඊට පස්සෙදි මට ලොයර් උණක් ගැහුවා. ඒ මට සැර කටක් තියන නිසා. ඒ කාලේ මට තරමක් දැනුම් තේරුම් තියන වයසක්. ඉතිං ඒ ගැන හීන බලන කොට තේරුණා ඒක වැරදි කාරයන්ව නිදහස් කරන්න වෙන වැඩක් කියලා. අනික ලෝයර් කෙනෙක් වෙන්න කට විතරක් තිබිලා මදිනේ. ඒක හරි ගියේ නෑ. ඉතිං අතඇරලා දැම්මා.
ඉස්කොලේ 9-10-11 හැම පංතියකදිම මට ඕනි උනේ නිවුස් රිපෝටර් කෙනෙක් වෙන්න. ඕක කොහොම හරි අපේ පංසලේ හාමුදුරුවෝ දැනගෙන. දවසක් පංසලට ගියාම කියපි "අනේ අපිටත් ඉස්පිරිතාලේට එන්න වෙයි නේද ගුටිකාලා ඉස්පිරිතාලේ ඉන්නකොට බණ කියන්න." එදා එදාමයි මට ඒ රස්සාවත් එපා උනා.. ඒ උනාට තාමත් ටිකක් ආසයි. හැබැයි ඒ වෙනුවෙන් මොකුත් කරන්නේ නැහැ. හරියටම කාලේ මතක නැතත් මට කාලයක් නිවුස් රීඩර් කෙනෙක් වෙන්න ආසාවකුත් තිබ්බා. කාලයක් ගෙදර අල්මාරියේ කණ්නාඩිය ඉස්සරහා පුටුවක් තියාගෙන පත්තර කියෙව්වා ටීවී එකේ නිවුස් කියනවා කියලා හිතාගෙන.
එයින් පස්සේ උසස් පෙළ පටන් ගත්තේ අවංකවම කියනවා නම් කිසිම උවමනාවකින් නෙවෙයි. ඇත්තටම සම්පූර්ණ මගේ වැරැද්ද. මොකද මට කවදාවත් පරමාදර්ශී චරිත තිබ්බේ නෑ.. මගේ යාළුවෝ එයාලගේ අක්කලා අයියලා අනුකරනය කරද්දි මට සිද්ද උනේ මට හිතෙන විදයකට කරන්න. මොකද මගේ ජිවිතේ කවදාවත් උපදෙස් ගන්න අම්මා තාත්තා හැර වෙන කවුරුවත් මට හිටියේ නෑ. ඒ දෙන්නාට උදව් කරන්න පුළුවන් මානයෙන් එහාට මම හොදටම තනි වෙලා හිටියේ. ඉතිං ඒ නිසා මම ගත්ත තීරණ ප්රයෝගිකව හරිද වැරදිද කියන්න උනේ ඒ තීරණ අරන් බොහෝ කාලෙකට පස්සේ.
කළා පංති වල හිටිය මට ඒ කාලෙදි එක පාරටම බැංකු උණක් හැදුනා. හැබැයි පුද්ගලික බැංකු. විශේෂයෙන් කමර්ෂල් බැංකු උණ. ඒකට හේතුවක් තිබ්බා.. ඒක වෙනම කථාවක්..ඉහික්!
එයින් පස්සේ උසස්පෙළ කරලා ගෙදර ඉන්නකොට මට ඇදුම් නිර්මාණ ශිල්පිණියක් වෙන්න ඕනි උනා... හැබැයි ඒ වෙනුවෙන් මම මොනා හරි කරන්න පුළුවන් කම තිබෙද්දිත් මොකුත්ම කලේ නෑ...
