Abnormal Minds

ජීවිතේ... අවුරුදු 25ක්

2012-01-26T14:19:00.005+05:30

අද 2012 ජනවාරි 26 වෙනිදා.. මීට අවුරුදු විසිපහකට ඒ කියන්නේ 1987 අවුරුද්දේ අද වගේ දවසක තමයි මම ඉපදිලා තියෙන්නේ.. මම ඉපදෙනකොට මගේ අම්මට අවුරුදු 25යි තාත්තට අවුරුදු 30 යි. මම ඉපදෙන්න අවුරුදු 4කට කලින් රස්සාවට ගියපු තාත්තා එයාට අවුරුදු 55ක් වෙච්ච ඊයේ දවසේ අවුරුදු 29ක් තිස්සේ කරපු රස්සාවෙන් විශ්‍රාම ගියා. සේරමට කලින් මගේ තාත්තාට සුභ උපන් දිනයක් හා දීර්ඝායුෂ.

මීට කලින් අවුරුදු වල උපන්දිනයක් කියන එක හරි ජොලි වගේම තව තව පොඩි වෙනවා වගේ හැඟීමක් උනත් තව දුරටත් ජිවිතේ ඇතුලේ ඒ විදියට හිතන්න බෑ වගේ... කොහොමටත් මගේ උපරිම ආයු අපේක්ෂාව අවුරුදු 50 යි. එතනින් එහාට ජිවත් වෙයිද නැත්තං ඊට කලින් මැරිලා යයිද කියන්න බැරි උනත් මගේ උපරිම උත්සහය අවුරුදු 50ක් අතුලත විඳින්න විඳවන්න තියන හැමදේම විඳලා විඳවලා අවසන් කරලා දාන්න. 50න් පස්සේ වෙන්නේ මොකද කියලා ඒ කාලෙට බලමුකෝ.. දැනට නම් ඒ ප්‍රමානේ හොඳටම ඇති වගේ. ඒ විදියට සලකලා බැලුවම අද වෙනකොට මම මගේ ජිවිතේ හරියටම අඩක් ගෙවා දාලා අවසානයි. මේ අවුරුදු 25 ඇතුලේ...

පළවෙනි අවුරුද්දේ ඉදන් අවුරුදු 3 විතර වෙනකං අම්මා අස්සට වෙලා හිටියා මිසක් වෙන මොකවත් නම් ඉතිං මං කලේ නැතුව ඇතිනේ... මොන්ටිසෝරි ගියේ අවුරුදු 3දි. ඒ සර්වෝදය මොන්ටිසෝරියට. ඊළග අවුරුද්දේ අල්ලපු ගමේ එකට ගියා. අවුරුදු 5දි ස්කෝලේ යන්න පටන් ගත්තා.. ඒ ගමන නැවතුනේ අවුරුදු 13ක් ම ඒකට කැප කරලා. ඒ අවුරුදු 13න් 11ක් අවංකවම ඉගනීමට විතරයි කැප කලේ.. අන්තිම අවුරුදු දෙක වෙන පාසලක වෙන යාළුවෝ සෙට් එකක් එක්ක වෙනම විඳියටයි ගෙවුනේ.. වැඩියෙන්ම ගැම්ම දාන්න ඕනි ඒ කාලේ කියලා තේරුනත් නොතේරුනා වගේ නටන්න පුළුවන් උපරිම පිස්සු.. වල බැහිලි... ක්ලාස් කට් කෙරිලි සේරම කලේ ඒ කාලේ... අවුලක් නෑ... ඒක අමුතුම ආතල් එකක්.!

අවුරුදු 19 දි සෙට් වෙච්ච මුල්ම ජොබ් එකට ගියා.. ඒක අවුරුදු තුනහා මාරක් කලා.. පස්සේ වෙන එකක්... මේ වෙනකම්ම ඒක.. ඒ කියන්නේ මේ වෙද්දි අවුරුදු 6ක් වැඩ කරලත් තියනවා. නොට් බෑඩ්! අවුරුදු 19දි මුල්ම වතාවට පිට මිනිහෙක්ට ආදරේ කලා.. ඒක බකස්.. එතනින් එහාට ඒ ගැන හිතන්නේ නෑ කියලා හිතාගෙන හිටියට ඒක වෙනස් උනා.. එදා ඉදන් අද වෙනකං අවුරුදු 3කට වැඩි කාලයක් තවත් එක් මනුස්සයෙක් එක්ක ජිවිතේ බෙදා ගනිමින් ගෙවෙනවා.. මන් හිතන්නේ ඉතිරි අවුරුදු ටිකත් එයත් එක්කම ගෙවිලා යයි.. මොකද ඊට වඩා ‍එකඑක පැති වලින් හොඳ අය හිටියත් හැම අතින්ම ඒ වගේ හොඳ කෙනෙක් ආයේ හොයාගන්න නැති වෙයි. ඒ නිසා ඉතිරි අවුරුදු 25 ඒ මනුස්සයා එක්ක තනි පවුල් ජිවිතයක් ගොඩ නගනවා.. ඉන් බ්‍රීෆ් කියනවා නම් මේ අවුරුද්දේ කවදා හරි දවසක මම බඳිනවා. මේ අවුරුද්දේ වෙන්න තියන ලොකුම හැපනින් එක ඒක. ඊට පස්සේ පහුගිය අවුරුදු 25 ගෙවුවට වඩා වෙනස් විඳියට ගෙවන්නයි බලාපොරොත්තු වෙන්නේ. බලමු......!

මේ වෙද්දි මගේ ජිවිතේ මට අවශ්‍ය ගොඩක් දේවල් මට තියනවා.. උපන්දින තෑග්ගකට මොනාද ඕන ඇහුවම ඉල්ලන්න දෙයක් වත් නැති තරම් වෙලා... ඒ කියන්නෙ ඕනාවට වඩා ගොඩක් දේවල් මට තියනවා කියන එක නෙවෙයි.. ඒත් මට අවශ්‍ය ගොඩක් දේවල් මගේ අම්මටයි තාත්තටයි පිං සිද්ධ වෙන්න මට ලැබිලා තියනවා. ඒක නිසා මම බොහොම සැහැල්ලු ජිවිතේකට හුරු කෙනෙක්. හැබැයි අවශ්‍ය උනොත් හිමාල කන්ද තරම් බරක් උනත් කරට ගන්න මම ලෑස්තියි. මට පුළුවන්... මම ඒක දන්නවා..

ඉතිං අදින් ඇරඹෙන් මගේ ජිවිතේ ඉතිරි අවුරුදු 25 සතුටින් ගෙවන්න අදට මට සුභ උපන්දිනයක්!

2011 ගෙවෙන්න මොහොතකට පෙර

2011-12-31T23:23:00.005+05:30

ගෙවෙන්න මොහොතකට කලින් හරි 2011 ගැන වචනයක් ලියන්න හිතුනා.. කියන්න දෙයක් නැති උනත් පතෝල වගේ හොදත් නැති නරකත් නැති අවුරුද්දක් ගෙවිලා යන එක ගැනත් අමුතුවෙන් ලියන්නත් දෙයක් නෑ.. බුරු කියන්නං සේ එෆ් බී එකේ හැපි නිව් යර් ඕල් කියලා ලියලා ශේප් වෙන්න පුළුවන් උනත්.. මෙච්චර ලොකු නෙට් එක අස්සේ මගේ කියලා තියන ඇබිත්තං ඉඩේ හරි මං කියලා කෙනෙක් 2011 න් 2012 වෙනකං ජිවත් උනා කියලා කවදා හරි කාට හරි හොයා ගන්නවත් මේක ලියන එක හොඳයිනේ?

මේ අවුරුද්දේ මුල කරපුවා දැන් දැන් මතක නෑ වගේ අප්පා... පාරවල් දිගේ දිගම දිග ගමන් යෑමවල් කිපයක්ම සෙට් වෙච්ච එක ඇරුනම මේ අවුරුද්දේ අමුතුවෙන්ම අමුතුවෙන් උන දේවල් නැති තරං.. ඒ වෙනුවෙන් ඇරියස් අල්ලන්යි හිතන් ඉන්නේ ලබන අවුරුද්දේ. ඒක බලමු ඒ අවුරුද්දේ මොකද වෙන්නේ කියලා...

ගත වුනු 364 දවසටම වඩා අද මට සතුටු හිතුනා.. ඒ තමයි මම ආසම සතා වෙච්චි අලියෙකුට කන්න දෙන්න පුළුවන් වෙච්ච එක. ඒක උනේ අළුත්ගම කන්දේ විහාරෙදි.. ගිය අය දන්නවා ඇතිනේ ඒකේ අලියෙක් ඉන්නවා කියලා.. නිකං නෙවෙයි හෙන ආඩම්බර අලියෙක්... පලතුරු එහෙම කන්නේ නැති පට්ට ආඩම්බර අලියෙක්.. වෙනදට මං දෙන දිවුල් ගෙඩියක් වත් ඌ කටේ තියන්නේ නෑ,. ඒ උනාට අද මං දුන්නු තල ගුලි පැකට් එකම මගේ අතෙන්ම අරගෙන එයා කෑවා... එයා දිග හොඩ සීතලට මගේ අතේ ගෑවුන විදිය තාමත් මට දැනෙනවා වගේ.

තල විතරක් නෙවෙයිනේ.. උක් දඩුත් කෑවනේ.. මීට පස්සෙ නම් දේවාලෙට පලතුරු වෙනුවට තල ගෝනියක් අරන් යන්නයි මං කල්පනා කලේ.. කොහොම උනත් අලියෙකුට කන්න දෙන්න ලැබුන එක කොයි තරම් ජොලි වැඩක් ද?

තව මොකද උනේ... වෙච්ච දේවල් මතක නැතත් අන්තිමට මේ අවුරුද්දේ අන්තිම බියර් විදුරවත් මගේ යාළුවෙක් එක්ක ඉවර කරලා මම මේ අවුරුද්දට බ්ලොග් ලිවිල්ලත් නවත්තනවා.. ආයේ හම්බ වෙමු 2012 නොහොත් ඩූම්ස් ඉයර් එකේදි....!

හැමෝටම ආදරෙන්..