අන්තිමේ දැන් මේ වෙනකොට මෙතන ඉන්නවා. මේ මාසේ අන්තිම වෙනකොට හරියටම අවු. 3 ක පලපුරුද්දක් මට තියනවා. හැබැයි බොහෝ දුරට ඒක අවු3න් නතර වෙයි. මෙතන තව මොහොතක් වත් ඉන්න දැන් මට කිසි කැමැත්තක් නෑ.. හරි නම් මේ වෙනකොටත් මම මෙතනින් ඉවත් වෙලා තියෙන්න ඕනි උනත් තාම මං මෙතන. හේතුව මගේ අලුත් වෙන්න තියන ඔතෑනි ගතිය වෙන්න ඇති. අනික දැනට බූවල්ලෙක් වගේ මාව වෙලාගෙන ඉන්න ආයතනයත් හේතුවක්. මොකද මං ගියොත් මෙතන වැඩ කරන්න කවුරුවත් නෑ. හරිම අලකලංචියක්!!
හරි බැක් ටු ටොපික්!
ඔය අතර මම සර්වකාලීන ආසා කරපු රස්සාවක් තියනවා. ඒත් දවසක් ඒ ගැන අම්මට කිව්වම අම්මා බැන්නා. මෙච්චර මහන්සි වෙන්නේ එහෙම රස්සාවක් කරන්නද? ඒ තමයි පොතේ කඩේට වැඩ කරන එක! හේතුව වෙන මොකුත් නෙවෙයි පොත් එක්ක ඉන්න ලැබෙන එක. අළුත් පොත් සේරම මුලින්ම කියවන්න පුළුවන් වෙන හින්දා.
ඔය ටිකෙන් මගේ රැකියා ඉතිහාසය අහවර වෙනවා. රැකියා අනාගතය ගැන මේ වෙනකොට කිසිම හැගීමක් නෑ. අනිත් අයට ප්රශ්ණයක් උනාට මට රැකියාව කියන්නේ තත්වයක් නෙවෙයි. ඒක ජිවත් වෙන්න කරන අරගලයේ එක් අංගයක් පමණයි. ඒ නිසා පාර අතුගාන රස්සාවෙන් පටන් අරන් කරනවා නම් කරන්න බොහෝ රස්සා තියනවා ගෑණූ කෙනෙකුට (ලොකේ පරණම රස්සාව හැර) ඒත් අපේ සමාජය ඒකට ඉඩ දෙන්නේ නෑ. ලස්සනට ඇදගෙන හොද බෑග් එකක් අරන් මේක් අප් කරලා හියි හීල්ස් දාලා වැඩට යන ගෑණූ කෙනෙක් ගේ ෆැන්ටසියක් ඇතුලේ මිනිස්සුන්ගේ හිත් හිර කරලා. ඒ අතරට රස්සාව ලොකු කරගෙන අපි හෙන ලොක්කෝ.. අනේ අපි දුප්පත්තු කියලා අති මානෙකුයි හීන මානෙකුයිත් හදාගෙන. ඒ අස්සේ හිර වෙලා දුක් විදිනවා. ඒත් ඒ බිත්තර කට්ට කුඩු කරලා බැලුවොත් අපේ පුංචි රටේ උනත් හැමෝටම කරන්න රස්සා හොයා ගන්න පුළුවන්. ඒත් තාමත් අපි හොද රස්සා හොයනවා.. මොනා කරන්නද ලෝකය ගොලා කාරයි මිනිසුන් විෂමාකාරයි කියලා කවුරු හරි මගේ සමරු පොතේ ලියලා තිබ්බා.
Monday, August 10, 2009
Work in Jeans
I have always been and most probably always will be a HATER of "finely dressed working gentleman". But please don't get me wrong, my worn out set of jeans are usually Original Levi's and my "kasada" T-Shirts are normally either Hugo or Armani and my usually "blow your nose off" perfume is nothing less than Boss- Blue ! ..
But still, I hate finely clothed people.. especially in an office.... "YUKEEEE"
The day before, I was sitting in a waiting area of a "so called" prestigious office waiting till they fix my phone ... and right in front of me a crash meeting broke out between some employees of this office.
It happened to be some sassy looking and expensively dressed three ladies and finely dressed two gentlemen with all the bells and whistles in their attire even down to glimmering polished shoes.... There was I, in my usual "kasada" jeans and a "hadu" T-shirt with my almost worn out Bata slippers during my lunch break from office. ... Listening.
The so called little meeting was getting hotter and louder. The ladies were commenting that the "whole issue must be taken up with the board of directors" ... "we have to confront them when it's most appropriate" .. and the guys joined in "we have to present the matter in the best strategic way we can" ..... "They will surely ask us to submit a cost sheet for this and we will have to make it in a way that it show's profit rather than a loss" ... blah blah blah ... etc... etc...
So, one of the ladies got a call.. and she said to the others "meeting is scheduled at 3 pm today" ... so everyone who was there in the little group whipped out their Rs.40,.000/- ++ smart phones and punched in the schedule quickly with smiles of satisfaction... and they left.. leaving one guy still doing something with his phone... when another collegue of his stopped by and asked "machang, what's the meeting about? "
For he answered..... "Machang, it's about getting the TEA at 10.30 not at 11.00 as we do now, we thought of requesting the board of directors to move the tea time to 10.30"
Ok, honest to god (which I usually don't oath in the name of god) .. I had to bite my tongue till it blead trying not to break into a hysterical fit of laughter.
HOLY MOTHER FUCK ! .. those chaps were talking SOOOOO much and planning sooooo much about getting the tea half an hour earlier? DUDE... if you want to have a tea.. get your fucking ass out of the office and get a cup of tea if you can't wait for half an hour more ! .. do you need a MEETING FOR IT with the board of directors????
Alright, getting back... I guess the whole problem with these people are they are just too damn OFFICIAL or FORMAL for their own good. I thank my lucky stars what all of the bosses whom I had the honour of working under were always the type who prefer to wear jeans to office than any sleek suit.. and I made sure I stay away from bosses who thinks formal wear and tie is a must to make you a better worker.
What I really don't understand sometimes is this... Don't get me wrong here actually. I mean... Doctors are professionals, so they need to wear good and presentable... Lawyers, well.. we have an official dress code regardless of whether or not we like to stick to it. Then there are other "professionals" like scientists, engineers, medics, etc etc whom needs to wear good and some have a dress code to stick too.
But WHY ON GOD'S NAME that some two bit fricking manager of a private company have to strangle his neck with a tie and these sales executives who go out in the blistering sun doing sales have to wear such an awful uncomfortable attire to be and look "FORMAL" ?
Is it just a problem of EGO ? .. Take granted that "tie" is actually made as a clothing item to close your shirt colliers together so heat won't escape (in colder countries) .. and we.... at 40 fucking something Celsius wear ties just to be "FORMAL" ? Can't we invent something better? more relaxed sort of cloths to wear than to get stuck up like canned beef in boiling water with long sleeves and ties?
Women... OH ! .. they are smart ! .. really !.. I give my due gratitude and respect to the fair sex in this regard. Everyday their skirts are getting shorter and neck lines are getting deeper. They do look sexy every passing day and I am pretty damn sure they must be much at ease in formal clothing than of us men.
Or.. you can be like me. A rebel against fine formal cloths. I am renowned as a fagot who newer wears the top button when I am wearing a tie... and notorious for crashing into courts wearing shirt-tie-coat... and JEANS with combat boots.
May be it's just bad... or may be I am just abnormal. But I just HATE to see people wearing so stuck up formal clothing in blistering sun and trying to look soooo important .. cause they are NOT ! .. so get over it. Wear some cotton shirts and slacks to office for a change and see if your customers will think low of you... In my opinion, a customer only looks for service, not your attier !.. or atleast I do !
But still, I hate finely clothed people.. especially in an office.... "YUKEEEE"
The day before, I was sitting in a waiting area of a "so called" prestigious office waiting till they fix my phone ... and right in front of me a crash meeting broke out between some employees of this office.