මලී

ඒ සුනේත්‍රා සහ බී සුනේත්‍රා

2011-11-13T18:09:00.003+05:30

හප්පච්චියේ!!! මේකේ බැදිලා තියෙන මකුළු දැල් ගොඩ...! ඔහොම තමයිනේ ඉතිං පාවිච්චියක් නැති කොට. මං ඉතිං පස්ට බිසී හින්දා මේ පැත්තේ එන්නත් බැරි උනා. බිසී කිව්වට බිසීමත් නෑ මං හිතන්නේ. ඒ උනාට හිතට දැනෙන්නේ හරිම මහන්සි හැඟීම්.. අවුරුද්දෙත් අවසානෙට ටික ටික ලං වෙන හින්දද දන්නෙත් නෑ ඉතිං. සුපුරුදු පරිදි තව දවස් 45කින් විතර මේ 2011 ත් ගෙවිලා යයි. හෙන බයිලා හිතාගෙන ගේමක් දෙන්න අවුරුද්ද මුලදි පටන් ගත්තත් අන්තිම වෙද්දි ඉතිං කොච්චර කරත් එච්චරොම තමයි වගේ තමයිනේ ඉතිං දැනෙන්නේ! ඒකට මොකැයි කරන්නේ? කරන්න දෙයක් නෑ ඉතිං.. එහෙමයි කියලා මේ තරම් නෙගටිව් හිතන්න හොඳත් නෑ. අවුරුද්ද අවසානෙට එන හින්දා නිවාඩු එහෙම අඩු වෙමින් තියන නිසයි ඉතිරි නිවාඩු ගන්ත නිසයි හැමදාම වගේ වැඩට යන එන නිසා විවේකීව ඉන්න බැරි උනා. නිවාඩු තිබුනත් ඒ දවස් වලටත් වැඩ සීයක් විතර පෙළ ගැහෙන නිසා ගන්න නිවාඩු වලින් නම් තබේක වැඩක් නෑ. ඒ විතරක් යෑ... මගේ හැමදාම තිබ්බ කොම් පීටර් කොළුවා වෙනුවට මේ ටිකේ ලැපී නගෙක් සෙට් වෙලානේ. කී බෝඩ් එක හිතේ හැටියට කොටන්න ඉඩ මදි. හැම වෙලාවෙම ටයිප් කරන්නේ එකක් වදින්නේ එකක් නිසා සිංහල ලියවිල්ල නම් එපාම වෙලා හිටියේ. මේ ටික ලියන්නෙත් අත හුරු වෙන්නත් එක්ක. අනිත් වැදගත්ම කාරනේ තමයි නෙට් නැති උනත් කියවන්න ඇති තරම් පොත් ස්ටොක් එකක් තියෙනවානේ. ඉතිං එහෙම වෙලාවට බ්ලොග් නම් මොනාද????

ඉතිං පොත් කියෝගෙන කියෝගෙන යද්දි ආයෙමත් මාව සුනේත්‍රාගේ මායමට අහු උනා. අනේ මන්දා මං ඇන්ඳිලාද කියලත්.එහෙම නැත්නං මං ඕනාවට වඩා සුනේත්‍රාට හුනු ගානවද මන්දා.. ඒකට හරි උත්තරයක් නැතත් දැන් ටික දවසකට කලින් කියවපු කවි කඳුර ආයෙමත් මට මාරම සතුටක් ගෙනාවා. මම හරිම කැමතියි පොතේ ආරම්භයට හා මැද කොටසට.

ආරම්භය මට දුග්ගන්නාරාළගේ වගේ ඉක්මන් ගලායන විදියේ ලියවිල්ලක් තුලින් හදිසි කතාවක් කිව්වා. ඒ කතාවේ අතුරු කතාවක් විදියට “අකලංකාගේ“කොළඹ නුවර“ එහෙමත් නැත්නං පොතේ මැද කොටස මාව අමන්දානන්දයට පත් කලා.. හරියට “සියක් වසක හුදෙකලාව“ එහෙමත් නැත්නං “සිසිරයේ රැයක මඟියෙකු නම් “කියවද්දි වගේ හැබැයි ඒ තරමටම නෙවෙයි. නමුත් කියවීම ඇතුලේ පුද්ගලිකව මට තෘප්තිමත් වෙන්න පුළුවන් උනා. ඒ වගේම පොත පුරා චරිතයෙන් චරිතයට යොදාගෙන තියන බස් වහරේ වෙනස් වීම් නිසා චරිත හැබෑවටම පණ ඇවිත් පොතේ අකුරු උඩින් අපිත් එක්ක කතා කරනවා වගෙයි. ඒ උනාට ඉතිං පොත අවසන් වෙලා තියන විදියට නම් මං වැඩිය කැමති නෑ.. ඒ මුළු කතාවෙම යටි පෙළ සේ දිවෙන දේශපාළන මළ ඉලව්ව හින්දද මන්දා. එහෙම නැත්නං සුනේත්‍රාගේ හැම පොතකම අවසානය වගේ එකම විදියට පොඩ්ඩක් ආසන්නයෙන් ඉන්දියාට හරි නේපාලෙට හරි චිනෙට හරි ගිහින් නතර වෙන හින්දද මන්දා. කොයි හැටි වෙතත් අවසන් කරලා තියෙන රටාවට අකමැති උනත් මම කවි කඳුර පොත කියවන්න ලැබුන එක ගැන සතුටු වෙනවා. බොහොම ඉක්මනට එක දිගට පොතට මාව අලවලා තිබ්බ නිසා මං ආයෙමත් සුනේත්‍රාට ආදරේ කරනවා. ඉතිං ඒ සුනේත්‍රා ගැන අවසන් කරන්න කලින් කවි කඳුර කියවද්දි මට වෙච්චි දේකුත් ලියන්නම්.

මං ඉතිං නයිටක් ගහන දවසක ඔෆිස් එකට ගෙනිහිල්ලත් පොත් කියවනවා. ඒ හැබැයි කියවද්දි නිදිමත හැදෙන්නෙ නෑ කියලා මට හිතෙන එව්වා විතරයි හොදේ.. ඔන්න දැන් මං කරන්න තිබ්බ රාජකාරී එහෙම අහවර කරලා සැදී පැහැදී පොත කියෝගෙන කියෝගෙන යනවා. අපේ ඩිපාමට් එකේම වෙන තැනකට තමයි අපි හැමෝගෙන නයිට් ස්නැක් එක ලැබෙන්නේ. ඔන්න ඉතිං ඒක අරගෙන අතන ගෑණු ළමයෙක් මගේ සීට් එක ලඟටත් ආවා. ඇවිත්

එයා - ආ.. කියවනවා වගේ. මොකක්ද පොත‍?
මම - මේ ළමයි පොත් ගන්න බුක් ෆෙයා ගිය බව මම දැනගෙන හිටි නිසා මං සිම්ප්ලි කිව්වා “කවි කඳුර“
එයා - මොකක්?
මම - කවි කඳුර‍ සුනේත්‍රාගේ.
එයා - සුනේත්‍රා කියන්නෙ?
මම - ඇයි අනේ සුනේත්‍රා රාජකරුණානායක‍
එයා - අනේ අහලා නෑ අනේ.
මම - ඇයි අනේ මේ පාර ස්වර්ණපුස්ථක සම්මානේ හම්බුනේ මේකට නේ...
එයා - හා.. ඇත්තද මේ පාර බුක් ෆෙයා නම් ගියා තමා ඒ උනාට දැක්කේ නෑ..
මම - (හිතින්) @$!&$&$*(&*&%!#%&#
එයා - මම යනවා එහෙනම්
මම - හා.

-------- දැන් ඔන්න ඒ සුනේත්‍රා ගැන ඉවරයි----------දැන් බී සුනේත්‍රා-----

-----------පෞද්ගලික හේතුවක් සහ ඉල්ලීමක් මත මෙම කොටස ඉවත් කරන ලදි -------------

මෙය හුදු ආත්ම විවරණයක් මිස නිශ්චිත පුද්ගලෙයෙකු හෝ පිරිසක් වෙනුවෙන් මඩ ගැසීමක් නොවන බව කරුණාවෙන් සළකන්න.

* මේ බ්ලොග් එක ලියපු අනිත් එකා කොහි දැයි කිසිත් නොදනිමි. එක්කෝ හිරේ ගිහිං.. නැත්තං හිරයක් අරගෙන එහෙමත් නැත්තං මැරිලා හෝ ඌ හොඳින් ඇතැයි සිතමි.

pic from Sarasavi.lk

සැප්තැම්බර් මහා සාප්පු සවාරිය.

2011-09-26T19:50:00.003+05:30

මේ ඉතිං සැප්තැම්බර් මාසෙනේ. අවුරුද්දක් පුරාම බලාගෙන ඉන්න අතේ තියන සල්ලි ටික සතේටම හිඳිලා රිම් එකෙන් යන රිම් එකත් ගෙවෙන මාසයක් තමයි සැප්තැම්බර්. මාසේ පටන් ගන්නේම අම්මාගේ උපන් දිනෙන් නිසා අගෝස්තු මාසේ අන්තිමේ ලැබෙන සැලරි එකෙන් සැහෙන කොටසක් ඒකට වෙන් වෙනවා. එකෙන් පංගුවක් තමයි ඉතිං අනිත්වටත් තියා ගන්ට වෙන්නේ. මොකෝ ඉතිං සිංහල අවුරුද්ද වගේ සැප්තැම්‍බරේ අඟ‍ වෙද්දි පොත් ප්‍රදර්ශනෙත් එනවානේ. ඉතිං අතේ නැතේ කියලා ඕකට නොයා ඉන්නවැයි...! අනික ඉතිං අපි වගේ හොඳ ළමයි ‍අවුරුද්දෙ අනිත් මාස වල ඉතුරු කරනවා කියලා එකක් කරන්නේත් නැහැනේ. ඒ වගේ දේවල් ගැන හිතනවා විතරයි. වැඩ නෑ හරියට වැඳි බණ වගේ.

කොහොම හරි ඉතිං මේ මාසේ මුල නම් හිතා ගත්තා මේ සැරේ වැඩිය පොත් ගන්නේ නැහැ ‍කියලා. මොකද ප්‍රදර්ශනෙන් අරන ගන්න ටික ඇරුනම අවුරුද්දේ ඉතිරි මාස වල පොත් නොගෙන ඉන්න එකක්යෑ! ඉස්සර ‍නම් අවුරුද්ද පුරාම ලැයිස්තුවක් හදාගෙන ඉන්නවා උනාට මේ ‍සැරේ නම් පොත් 8ක් 9ක් විතර තමයි මාසේ මුලදි ගන්න හිතාගෙන හිටියේ.

ඉතිං ඔය විදියට හදපු පොත් ලැයිස්තුව යන්න කිට්ටු වෙද්දි දන්නෙම නැතුව 14-15 උනා. කොහොමත් මම ප්‍රදර්ශණේට ගිහිල්ලා නම් පොත් තෝරන එක ගැන හිතන්නේ නෑ. මොකද සෙනඟ අස්සේ පොඩ් ස්ටෝල් අස්සේ හිටගෙන පොත් තෝරන්න ගියාම වෙන්නේ මටයි අනිත් මින්ස්සුන්ටයි සේරටම කරදර වෙන එක. ඒ නිසා කලින්ම හොඳයි කියන පොත් ගැන හොයලා ලිස්ට් එකක් හදා ගන්නවා. ඊට අමතරව ගන්නේ දැක්ක ගමන් ගන්න හිතෙන (ලේඛකයා හෝ පොත ගැන කලින් අහලා තියෙන නිසා) පොත් විතරයි.

ගිය අවුරුද්දෙම හිතාගෙන හිටියේ මේ අවුරුද්දේ නම් ටිකක් නිදහසේ ඇවිදින්න සතියේ මැද දවසක ප්‍රදර්ශනේට යනවා කියලයි. ඒ වගේම වැඩිය නැතුව පුළුවන් තරම් අඩු පිරිවරක් එක්ක යන්නයි හිතුවේ. මොකද නැත්තං කට්ටිය හොයන්නයි ගියාමත් මාත් එක්ක යන අයටයි ම‍ටයි දෙගොල්ලටම කරදරයි. ඒ උනාට ඉතිං අපිට තනියම යෑමක් ගැන හිතන්න පුරුදු නැහැනේ. ඒ නිසා කලින්ම යන දිනේ එහෙම කියලා යන අය සෙට් කරගත්තා.

ඉතිං.. ඔය විදියට ‍පෙරුම් පුරලා ‍ප්ලෑන් කරලා පහුගිය 23 එහෙම නැත්තං සිකුරාදා අම්මයි මායි ගෙදරින් පිට උනා. අපි දොර වහද්දිත් රචියා මල්ලියි එයාගේ නෝනයි එතනට ගිහිල්ලත් ඉවරයි. කොහොමින් හරි 10 වෙනකොට අපිත් ටිකට් එහෙම අරගෙන ඇතුළු වෙච්ච ගමන් දකුණට හැරුනම තියන ලොකු ටෙන්ට් එකේ ඉන්න අපේ පොඩි අය හොයාගෙන ගියා. ගියාම හයියෝ තාමත් රචියා හා උගේ ගෑණි විතරයි. ඔන්න ඊට පස්සේ ආවා අපේ බොස්.ඊටත් පස්සේ මැගී කන්න දත කට මැදගෙන එහෙම ආවේ අපේ ධථ්පුතා. දැන් කට්ටිය හරි.

අපි ගමන ආරම්භ කරන්න කලින්ම උදේ ආහාරය එහෙම සප්පයාම් වෙලා ඇඟට පතට හයි හත්තිය අරගෙන සෙනඟ පීරීමේ මහා මෙහෙයුමට එන්ටර් උනා. කිව්වට මොකද සතියේ දවසක් උනාට එදත් සැලකිය යුතු සෑහෙන්න තරම් සෙනඟක් හිටියා. වැඩියෙන්ම අවුරුදු 18-22ත් අතර වගේ තරුණ අය. බොහොම හොඳයි ඒක. මිනිස්සු පොත් ගැන උනන්දු වෙන එක කොහොමත් හොඳයිනේ.! ඉතිං කොහොම හරි දවල් තුන විතර වෙනකම් ඇවිදලා කරලා සෑහෙන්න ‍තරමේ පොත් ටිකකුත් එකතු කරගත්තා. පොත් දැක්කම ඉතිං අර කොකා සිල් ගත්තා වගේ තමයිනේ. බජට් කැලේත් නෑ.. කැලේ ගසුත් නෑ කිව්වලු!

කොහොම හරි අන්තිමේ හුඟක් දවල් වෙලා අපි බයි කන්න හිතනකොට තව කෙනෙක්ට මැගී ‍දොලඳුකක් හැඳුනනේ. ඔය තරම් දුර ඉඳන් ඇවිත් ඒ ඉල්ලීම ඉටු නොකර බැරි නිසා කොල්ලට නූඩ්ල්ස් කෝප්ප තුනකුත් කවාගෙන අපි බයිත් කාලා ගෙවල් බලා සතුටු සිතින් නැවත පැමිණියා.

ඔන්න ඔය විදියට තමයි මෙදාපාර පොත් සවාරිය ඉවර උනේ. පහළ තියෙන්නේ ගත්තු පොත් ටික. නම් ටික පේන නිසා අමුතුවෙන් ආයේ ලිස්ට් එක නම් දාන්නේ නෑ. ඕකටම අසූ මහා ශ්‍රාවක ශ්‍රාවිකාවෝ පොතයි ‍අනෝමා ජිනාදරිගේ පුනරුක්ති මගේ කතාව යි එකතු වෙන්න ඕනි. මොකද ඒ දෙක පහුවෙනිදා අපේ බෙනා මාමාගේන් තෑගි ලැබුන නිසා.

තව ටික කාලෙකින් ‍හිතුනොත් මේවායේ හොඳයි කියලා හිතෙන පොත් ගැන ලියන්නම්.

තිත්ත කෝපි සහ පැණි වචන

2011-09-16T20:33:00.003+05:30

පෙරේදා නිවාඩුවෙන් පස්සේ ඊයේ ආයේ ම‍ට දැඩි අසනීපයක් ඇවිත් මං හොර ලෙඩ නිවා‍ඩුවක් අරගත්තානේ. ඒ නිසා අද මට පැනල්ටි ලීව් එකක් හම්බ උනානේ.! එහෙම තමයි අපේ ඔෆිස් එකේ සිස්ටම් එක හැමතැනම නෑ හැමදාම නෑ!

කොහොම වෙතත් ඊයෙයි අදයි දවස් දෙකේම උදේ වරුව ගෙවිලා ගියේ දාන කටයුතු හින්දා. අනාදිමත් කාලෙක ඉදන් නොවුනත් දැනට අවුරුදු පහළවක විස්සක විතර කාලේ ඉඳන් හැම මාසෙකම පහළොස් වෙනිදා අපෙන් පංසලට මුරදානේ දෙන දවස. වෙනදට දෙන්නේ එක පන්සලකට විතරක් උනාට ඉතිං ගිය මාසේ ඉඳන් තව පංසලක් වැඩි වෙලා. සෙල්ලන් නැහැන් අපේ ගමේම පංසල් හතක් තියනවනේ. ඉතිං කොහොම හරි පහළව විතරක් නෙවෙයි දාසයත් දානේ දවසක් විඳියට කැ‍ලැන්ඩරේ ලියවෙන්න පටන් අරන්.

ඕකට ඉතිං පැත්තක ඉඳන් කැපිලි කෙටිලි වලට දායක වෙන එක තමයි මගේ පංගුව. තව ඉතිං සලාදේ හදන එකයි පපඩම් බැඳිල්ලත් මගේ තමයි. ඉතිරි වැඩ වලට ඉතිං දායක වෙන්න සිත කය වචනයෙන් පංසලටම පේ වෙච්චි අපේ ලොකු නැන්දයි සිට්ටි නැන්දයි දෙන්නා ඉන්න නිසා මට තියෙන්නේ උදෙන් නැඟිටලා එයාලා එනකං ති‍යන වැඩ වලට සහය දෙන එක විතරයි.

ඊයේ මහ පංසලට දානේ ගෙනියන වැඩෙන් ‍ශේප් උනාට අද භාවනා මධ්‍යස්තානෙට ගෙනියන දානෙට නම් ඉතිං මං නෑ බෑ නොකියා යන්න එකතු උනා. ඒකට හේතුව අපේ ගමේ කෙලවර පුරන් වෙල්යායට මායිම් වෙලා තියන ඒ පංසලේ ගාළු පාර අයිනේ තියන මහ පංසලේ නැති විදියේ ලස්සන චාම් ගතියකුයි පුදුම නිස්කලංක කමකුයි තියන නිසා.

කොහොමින් හරි පංසල් ගිහින් ආවට පස්සේ තමයි පිං ඵල දුන්නේ.! කරන්ට් එක නොදන්වාම නිවාඩු ගිහින්! හප්පා! මේ ටිකේ රෑට රෑට වැස්සට දවල්ට තියෙන්නේ පුදුම රස්සනයක්නේ! රස්නෙත් ඉවසුවැකි දාඩිය දාන එකනේ ඉවසලා ඉන්න බැරි හයියො! දැන් ඉතිං මොනා කරන්නද කියලා කියවන්න තියෙන පොත් ගොඩ දිහාවට ඇඳිලා ගියා.ළඟදි දවසක අපේ බෝමන්ල‍ගේ ගෙදර ගිය වෙලාවක එහේ තියන බෝ නිෂු යුවලගේ පොත් ගොඩ අස්සෙන් ඉල්ලගෙන ආව සුනේත්‍රාගේ කෙටි පණිවිඩය හා දිග කතා පොත කියවලා අවසන් නිසා සුනේත්‍රා රාජකරුණානායකයි සමන් අතාවුදහෙට්ටියි එකතු‍ වෙලා ලිව්ව හර්ද සූත්‍රය පොත අතට ආවා.