It happened to be some sassy looking and expensively dressed three ladies and finely dressed two gentlemen with all the bells and whistles in their attire even down to glimmering polished shoes.... There was I, in my usual "kasada" jeans and a "hadu" T-shirt with my almost worn out Bata slippers during my lunch break from office. ... Listening.
The so called little meeting was getting hotter and louder. The ladies were commenting that the "whole issue must be taken up with the board of directors" ... "we have to confront them when it's most appropriate" .. and the guys joined in "we have to present the matter in the best strategic way we can" ..... "They will surely ask us to submit a cost sheet for this and we will have to make it in a way that it show's profit rather than a loss" ... blah blah blah ... etc... etc...
So, one of the ladies got a call.. and she said to the others "meeting is scheduled at 3 pm today" ... so everyone who was there in the little group whipped out their Rs.40,.000/- ++ smart phones and punched in the schedule quickly with smiles of satisfaction... and they left.. leaving one guy still doing something with his phone... when another collegue of his stopped by and asked "machang, what's the meeting about? "
For he answered..... "Machang, it's about getting the TEA at 10.30 not at 11.00 as we do now, we thought of requesting the board of directors to move the tea time to 10.30"
Ok, honest to god (which I usually don't oath in the name of god) .. I had to bite my tongue till it blead trying not to break into a hysterical fit of laughter.
HOLY MOTHER FUCK ! .. those chaps were talking SOOOOO much and planning sooooo much about getting the tea half an hour earlier? DUDE... if you want to have a tea.. get your fucking ass out of the office and get a cup of tea if you can't wait for half an hour more ! .. do you need a MEETING FOR IT with the board of directors????
Alright, getting back... I guess the whole problem with these people are they are just too damn OFFICIAL or FORMAL for their own good. I thank my lucky stars what all of the bosses whom I had the honour of working under were always the type who prefer to wear jeans to office than any sleek suit.. and I made sure I stay away from bosses who thinks formal wear and tie is a must to make you a better worker.
What I really don't understand sometimes is this... Don't get me wrong here actually. I mean... Doctors are professionals, so they need to wear good and presentable... Lawyers, well.. we have an official dress code regardless of whether or not we like to stick to it. Then there are other "professionals" like scientists, engineers, medics, etc etc whom needs to wear good and some have a dress code to stick too.
But WHY ON GOD'S NAME that some two bit fricking manager of a private company have to strangle his neck with a tie and these sales executives who go out in the blistering sun doing sales have to wear such an awful uncomfortable attire to be and look "FORMAL" ?
Is it just a problem of EGO ? .. Take granted that "tie" is actually made as a clothing item to close your shirt colliers together so heat won't escape (in colder countries) .. and we.... at 40 fucking something Celsius wear ties just to be "FORMAL" ? Can't we invent something better? more relaxed sort of cloths to wear than to get stuck up like canned beef in boiling water with long sleeves and ties?
Women... OH ! .. they are smart ! .. really !.. I give my due gratitude and respect to the fair sex in this regard. Everyday their skirts are getting shorter and neck lines are getting deeper. They do look sexy every passing day and I am pretty damn sure they must be much at ease in formal clothing than of us men.
Or.. you can be like me. A rebel against fine formal cloths. I am renowned as a fagot who newer wears the top button when I am wearing a tie... and notorious for crashing into courts wearing shirt-tie-coat... and JEANS with combat boots.
May be it's just bad... or may be I am just abnormal. But I just HATE to see people wearing so stuck up formal clothing in blistering sun and trying to look soooo important .. cause they are NOT ! .. so get over it. Wear some cotton shirts and slacks to office for a change and see if your customers will think low of you... In my opinion, a customer only looks for service, not your attier !.. or atleast I do !
Friday, August 7, 2009
අගෝස්තු 7
අද අගෝස්තු 7 ඔව්.. වැරදිලා නෑ.. කැලැන්ඩර් වල, ෆෝන් වල කොම්පියුටර් වල හැමතැනම පෙන්වන විදියට අද 2009 අවුරුද්දේ අගෝස්තු 7 වෙනිදා... ඉතිං?? ඉතිං මොකක්ද විශේෂත්වය? ඇත්ත බැලූ බැල්මටම අහස තරමක් වළාකුලින් පිරුණු ඒත් තරමක් රස්නය.. දවසක්.. තව කියනවා නම් නිවාඩුවක් දාලා ගෙදර ඉන්න හිතුනු ඒත් නොආ බැරි නිසා වැඩට ආපු තවත් එක නිදිමත දවසක්.. ඒ නිසා මට අමුතුවෙන් විශේෂයක් නෑ අද දවසේ..! ඔව් ඒ මට.. මේ බ්ලොග් එක ලියන එක අතක් අයිති මටයි අද ඒ වගේ නිකම්ම නිකං දවසක් උනේ.. ඒත් අද මගේ බ්ලොග් එකට විශේෂ දවසක්! ඔව්... ඇබ්නොමල් මයින්ඩ්ස් බ්ලොග් එකට අදට හරියටම අවුරුද්දක් සම්පූර්ණ වෙනවා...
අම්මෝ දවස් යන ඉක්මන...!!! හ්ම්.. අවුරුද්දක් බ්ලොග් ලිව්වද කියලා හිතා ගන්නවත් බෑ තමා... ඒත් අවුරුද්දේ ගිය අවුරුද්දේ කරපු කියපු දේවලින් මතක තියන සුළුතරයක් දේවල් වලින් බ්ලොග් එක එක් වැදගත් දෙයක්.!
අවුරුද්දක් අතීතෙට ගියොත් බ්ලොග් කියන්නේ පහුගිය අවුරුද්දේ මට ලැබුනු වටිනම දේ වලින් මට ලැබුනු මුල්ම දේ බ්ලොග් එක. සමහර විට දෙවනියට ලැබුනු දේ ලැබෙන්න බ්ලොග් එකත් එක් හේතුවක්!!!
මගේ ජිවිතේ ගොඩක් දේවල් වෙනස් කරගන්න මට උවමනා උනු කාලෙකයි ඇබ්නෝමල් මයින්ඩ්ස් පටන් ගැනුනේ. දැන් වෙනකොට දෙන්නෙක් ලියනවා උනාට මේක පටන් ගැනුනේ තනි පුද්ගල ඒ කියන්නේ මලීගේ බ්ලොග් එක විදියට. මතක විදියට බ්ලොග් එකේ මුල්ම නම ඇබ්නොමල් කෙල්ලකගේ නොමල් සිතුවිලි. පටන් අරන් දවස් කීපයකින් මගේ මාළුවා.. සොරි සොරි යාළුවා නෑෂ්_නොඩ් එක්ක බ්ලොග් එක බෙදාගත්තා. එයින් පස්සේ තමයි ඇබ්නෝමල් මයින්ඩ් විදියට වෙනස් උනේ.
කොයි හැටි වෙතත් මේ වෙනකොට අවුරුද්දේ මාස 12 පුරාම ක්රියාකාරී විදියට බ්ලොග් එක පවත්වගන්න අපිට පුළුවන් උනා. ඒ කියන්නේ අඩුම තරමේ සතියකට එක් ලිපියක් වත් පල කෙරුනා.