ඒකත් අරගෙන ගියේ මේ වෙනකොට දවල් කාලයේ පොත් කියවන්න හොඳම තැන විඳියට මං හොයාගෙන තියෙන අපේ අම්මලාගේ කාමරේ ඇඳට. එතන ඇඳ ඉහත්තාවේම තියෙන් ජනේලයෙන් එන ස්භාවික එළියයි හුළඟටයි අමතරව වෙන මොකක්දෝ මට නොතේරන දෙයක් නිසා එතන ඉඳන් ‍කියවන්න දැන් වෙනකොට මං හරි ආසයි. සමහර විට මගේ ඇදේ තියන ඩබල් ලේයර් සිංගල් මේට්ටෙට වඩා සුවපහසු ත්‍රපල් ලේයර් ඩබල් මෙට්ට්‍රස් එක වෙන්න පුළුවන් නැත්තං මගේ පංචි කොට්ට දෙක වගේ තුන්ගුණයක් විතර ලොකු තාත්තාගේ කොට්ට නිසා වෙන්නත් පුළුවන් එහෙමත් නැත්තං අම්මගෙයි තාත්තාගෙයි රස්නේ රැදිලා තියන නිසා වෙන්නත් පුළුවන්.. කවුද දන්නේ...

භාගයක් කියවලා ටිකක් නිදාගන්නවා කියලා හිතාගෙන ‍කියවන්න පටන් ගත්තත් ඒක එහෙම උනේ නෑ. හැබදාම වගේ සූනේත්‍රාගේ මැජික් එක අදත් මාව පොතට ඇඳලා තියාගත්තා. මීට කලින් කවදාවත් සමන්ව කියවලා නැති නිසා පොත පුරාම මට දැනුනේ සුනේත්‍රාගේ සුවඳ විතරයි.සමහර තැන් වල පුන්සරා කියන්නේ සුනේත්‍රාමද කියලා හිතුනේ සුනේත්‍රාගේ මතක පොතේ ‍දෙක කියවලා එකතු වෙලා තිබ්බ මතකත් එක්කයි. ඒත් එක එහෙම නෙවෙයි කියලා මගේ හිතේ ඉන්න ලොකු බබා චූටි අක්කි එහෙමත් නැත්තං සමාධි හිත ඇතුලේ ඉඳන් ටොකු ඇන්නා. හේතුව පොතේ මුළඳිම පුන්සාරා කියන ලේඛිකාවම අහනවා චරිත පිටුපස නිර්මාණ කරුවා සිටිනවා කියලා හිතනවා නම් හොරු මංකොල්ල කාරයෝ වගේ චරිත බිහිවෙන්නේ කියලා. ඒ අනූව බලද්දි මේ සුනේත්‍රාගේ කතාව කියලා හිතන්නත් බැහැනේ.!

කොහොම උනත් මේ වෙනකොට මම හදිස්සියේ ආව කැස්සක් නිසා බීපු කොෆ් සිරප් එක නිසා ඇති වෙච්ච නිදිමතකුත් එක්ක ඉන්නේ. ඉතිං හර්ද සූත්‍රය ගැන ලියන එක පස්සට දාන එක හොඳයි වගේ. ඔය පස්ස කවදාවත් නොඑන පස්සක් වෙන්න පුළුවන්. කමක් නෑ.

කොහොම වෙතත් හර්ද සූත්‍රය කියවාගෙන යද්දි මට ගොඩක් තැන් වලදි කතාවේ ඉන්න ප්‍රධාන චරිතෙයි මායි එක්කෙනෙක් වෙනවා වගේ දැනුනා. හේතුව තනියම කතා කිරිල්ල.. පවුලේ එකම දරුවා වීම..කොන්වන්ට් වල ඉගන ගැනිල්ල පොත් වලට ඇබ්බැහි වීම වගේ දේවල් වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා මට මං වගේ තව අය මතක් උනා. පොතේ අකුරු අස්සෙන් මං කතාවටයි මා වටා ඇති ‍අනිත් ‍අය සහ දේවල් අතරයි රවුම් ගැහුවා. ඔය අස්සට‍ ඊ මේල් ඉන්ටනෙට් අස්සෙන් බ්ලොග් වලටත් හිත ආවා. එතකොට තමයි මතක් උනේ කලින් පොස්ට් එකේ බිංගෝ කියලා තිබ්බ ඩිප්‍රෙස් වෙලා නම් පොතක් කියවන ගමන් කැපචිනෝ එකක් බොන්න කියන කතාව..

ඔය ඩිප්‍රෙස්.. වගේ බරසාර වචන මගේ ජිවිතේ නැහැනේ අප්පා. අපි ඉතිං හෙන සිරා විදියට සිම්ප්ලි ජිවත් වෙන මිනිස්සුනේ. ඒ නිසා ඉතිං එන එන විදියට ගහ උළුවස්සා කියලා ජිවත් වෙනවා උනාට පොතක් කියවන ගමන් කැෆේ එකක් බොන්න මටත් ආස හිතුනා. ඉතිං ගියා කුස්සියට රත් කලා වතුර එකක් දැම්මා නෙස්කැෆේ කෝප්පෙට හැඳුවා තේකක් ඔප්ස්ස් සොරි හැදුවා ප්ලෙන් කොෆි එකක් අරන් ආවා කාමරේට ආයේ හාන්සි වුනා කියෙව්වා.. සිරාවටම එකේ අමුතු ගතියක් තියනවා තමා.ජිවිතේට රස්නේ වෙලාවට උණුදේවල් නොබොන මම දාඩිය අමතක කරලා කෝපි කොප්පේ හිස් කලා.ඊට වඩා ඉක්මනට පොතේ පිටුත් පෙරළුනා. බිංගෝ වෙනුවෙන් මේ පොස්ට් එක ලියන්නත් හිතුනා..

කොහොම උනත් අද හවස හය‍ වෙනකනුත් කරන්ට් නම් ආවේ නෑ.ඒත් තාත්තා හවස ගෙදර ආවම හැදෙන කිරි තේ වලින් මගේ පංගුවත් වෙනදට ලැබෙනවා උනත් අද අවේලාවේ කෝපි බිව්ව නිසා කොළ තේ එකකට යන්න හිතුනා.ඒ එක්කම පුන්සරා ‍උදේ යෝග කරලා එනකම් මුදිතත් ජස්මින් ‍ග්‍රීන් ටී එකක් එක්ක පුන්සරාගේ කවි පොත කියවන්න පටන් ගත්තා. මම මගේ ග්‍රීන් ටී එකත් එක්ක පුන්සරාගේ කතාව එක හුස්මට වගේ පැය හයකින් විතර එක දිගට කියවලා ඉවර කලා.

නිවාඩු පාඩුවේ

2011-09-14T18:58:00.003+05:30

අද නිවාඩු දවස කියලා මතක් උනෙත් නිවාඩුවෙන් භාගයක් විතර ගෙවිලා ගියාට පස්සේ. ඒකත් මතක් කරපු හින්දා. එහෙමැයි කියලා පටන් ගත්ත වැඩ මඟ නතර කරන්නයෑ.. අනික අද වැඩ කරන්න හොඳ දවසක් මොකද අව්ව එහෙම නැති හින්දා වැඩිය දාඩිය දාන්නෙත් නෑ. අනික හැමදාම අයිස් කුට්ටිය වගේ ඉදගෙන අනිත් මිනිස්සුන්ට වද කරන්න හොඳත් නැහැනේ. එහෙමයි කිව්වට ඉතිං මගේ ගෙදර වැඩ කොටස මං ඇරෙන්න වෙන කෙනෙක් කරන්නෙත් නෑ.. නිළ ව‍ශයෙන් නැති උනාට ඉතිං ටොයිලට් හොඳන එක ෆිජ් හොඳන එක වගේ වැඩ ඉතිං එදාමෙදා තුර හැමදාම කලේ මම නේ. එහෙ‍ව් එකේ නිවාඩු දවස් කියලා එව්වා නොකර ඉන්න පුළුවනෑ.

හවස් අතේ ටවුන් එකට දුවලා එන්න හිතාගෙන හිටියට ඒ වැඩේ කෙරුනෙත් නෑ වැහි කළුවර හින්දා. වැස්ස දවස් වලටත් කඩ ඇරලා උනාට අපි යන්න ඕන වැස්ස යටින් නේ. ඔය ගමන් ගිහින් හෙම්බිරිස්සාවක් සෙට් උනොත් ඉතිං සොරිම තමයි. උණ සන්නිපාතේ හැදුනත් කමක් නෑ හෙම්බා නැතිව. ‍හෆොයි. සමහර අයට නම් ඉතිං ලයිෆ්ටයිම් තියන ලෙඩක් නිසා ඒක ලෙඩක් විදියට ගනන්ගන්නේ වත් නැති උනාට අපි ‍වගේ නිරෝගී ළමයින්ට හෙම්බා කියන්නෙත් ලොකු ලෙඩක් තමා.!

ඉතිං ගෙදර දොරේ වැඩපළ ‍එහෙම සේරම අහවර කරලා නාකියාගෙන බලනකොට දවස ගෙවිලා ඉවරයි. හෙට ඉදන් ආයෙමත් සුපුරුදු චරියාව.

රස්සවල් කරන ඉගන ගන්න ඔය කොයි කාගෙත් නිවාඩු දවසක් සම්බන්ධව ප්‍රකාශය බොහෝ දුරට ඔය වගේ ඇති කියලයි මට නම් හිතෙන්නේ. වැඩ කරන අය අමතක කරලා ගෙදර ඉන්න අය ගැන බැළුවත් මං හිතන්නේ ඕක ඔහොම තමා. බැඳපු දවසේ ඉදන් රස්සාවක් කරලා නැති අපේ අම්මාගේ කතාවත් ඔය වගේ. ගෙදර දොරේ වැඩ පළ කරලා ඉවර උනාට පස්සේ තමන්ගේ වැඩක් කරගන්න වෙලාවක් නැතිලු.

ඒක ඇත්ත වෙන්න පුළුවන්. මොකද තමන්ගේ වැඩ කරගන්න තියෙන වෙලාවෙන් සෑහෙන්න ප්‍රමාණයක් මෝඩ පෙට්ටියෙනුත් ගිළගන්නවානේ. හරියට අපේ වෙලාව ජාලේ විසින් කා දමනවා වගේ.. කා දමනවා කිව්වට හරි වචනේ කාදැමුවා වගේ.. හික් හික්.. අතීතය හරි සුන්දරයි කියනවානේ.. ඒ සමහර විට ඉස්සර අපි කරපු හපන් කං මෝඩ කං බූරු කං වගේ එක එක කං මතක් වෙන හින්දා වෙන්න ඇති. පෞද්ගලිකව ගත්තම දවසට පැය 15-20ක් විතර නෙට් එකේ බයිලා ගහපු කාලයක් මට තිබුනා. කොටින්ම මේ බ්ලොග් එක පටන් ගත්තෙත් ඔය කාලෙදිම තමයි. චැට් ෆොර්ම් අරහේ මෙහේ කරක් ගහලා අන්තිමේ නතර වුනු මගේ තැන.

ඒත් දැන් වෙද්දි ඒකත් එපා වෙලාදෝ මන්දා. මේ ළඟදි කෙනෙක් ඇහුවා ඇයි දැන් ඔයා ලියන්නේ නැත්තේ කියලා.. අනේ මන්දා මම කවදාවත් වැදගත් දෙයක් නොලිව්ව හින්දා නොලියන එක මට කොහෙත්ම ප්‍රශ්ණයක් නෙවෙයි‍. ඒ නිසා මට ඕනේ නැති නිසා කියලා කිව්වම ඒ පුද්ගලයා කිව්වේ ඒ උනාට ඔයාගේ අනන්‍යතාවය රැදිලා තියෙන්නේ ලියන එකේ කියලා. මම දැනුවත්ම කවදාවත් මට එහෙම එකක් තිබ්බේ නෑ වගේම ඒ වගේ එකකින් මට ඇති වැඩකුත් නැති නිසා වගේම ටිකක් තරහාත් ගිහින් හිටි නිසාද කොහෙදත් මම කිව්වේ ඒක මගේ කැමැත්ත මට ඔය බ්ලොග් එක නැතුවට කමක් නෑ.. දැන් මට ඒක එපා වෙලා ඒක තිබ්බට වඩා‍ හොඳයි එහෙම එකක් නොතිබ්බනම් කියලා.. එතකොට අනිත් කෙනා කිව්වේ ඉස්සර ලියපු ගොඩ දෙනෙකුට එහෙම හිතෙන නිසා වෙන්න ඇති දැන් ලියවෙන්නේ නැත්තේ කියලා.

එක අතකින් කල්පනා කරගෙන යන‍කොට ‍ඒක හරි. අළුත් නම් වලින් ලියන්න පටන් අරගෙන නැත්නම් මං ලියන්න පටන් ගත්ත කාලේ හිටි බ්ලොග්ස් ලට මොනා වෙලාද දන්නේ නෑ.. ඒ ‍මිනිස්සු නෙට් නැති තැන් වලට ගිහින් වෙන්න බැහැනේ. ෂුවර් එකටම මං වගේ අනිත් අය ලියන ඒවා හිතෙන වෙලාවට කියව කියව එපා වෙනවෙලාවට ඒකවත් නොකර ඉන්නවා ඇති. හබෑවටම උවමනාව ඇති කෙනෙක් ඇරුනම එපාවීම කියන දේ කාටත් බලපාන නිසා බ්ලොග් ලිවිල්ලත් එපා වෙලා ඇති. නැත්තං ඊට ව‍ඩා රසවත් දේවල් හොයාගෙන ඇති. නැත්තං අම්බානෙකට බිසී වෙලා ඇති(ඒක නම් කොහෙත්ම එක්ස්කියුස් එකක් නොවුනත්)

ඉස්සර අළුත් බ්ලොක් එකක් පටන් ගැනුනේ සතියකට එකක් දෙකක් විතර නමුත් අද වෙද්දි මට පෙනුන විදියට දවසට දහයක් විතර උනත් පටන් ගැනෙනවා. ඔය විදියට තිබුනොත් ලංකාවේ හැමෝටම බ්ලොග් එකක් තියෙයි ජාතික හැඳුනුම් පත් වගේ. ඒ උනාට වෙලා තියෙන්නේ බ්ලොග් නිකං සිම් වගේ වෙලා. හැමෝ ගාවම හය හතක් තිබ්බට එකක් වත් හරියට වැඩ නෑ එක්කෝ මාසයක් දෙකක් අප්ඩෙට් එනවා හෝ ගාලා ඊට පස්සේ ම්හු!

ඔය කොයි හැටි වෙතත් මං කල්පනා කලා ඇයි ඇත්තටම මම ඉස්සර වගේ ලියන්නේ නැත්තේ කියලා. හේතූ කීපයක් තියනවා.

1.) මම ලියන්න පටන් ගනිද්දි කිසිම කෙනෙක් මාව දන්නේ නෑ.කොටින්ම මගේ ඇත්ත නමවත් මං ඉන්නේ කොහෙද කරන්නේ මොනාද මං කොයි වගේද බ්ලා බ්ලා.. ඒ නිසා නිදහසේ මට ඇබ්නෝමල් වෙන්න ඉඩ තිබුනා. මොකද මං මොනවා ලිව්වත් කවුරු මාව වරදවා වටහා ගත්තත් මට ප්‍රශ්ණයක් නැති නිසා.ඒත් දැන් වෙද්දි ඒක වෙනස් සැලකිය යුතු පිරිසක් මාව දන්නවා මාව දැකලා තියනවා. මං මොන වගේ පිස්සෙක්ද කියන්න දන්නවා. මගේ අදහස් දන්නවා. ඒ නිසා මොනවා හරි දෙයක් ගැන මගේ අදහස් මට වෙන අයත් එක්ක බෙදා ගන්න ඕනි නෑ. මොකද මම කිව්වත් නැතත් මං ඒ ගැන හිතන්නේ කොයි වගේද කියලා ඒ අය දන්නවා. ඉතිං අමුතුවෙන් ලියන්න මහන්සි වෙන්න ඕනි නෑ.

2.) ඔය ඉහත කාරනේ හින්දම මට දුක ‍හිතෙන හරි කේන්ති ගිහින් හරි මොනා හරි ලිව්වොත් අනිත් පැත්තට කෝල් කරලා මොකක්ද අවුල කියලා අහන්න දැන් කට්ටිය ඉන්නවා.ඇයි ඒ වගේ දෙයක් ලිව්වේ. මොකක්ද ඒකෙන් අදහස් කලේ ඒ වගේ. ඉතිං මට හිතෙන දේ විතරක් ලිව්වට පස්සේ කවදාවත් ඒකට පසුකතන දේවල් දෙන්න මම අකමැති හින්දා ලියනවට ‍වඩා හිතලා නිකං ඉන්න එක හොඳයි කියලා මට හිතෙනවා.

3.)ගොඩක් වෙලාවට ඉස්සර මම තනියම හිටියෙ.වැඩ කලේ තනියම ගෙදර අම්මා අප්පා ඇරුනම හිටියේ තනියම ඒ නිසා කාට හරි කියන්න දේවල් හිතේ තිබුනා. ඒත් දැන් වැඩ කරන්නේ ගොඩක් අය එක්ක, හිතේ තියෙන දේවල් වමාරන්න කෙනෙක් ඉන්නවා මොනා හරි පොඩි දෙයක් උනත් හිතේ කැකෑරී කැකෑරි තියෙන්නේ නෑ බොග් ගාලා වන් කෝල් වලින් එළියට පනිනවා.ඒ නිසා ලියන්න දේවල් නෑ මොකද ඒවා කියලා ඉවර නිසා

4.) අනික ඉස්ස බස් එකේ ‍යන ගමන් කල්පනා කලා. දැන් බස් එකේ යන ගමන් කරන්නේ දොයි බබා වෙන එක නේ..

5.) අන්‍තිමේ වයසත් එක්ක දැන් වාද කිරිල්ල එපා වෙලා ගිහින් නිසා. හිතෙන හැමදේම එළියට දාලා එක එක අයගෙන් කතා අහනවට වඩා ඒවා හිතේම හිතලා ඉවරයක් කරලා දාලා මායි හිතයි ශේප් එකේ ඉන්න එක හොඳයි කියලා හිතෙන නිසා. මොකද අද වෙද්දි මට ගෝසාවල්.. වාද බේද.. අනම් මනං සේරම එපා වෙලා ඉන්නේ. කොටින්ම සිංදුවක් අහන්නෙත් තෝරලා බේරලා නිව්ටල්ම ඒවා. නැත්තං ඉතිං ඉහේ ඇම්ම තමා. ඇත්තටම මට අසනීපයක් ද මන්දා. මට දැන් සද්ද බද්ද ඇහෙන එක මහම වදයක් වෙලා. ඒ වගේම වාද වෙන එකයි වෙන ඒවා දකින ‍එකයි. ඒවායින් හැකි තරම් ඈත් වෙලා ශේප් එකේ ආතල් එකේ ඉන්න එක තමයි මගේ එකම පැතුම!

ඔය වගේ හේතු නිසා ඇත්තටම ලියනවට වඩා නොලියා ඉන්න එක හොඳයි කියලා මට හිතුනා. ඒත් අර මං ලියන්නේ නැත්තේ ඇයි කියලා ඇහුව කෙනාට උත්තර දුන්නා වගේ බ්ලොග් එක එපා වෙලා නම් නෑ. මොකද මං මේක හැදුවේ අම්මෙක් කුළුදුලේ දරුවෙක් හදනවා වගේ. ‍බ්ලොග් කියන්නේ මොකක්ද මොනාද ඒකෙන් කරන්නේ බ්ලොග් වල ලියන්නේ මොනාද සින්ඩි කියන්නේ මොනාද ඒ මොකුත් නොදැන. එහෙම පටන් ගත්ත බ්ලොග් එක එපා වෙන්න මට! හූහ් හීනෙන්වත් නෙවෙයි.!

දැන් ඇති මගේ නිවාඩු දවස අවසානයි.!

අද වගේ දවසක් වෙනුවෙන්.

2011-09-08T09:56:00.004+05:30

තත්පරෙන් තත්පරේ

විනා‍ඩියෙන් විනාඩිය

අතීතෙට ගෙවිලා යන

ජිවිතේ අස්සේ

පොඩ්ඩෙන් පොඩ්ඩ

අපිටම අමතක වෙලා යන

ඒත් ආයෙමත් ඊළඟ අවුරුද්දේ

ඒ දවස ආවම

අපිටම මතක් වෙන

ටිකෙන් ටික එපාවෙන

ජිවිතේ ගොඩක් දේවල් අස්සේ

තාමත් එපා නොවී....

එහෙම කිව්වට

වෙලාවටකට එපා වෙවී..