කවුරු හරි කෙනෙක් මේ බ්ලොග් එක මුල ඉදන් කියෙව්වොත් මේ ලියන දෙන්නාගේ ජිවිතේ ගතවුනු අවුරුද්ද ගැන කියවන්න පුළුවන් වේවි.. සතුට.. දුක.. කලකිරීම්.. වේදනා.. කවි.. කතන්දර.. පොත්.. චිත්රපට.. සංගීතය.. උපන්දින.. එක් වීම්.. වෙන්වීම්... සංචාර.. කෑම බීම.. ස්කෝල.. බස්.. එකී මෙකී නොකී මාතෘකා ගොඩක් ගැන මේකේ ලියවිලා ඇති.. සරළවම හදුන්වන්න පුළුවන් හොදම නම තමා මේක මහ අච්චාරු බ්ලොග් එකක්. කෑවට අගුණෙකුත් නෑ ඇති ගුණේකුත් නෑ.. මොකද අපි දෙන්නම බහුලව බ්ලොග් වෙන තොරතුරු තාකෂණය ගැන වචනයක් වත් ලියලා නෑ.. හේතුව අපි දෙන්නටම ඒ ගැන අනිත් අයට කියාදෙන්න තරම් මහ දැනුමක් නෑ.. හැබැයි අපි දෙන්නම ජිවත් වෙන අය. ඒ නිසා ජිවිතේ දවසින් දවස ගැන කථා කරන්න අපිට පුළුවන්.. ඒකයි මෙච්චර කල් මේ බ්ලොග් එක ලියවුනේ.
ඇත්තටම මට මේ දවස් වල ලියන්න කැමැත්තක් නෑ.. එහෙම නැත්තං ලියන්න හිතෙන දේවල් ලියලා එවට එන ප්රතිචාර එක්ක වාද කරන්න තරම් හිතේ උවමනාවක් වත් හැකියාවක් වත් නෑ... ඒ නිසා මේ ලිපියත් පුළුවන් තරම් කෙටි කරනවා.
අවසාන වශයෙන් ඒත් ගෞරවනීය ලෙස සුපුන් සුදාරක මල්ලිට ස්තූති වන්ත වෙනවා සිංහල බ්ලොග් ගැන දැනුවත් කලාට. එයින් පස්සේ මම මුලින්ම ලිව්ව ලිපියට මුල්ම ප්රතිචාරය ලබාදීපු.. ඒ වගේම අදටත් ප්රතිචාර නොදැක්වුවත් බ්ලොග් එකේ හැමදේම ගැන ගොඩක් අවදාණයෙන් ඉන්න හරේෂ් ට බොහොම ස්තූතියි.. ඒ වගේම ප්රතිචාර බලාපොරොත්තුවෙන් නොලිව්වත්..තමන්ගේ කාලවේලාවෙන් මොහොතක් වැය කරලා කමෙන්ට් කරපු බ්ලොග් ලියන නොලියන හැමදෙනාටමත්... කමෙන්ට් නොකලත් බ්ලොග් එක කියවන හැමදෙනාටමත්.. චැට් එක හරහා බ්ලොග් එක ගැන දිරිමත් කරන හැම දෙනාටමත්.. ලියන්න කම්මැලි කමේ ඉන්න වෙලාවට මොකද මේ කාලෙකින් ලියලා නැත්තේ ලියපන් ලියපන් කියලා දරිමත් කරන බුරූ අක්කටත්.. අද මුලින්ම මේ ලිපිය පල කරන්නත් කලින් සුභ පැතුව මරණය යාළුවටත්.. මම කැමතිම ඉංග්රිසි ලිපි ලියන්නා වන ඒ වගේම ඒ ලිපි මගේ බ්ලොග් එකේ පල කරන නෑෂ් ටත්.. එකී මෙකී නොකී හැමදෙනාටමත්... බොහොම ස්තූතියි.. ස්තූතියි... ස්තූතියි.....!!!!!
ප.ලි - අමතක නොකර නොමිලේ මේ සේවය ලබා දෙන බ්ලොග්ස්පොට් අඩවියටත්.. ලියන දේවල් පලකරගන්න අන්තර්ජාල පහසුකම ලබාදෙන මම රැකියාව කරන ආයතනයේ අපේ බොස්ටත් ස්තූතියි කියන්නම එපැයි... :D
Subscribe to:
Posts (Atom)