ඊටත් ඉක්මනින් ඕන වෙන

අපේ ජිවිත අතරේ

අල්පේච්ච බැඳීම් අතරේ

එකම එක බැඳීමක්

හදාගන්න හිතුන

ඒ හිතුනට පස්සේ

මොකුත් නොහිතුන

ඒ ගැනම පමණක්

තාමත් හිතන හිතෙන

අපේ කතාවට

අදට ...

තේරෙනවානේ ලියාගන්න බෑ කියලා.. ඒ නිසා මීට වඩා බෑ.. :D

Trogging

2011-08-23T16:44:00.003+05:30

Trogging or Trogg... I did'nt actually looked up the correct definition.... but i guess it basically means "slow and aimless walk"

What began with a slow trog in the early human civilization slowly turned into riding on animals...then carts.....etc etc...and now the Bugatti Veyron which we have today.

But heck with all that... the basic point here is that right now i am travelling in a shinkanshen ...that's the name the Japs call their bullet trains..

Now, from the moment I got my self here, in have been travelling a lot in these ..may be 10 - 12 times up to now....but every time I travel in these I still get amazed by the sheer speed and the velocity that this hulk of metal haul to and from people from place to place.

I think...up to my knowladge these Japs have the fastest of these trains........ at 350 kmph ...its always a breathtaking ride :-)

How to cook

2011-08-18T19:45:00.001+05:30

Ladies and Gentle-mans,.. please sit back, relax and carefully see the deliceeeeeiouse recepies of Japanese cooking.

I must warn you though..,the following recepies are crazy hard to make and i had to study then point perfectly for more than one month before I could even undesrand the sheer gravity and the hard work that goes in to making these dishes.

It's never like our easy Sri Lankan cooking... if you really think about it..SL cooking are for pussies !!!! Because its just dam easy. Japanesw cooking is an art form that takes years and years of practice to get it perfectly right.

So, without further adue,.. here are some recepies you might like to try out.

Beef

Cut beef,
Dip in soy sauce and Wasabi
EAT! ( yes, no cooking..just eat)

Fish

Cut fish,
Dip in soy sauce and Wasabi
EAT

Prawns

Wash
Dip in soy sauce and Wasabi
EAT

Salads

Grate vegitables
Dip in soy sauce
EAT

..eeeer...

I guess you know the rest :-)

හයියෝ සෙරෙප්පු!

2011-08-18T19:42:00.002+05:30

කාලයක් තිස්සේ ඇතිවුන ගැටළුවක් ගැනයි අද මම ලියන්න යන්නේ.. ලංකාවේ දැනට තියන හැම ප්‍රසිද්ධ පාවහන් නිශ්පාදන ආයතනයකම යාවජීව සාමාජිකාවක් හැටියට මේ ගැන ලියන්න මට සෑහෙන්න සුදුසුකමක් තියනවා කියලයි මම විශ්වාස කරන්නේ..!

හ්ම්ම්.. මොනවද ඉතිං ලංකාවේ අපිට නම් සෙරෙප්පු කිව්වම මුළින්ම ඔළුවට එන්නේ රෙදි හොඳන සබන් නම් සන්ලයිට් වගේ සෙරෙප්පු නම් ඉතිං බාටා නේ? ඒත් ඉතිං දැන් කොහොද ඔරිජිනල් බාටා ‍ගන්න තියෙන්නේ? (මම මේ ලියන්නේ බාටා ස්ලිපස් ගැන නෙවෙයි හොදේ!) මම කතා කරන්නේ කාන්තා පාවහන් ගැන.! බාටා වලට පස්සේ සැම්සන්ස් එහෙම නැත්තං ඩී.එස්.අයි.! ඒවා නම් ඉතිං හැමතැනම තියනවානේ..! ඒ උනාට ඉතිං හොඳ එව්වා කොහෙද තියෙන්නේ?????????????????? :(( :(( :((

මං වගේ අහිංසක ළමයෙක්ට සෙරෙප්පු වලට නාස්ති කරන්න තරම් සල්ලි නෑ අප්පා..! මාසෙකට සෙරෙප්පු ජෝඩුව ගානේ අරන් තියන්න ඉඩකුත් නෑ..! ඔන්න ලස්සන බලලා ගත්තොත් එක්කෝ හීල් එක අවුල් නැත්තං දවස් දෙකක් දාද්දි පටියක් ගැලවිලා.. හයිය බලලා ගත්තොත් තව මොකක් හරි අවුලක් මට නම් දැන් එපා......... වෙලා..!

කොහොමටත් මට ලාවට හරි මගේ කකුළට හිර වෙන සෙරෙප්පු හරියන්නේ නෑ..! ඒවා දාගෙන ඇවිදින එක තමයි මේ ලොකේ මට එපාම කරපු වැඩේ..! ඒ නිසා හැමදාම ගන්න සෙරෙප්පු වල මොනා හරි අවුලක් තියනවා..! අම්මා කියන හැටියට මට එක්කෝ සපත්තු හදන මිනිහෙක් බැඳගන්න වෙනවා.. නැත්තං සපත්තු හදන කම්පණි එකක් මටම පටන් ගන්න වෙනවා..!

රබර් ස්ලිපස් තරම් හොඳ කිසිම සෙරෙප්පුවක් නැති මේ රටේ මිනිස්සු වෙන සෙරෙප්පු ‍දාන්නේ මොන එහෙකටද මන්දා..! කවුරුවත් ඔෆිස් එකට රබර් සෙරෙප්පු දාන්නේ නැති නිසා මට දාන්න විදියකුත් නෑ..! අනේ ඒ නිසා මගේ අහිංසක කකුල් දෙක කොයි තරම් දුක් විඳිනවාද..! පව් අප්පා මං..!!!

අනේ මට සෙරෙප්පු දාන්න බැරියෝ...!!!

Dig your heart out

2011-08-16T22:05:00.002+05:30

Dig your heart out.
Dig for your hopes.
Dig for your dreams.
For the treasure.
For the love.
Scratching the surface
till you reach
the bottomless pit.
Until your fingers bleed
Because no matter how far
you go
you'll never find
what your looking for.

Hiking Kurikoma

2011-08-15T17:52:00.004+05:30

And it was coming close to yet another end of a week and I was bored as a lame gay fuck on a lesbian convention !

(stunning ! .. i come up with the wieredest explanations all of sudden... a new found talent :) .. lame gay fuck on a lesbian convention... HA HA HA.. where the fuck did that come from I wonder :O )

anyways.. moving on....

now..on Friday.. I had to sort out some issues with my mobile and Xoom provider here in JP.. Like Dialog, here they have one called AU KDDI ..

I got my arse into one of em shops and set about sorting things out...well... in reality of things, if you don't know how to speak Japanese this can be an absolutely a pain in the ass. But on my previous visits, I met a small packaged girl by the name of Tae (pronounced as "taH Oh) who happens to speak decent English and could carry a decent conversation without crash landing in the middle. She's about 4.10' absolutely a cute example of a normal Japanese girl.

I was even commenting on one of my colleagues that some Japanese girls are NOT MADE to be hot but Absolutely CUTE to the teeth !!!!.. and she was a fine example of such.

Anyways... at the end of the problem sorting session, i just simply said.. "i am bored and nothing to do on Sunday.. wanna go out for a hike? "

And here are the pics of ONE OF THE most beautiful hikes I have ever taken in my life..

Ok.. not my hiking partner.. she's a great sport with a great sense of humor and turned out to be an incredibly intelligent character in the cutest small package I have ever met ! ... also turned out to be a great girl pal to go boozing with :)

Probably the Best....

2011-08-12T12:55:00.005+05:30

There was an analysis of humans that I read some time ago. It said that Cats live alone..which means they live their lives alone and doesn't depend on anyone else of their kind to keep them company. ... For dogs, they are considered as pack animals which needs a family around them to live and be contend with.

However, humans are considered as Social animals where we need not just a family but friends, neighbors and a whole society in large to be contend and live our lives in.

Now fast forwarding to the present time... in this cosmopolitant and globalized world, people travel around and live in totally different soceities of what they are used to. So, in which point do we feel that nostalgic need of the familiar?

Taste !

That is my weak point. I don't know about others since i am not in their bodies to judge. For me , i long for that taste of the familiar food and aromas where ever I go. I can put up with most of the idiots who inhabit other parts of the world, the odd customs and crazy shit people do differently from place to place..........but i always go on looking for that usual familiar taste of Chillie over killed and spiced up food that sustained me for the last 29 years of my life.

But in time you do get use to the food of the locals.... speaking of me, now I can tolarate the 18 different types of 'sushi' these Japanese pricks eat and go through the barberic ritual of eating pigs and cows uncooked.... and I have come into terms of acccepting that soy souse play the most important part of these meals.

But, I smoke and I consume alchchol...

So what's the big deal you may ask? ... well, again speaking for my self.. I am someone who saavor the taste of what I smoke and drink.

As would be any self respecting smoker and a dipsomanic would confess that changing the preference of these two items are impossible.

And you think that in Japan, finding my flavour would be a brisk?........ OH FUCKING HELL NO.

Incredibaly these sons of bithches do not have Benson & Hedges... great..and the alchchol... they have everything in this known fucking universe except for the beer i tresure and love most. Hence, it was my mission from the day two of my excistance in this land to find them.

As for the smoking... i sort of took a different route considering my health... since I am a chain smoking bastard...I decided to cut down my consume of ciggarets and with much pain changed into a much more milder nicotine percentage pack.

Talking about it.. well, it's a new product by Marlboro. The name is "Ice Blast" Pictured below.

So, what is so Interesting about it? ... well.. smoking this thing is like getting a brick of ice forced down your throat. This ciggeret actually has a small ball inside the filter which you have to BITE down and break before you light this up....

Good point about this is the fact that when you feel ice cold in your throat, you don't have the craving for another smoke for atleast half an hour. Example which you might understand better is that you never smoke while drinking an sub zero cold Coca Cola in your hand right? ... like wise, you don't "feel" like smoking :)

But as for the story of my beer... this is where it gets interesting. :)

Now.. I love my brand of beer.. I only drink it and it makes me more close to home than anything in this world can throw at me...

But finding it was what was an adventure of it own self.

I searched the entire city of Narita from the moment I landed.... and no go :( ... then the city of Oita I turned upside down........still not in sight.

I checked the beer makers web site... i googled... i did everything possible...

Then all of a sudden i got lead for a reliable source (another hardcore dipsomaniac) and "she" told me that if I don't find it in this place, you will never find it anywhere in the whole of Japan.

So the day came for me get down and dirty in "mission find me effin beer" :)

I got to the place.....suitably named "YAMAYA" .... a world of Liquor shop...

I entered and eagle eyed through rows and rows of Liquor of all kinds and makes., later when i did a small calculation i figured that that store actually has 2Km's of racks filled with Liquor !

Somewhere there... I met an old aquitaine of mine Mr. Mendis as well. With hope filled in my heart as I entered the beer section i did an unbelievable thing I have OR rarely done in my life.

I Prayed... !!!!

I looked above, crossed my self and said "JC and GAM.. I rarely ask for things...but this is absolutely, unbelievably, in epic proportionality, utmostly, boombasticly, giga sizely important to me as a fat bitch with a cup cake...... I need to find me my beer inside here.... I want it, I need and I must have it... so either give it to me or I will get my self to the nearest church and piss on you"

and I walked in... searched for nearly an hour...

and hidden under useless useless useless ton of beer brands... THERE IT WAS ... JUST ONLY 18 BOTTLES of the ABSOLUTELY BEST !!

Yes.. it's Carlsberg... Not Probably... but positively the BEST BEER IN THE WORLD !!!

I love god sometimes :)

Fishing

2011-08-10T12:02:00.001+05:30

Fishing is just plain damn sin..... you travel, take the equipment which you had already spent a fortune on..... reel it out...wait.... then catch your price and kill it by knowingly starving out of air...

But as with many things in this wretched life...its the sin that never fails to give you the daily dose of "awsomenesssssss"...

So where are we getting at? Well keeping up with Malees fad of posting travel pics, let me take a shot at posting a little of mine...and of the new damn sin of a hobby I picked up.... "fishing". To start off with, I already busted close to 60,000 ¥ getting the gear and i must say it totally worths it. I think the point is more about getting to travel around the country for a purpose (sin or not) and getting to see the "awesom " places while at it.

Well, me and my sin buddy decided that we would not kill the fish we catch but release them back to the water..and buy some already dead fish from the supermarket on way back.....although that is the equalant of dry humping Jessica Alba for free and paying to get a blow job from a crack whore at least we will be free from the guilt of not killing the fish.

So where the jouney starts? In my own bloody back yard.... currently I am residing in an area where its the MOST beautiful in all of Japan... and when i say beautiful, its simply breathtaking at every turn of a corner.

I am not going to post any pics of the caught fish...because either that will be just too gross or it would an utter embarrasment :-) ... but i will post the below pics of the roads that we took to get there....

There are three lakes in these pictures.....since I am posting through an Android widget in my Xoom, it doesn't let me tag or insert lines between the pics..
The lakes are "Lake Izunuma, Lake Naganuma and Lake Hanauama"...all are situated in and around Kurihara ken in the Miyagi Prefecture.

Wonderland

2011-08-09T20:37:00.001+05:30

Wonderland is not a place, but a state of mind; take myself for an example.

I am mad as a hatter and quick as a rabbit. I always like to be punctual for appointments and I dislike those who disobey me. But beyond that, I anger myself. I make me want to chop off my own head in annoyance every day and I do it quite often in truth.

I kill a small part of myself every day, but the problem is that I tend to come back to haunt myself. So I sit in my throne: a lonely monarch with no one who loves me and spirits floating by. I sit and wish for some tarts, but then I remember that I stole those from myself, because I am also the Knave here too. The only form of amusement that I can gain is the slight satisfaction of the sound of the blade when I kill another part of me.

But Alice cries out in anger and sorrow, because she (or is it me?) doesn't appreciate the way that I am inducing a mass-suicide within myself. Alice thinks that I need to embrace the positives of these offenders and that I should let them go. But the Queen in me says no, because it is much better to be feared than to be loved; even within my own mind.

Now the rabbit reminds me constantly that time is running out, and as the Hatter contemplates things that begin with the letter "M," I anxiously await the day when I will finally chop off the head of that wretched Alice, ridding my mind of the only innocence I have retained. But then the Cheshire Cat whispers in my ear that I must hurry, before the ghosts of my former selves decide to rise in rebellion and drag me into the belly of the Jabberwocky.

Because when the most dominant part of you is lost, who will lead the shards that remain?
But then again...who doesn't like to see Cheshire smile one more time......

එකයි.. දෙ.කා.යි.. තු...නා....යි.....!

2011-08-07T10:37:00.003+05:30

2008 ඉඳන් 2009 වෙනකම් අඩුම ගානේ දවස් දෙකක‍ට එක ගානේවත් ලියපු

2009 ඉඳන් 2010 වෙනකම් සතියට එක ගානෙවත් ලියපු

2010 ඉඳන් ලියනවට වඩා නොලියපු

"Abnormal Minds" අපේ බ්ලොග් අඩවියට

අදට අවුරුදු 3ක් වෙන වෙලාවෙවත්

මොකවත්ම ලියාගන්න බැරි තරමට වචන නැතිව අසරණව දැනෙන හැඟීම ගැන මීට වඩා ලියන්න දෙයක් නෑ..

බ්ලොග් එක පටන් අරන් අදට අවුරුදු තුනයි..

කතාව එච්චරයි!

photo එක ඉස්සුවේ මෙතනින්.

Smash or Pass

2011-08-04T11:53:00.001+05:30

I know many here are not Christians... but just in case if you are, what do you think of this?

Smash or Pass?

Full image
http://i54.tinypic.com/sea8hx.jpg

Blast from the past

2011-08-02T06:28:00.001+05:30

Pew...how long it has been since the last time I showed my ars over in the blog?...years....?

It was many things...amongst them would be the change of my material status, troubled waters.....troubled times then I guess the cherry in top was my self migraring. Oh yeah.. I am far far away in the east now. Doing the same job, but for a whole bunch of limitless bowing faggot arse son of bitches in a country called Japan.

Life here is pretty darn good...I can't honestly call it brilliant since I am yet to wrap my tounge around three alphabets and whole bunch of loonies who knows nothing else but to sit and work their entire missarable lives....pity that they don't have a word for "fun" in Japan.

I read malees road trips :-) .... if that's the fad in posts these days, I can out do you with amazing stories and pictures from this side of the world...where I am living at the moment is one of the most beautiful places on entire earth I have seen. Trust me, I have seen a lot of the world but nothing compares to what I am seeing everyday on my way to work at present. The 30 km ride everyday takes me pass snow capped mountains, cascading waterfalls, 6000 acre plantation of Apples and paddy, amazing pine tree covered mountains and best of all, a curvy road with no speed limits.

Got free time now and seems that I am over the jaggered mountain roads and riding on flat and easy surface from noe on....so I hope I will be able to contribute back again to the blog........and ar last, let me leave wit the fine art of Japanese Donkey Fucking. :-)

පාර දිගේ 5

2011-06-19T20:43:00.007+05:30

පාර දිගේ ගිහින් අන්තිමේ නැවතුවේ බළංගොඩින්නේ.. අද බළංගොඩට උදේ උනු වෙලොවේ ඉදන් චෙච්ච සිද්ධි ටික තමයි ලියවෙන්නේ.

කලින් දවසේ කලින්ම නිදාගත්ත නිසා යන්තං උදේ හය හයහාමාර වෙනකොට නැඟිට ගන්නත් පුළුවන් උනු හින්දා උදේම පොඩි අක්කාගෙන් ලැබුන ‍කිරිතේ එක එහෙම අවට වටපිටාවේ සිරි නරඹන්න අපි පටන් ගත්තා.. මං ඉතිං ඒ පැත්තට අළුත් උනාට මාත් එක්ක ගිය එකාට එහෙම නැහැනේ. ඉතිං එතුමියගේ පරිසර දැනුම පිළිබඳව විශ්මයට පත්වෙමින් මට ඒතුමියගේ අඩිපාරේ හා හා කියමින් යන්න විතරයි තිබුනේ.කලින් ද‍වසේ දුන්හිඳ බලන්න ගිහින් වෙච්ච සංතෑසියේ හැටියට කන්දක් නෙවෙයි පඩියක් නැඟ ගන්නවත් හයියක් නොතිබෙයි කියලා හිතුනට ඒ ගෙදර පිටිපස්සේ තිබුන කන්දට නම් නොදැනම වගේ නැඟුනා..අපි ඔය නුවර එහෙම යනකොට පාර දෙපැත්තේ කෙත් වතු වලට එපිටින් තියන කඳ දැක්කම මම හැමදාම හිතුවේ ඒවා රජයට අයිති දේවල් කියලා.. ඒත් ඉතිං මෙදා තමයි දැනගත්තේ ඒවටත් පෞද්ගලික අයිතිකාරයෝ ඉන්නවා කියලා.. කඳු පල්ලමේ ගෙවල් හදලා..කඳු වල වගා කරලා.. හැමදාම ඉතිං උදේ හවා ඔවා අතුපතු ගාන්න යන්න පුළුවන් කාටද? ඒ නිසා ඉතිං කෑළෑවත් වැවිලා අතරින් පතර.. ඔය වගේ කන්දකට මං නං නැග්ගමයි.. ඒ උනාට ඉතිං උදේ පාන්දර අව්වත් හරියට වැටිලා නැති එකේ ෆුල් ෆිට් එකේ කන්ද මුදුනටම අවුලක් නැතුව නඟින්න නම් පුළුවන් උනා.. කෑලෑ පේර වලින් සාක්කු පුරවගෙන හෙන ඇඩ්වෙන්චරස් ගමනක් තමයි ඔන්න මම නම් ගියේ..!

ජිවිතේ පළවෙනි වතාවට මම ආසම පලතුරක් වෙන ජමනාරං ගහකුත් මම හැබැහින් දැක ගත්තා.. ඒ ගහ දැක්කම නම් ටිකක් විතර බයත් හිතෙනවා කොයි වෙලාවේ ගෙඩියක් ‍ඔළුවට වැටෙයිද කියලා ඇයි ඉතිං එක ගෙඩියක් පොල් ගෙඩිය ක් විතර සයිස් එක අත්තේ එයින් ගෙඩි දෙක තුනක්ම තියනවා! අම්මො!ඒ වගේමයි වත්ත පුරා තියන ජම්බු ගස්.. දකින දකින් අත පොඩි පොඩි ජම්බු ගස්.. ගෙඩි නිකං ලයිට් දාලා වගේ.. ඉදිලා බාගයක්ම බිමත් වැටිලා..මං හිතන්නේ ඒ පැත්තේ අයට ජම්බු එහෙම දැකලම එපා වෙලාද කොහෙද.. මෙහේ තිබ්බා නම් එහෙම ගෙඩි තියා ඇටවත් හොයා ගන්න වෙන්නේ නෑ..! තව මම කොකෝවා ගස් දැක්කා.. (ගෙඩියක් අරන් ඇවිත් කෑවත්එක්ක!) අලිපේර ඒවා නම් මෙහෙත් තියනවාගේ ඉඳ හිට වතුවල.. තව එක ‍එක ගස් ජාති දැක්කා දැන් නම් මතක නෑ ඉතිං..

ඔය පරිසර සවාරියෙන් පස්සේ ගෙට ගොඩ වෙනකොට මෙසේ උඩ නියම කිරිබතක්! ආව් නිකිං මැණික් දැක්කා වගේ..!!! එයිනුත් තුන් හතරක්මත් කාලා.. ආයේ අපි හටංගල නෑ ගෙදරකට පිටත් උනා.. අතරමඟ පුරාණ රජමහා විහාරෙකටත් ගොඩ උනා.. ඒක වලගම්බා රජතුමාගේ කාලේ හදපු එකක්ලු.. ටිකාක් විතර දඹුල්ල පන්සල වගේ.. ඒ කිව්වේ කළුගල් ගුහාවක් ඇතුලේ තමයි පන්සල හදලා තියෙන්නේ.. හැබැයි ඉතිං නිදන් හොරුන්ගේ තර්ජන වලට නම් අප්‍රමාණව බඳුන් වෙලා.. දැක්කම හරිම දුක හිතෙනවා.. මොනා කරන්නද ඉතිං?
එයින් මෙයින් නෑ ගෙවල් වල ගිහින් ආයේ දවාලත් සප්පායම් වෙලා අපි රත්නපුර හරහා කොළඹ බලා පිටත් උනා.. අතර මඟ ඉතිං ආයෙමත් ගෙවල් දෙක තුනකටත් ගොඩ වැදිලා තේ ‍වලින් සප්පායම් වෙවී අපි රෑ එකොළහට විතර කොළඹට සැපත් උනා..!

එයින් පාර දිගේ 2-5 වෙනකම් ලියවෙච්චි අපේ දිග...සවාරිය අවසන් වෙනවා.. ඒ එක්කම පාරදිගේ සටහන් පේළියත් අවසන් වෙනවා. මොකද අපි ආයේ පාර‍ දිගේ දිග ගමනක් ගියේ ඉලං ගේ මළගෙදර වෙනුවෙන්.. ඒක මේ වගේ මතක් කර කර ලිය ලිය විඳින්න සුදුසු දෙයක් නෙවෙයි කියලයි මට හිතෙනේනේ.. ඒ නිසා ඒ ගැන ලියන එක අතහැරලා දාලා පාර ‍දිගේ මෙයින් අවසන් කරනවා..

සටහන් පෙළ අවසන් උනාට අපි තාමත් මහපාරෙම තමයි..!

පාර දිගේ 4

2011-06-12T21:36:00.011+05:30

අර අන්තිමට මං කිව්ව විනාඩි පහේ නින්දෙන් පස්සේ මම නැඟිටිද්දි හත් වළාමයි ඉරත් පායලා.. කට්ටිය මං නිදාගත්ත ටිකට කතාබහ අහවර කරලා නිදාගෙනත් නැඟිටලා.. මං විතරක් දොයි! හප්පා.. මං ඉතිං කවදාවත් බදුල්ලට උදේ වෙනවා දැකලා තිබ්බේ නැහැනේ.. වැඩි වෙනසක් නෑ මෙහේ වගේමයි.. හැබැයි ඉතිං ලා‍ සීතල ගතියකුයි මීදුමයි තිබිලා තියනවා.. ඒ බව දැනගත්තේ මං දොයි වෙලාවේ සංචාරේ ගිය අපේ ලොකු නෝනා කැප්චර් කරලා තිබ්බ ෆොටෝ වලින්.. නැත්තං ඉතිං කොළඹට උදේ වෙනවා වගේම තමයි..ඉතිං කට්ටිය ටක් ටක් ගාලා ලෑස්තිවෙලා බිල් එහෙම සෙට්ල් කරලා එළියට බැස්සා මොකද ලොකු දවසක් ඉස්සරහට තියෙනවානේ..!

කලින් දවසේ රෑ‍ කොත්තු වලින් ගෙවුන නිසා හැමෝටම ඕන උනේ උදේම කුසට යමක් දාගන්න.. ඒකට සෙට් වෙන තැන තීන්දු කරෙත් අපේ කූෂාන් යුවල.. අනේ ඉතිං මං ඔය කිව්වට මට කඩේ නම නම් මතක නෑ.. හැබැයි බදුල්ල ටවුන් එක මැද මයි තියෙන්නේ.. ගෑණු අය තමයි වේට්‍රස්ලා විදියට ඉන්නේ.. ඉඳිආප්ප, පිට්ටු, පාන්, කිරිබත්, ඇතුළු බොහෝමයක් කෑම වර්ග වලින් පිරුණු ලස්සනට හදලා තියන ‍පුංචි ‍පහේ හෝටලයක්. එතනින් ඉතිං කට්ටිය කැමති කැමති කෑම ජාති ‍එහෙම කාලා බීලා අපේ ගමන ආයේ පටාන් ගත්තා.. අපි තුන් දෙනෙක් කාර් එකෙත් අපිට මඟ පෙන්වන්නත් එක්ක කුෂා යුවල දඬුමොණර යා‍නාවෙනුත් පිටත් උනේ සුන්දර දුන්හිඳ ලලනාව හොයාගෙන...

ඇතුල් වෙනකොටම තියන ප්‍රධාන අලෙවි සැල් පහුකරගෙන ප්‍රවේශපත් අලෙවි සැලෙන් අවසරපතුත් අරගෙන අපි ඉතිං ගමන පිටත් උනා.. පිටත් උනා කිව්වට ඉතිං එක තැන වගේ තමයි ඇයි ඉතිං කැමරා පහක් අතේ තියාගෙන කොහොමද පස්දෙනෙක් ගමනක් ගියාම දකින දකින රිලවයි මකුළුදැලයි අරකයි මේකයි අරයවයි මෙයාවයි හැම එකාවම ෆොටෝ ගහන්නේ නිකං දැලිපිහිය අහුවුන රිලාපැටව් වගෙනේ. (එහෙම නැතුවත් බෑ ඉතිං) ඒ උනාට ඉතිං තව එක්කෙනෙක් නම් කිව්වේ අපි ඉක්මනට ගිහිං එනකොට ඔය වැඩ කරමු කියලා.. ඒ උනාට එහෙම බැහැනේ.. එනකොට දැන් පහුක‍රගෙන යන ඒවා නොතිබුනොත්!!!! නේ?

ඔය විදියට ඉතිං විහිළුවෙන්.. තහළුවෙන්..හිනාවෙන්..ජොලියෙන්.. ආතල් එකෙන් දුන්හිඳ හොයාගෙන හොයාගෙන අපි ගියා...

මඟදි නොදැනිම වගේ ඇති වෙලා තිබුන මහන්සිය සම්පූර්ණයෙන්ම සුන්නත් දූලි කරලා දාන්න දුවිලි වලා වගේ විසිරිලා යන වතුර බිංදු වලට පුළුවන් උනා.. ඒ සුන්දර දසුන් දකින්න ලැබුන එක‍ම කොයි තරම් දෙයක් ද.. ඒ සෞන්දර්යයේ මිහිරියාව.. දුන්හිඳ කොමළියගේ ගායනා.. හැමදෙයක්ම එකතු වෙලා පුදුම විදියේ ලස්සනක් සැනසීමක් මවලා තිබුනා.. අහෝ! එත් අපි ගිහින් ටිකකින් එතනට පැමිණි 30කගේ පමණ පිරිසෙන් ඒ සියල්ල නැතිවෙලා ගියා! (මොනා කරන්නද ඉතිං හැමෝම එක වගේ නැහැනේ!!)

දුම් ඇඳිලි.. ෆොටෝ ගැහිලි. බෙලි මෙරිකිලි එහෙම අහවර උනාට පස්සේ අපි ආපහු යන්න තීරණය කලා..!!!! @$$(@*%$$$$!!!!!!! ඒක තමයි එදා මම අමාරුවෙන්ම ගත්ත තීරණය.. මොකද දුන්හිදෙන් සමුගන්න කොටම තියෙන්නේ උඩට නඟින්න තියන පඩි10ක් 15ක් විතර තියන ටිකක් තියුණු නැග්මක් එක්ක පඩිපෙලක්.! පළවෙනි පඩියට කකුළ තියද්දිම මම දැනගත්තා මට යන්න බෑ කියලා.. (බැරි උනත් ඉතිං යන්න එපැයි.. වඩාගෙන යන්නවත් ඉතිං කෙනෙක් නැහැනේ.. හිටියත් ඉතිං මාව වඩාගන්න කිංකොන් වගේ එකෙක් වත් එපැයි අඩුම ගානේ.. එහෙම උනුත් නැහැනේ ඉතිං) වැඩිය කියන්න දෙයක් නෑ ඉතිං.. යන ගමනට වඩා සිය ගුණයක් අමාරු උනා ආපහු ‍එන ගමන.. කට්ටියත් එක්ක යන්න ගියොත් ඒක අනිත් අයගේ විනෝදෙත් නැති කරන වැඩක් වෙන නිසා අනිත් අයට යන්න කියලා අපි දෙන්නා හෙමින් හෙමින් ගියා.. පඩි නඟින්න තිබුන හැම වෙලාවකදිම මට අසනීප ගතිය දැනුනා හොඳටම (ඔහොම තමයි ඇඟ හොරු උනාම ඉතිං.. මං ඒක පිළිගන්නවා.. සෝ නෝ බයිටින් ප්ලීස්!) උදේ ෆා ගෙන් ගමන පිටත් වෙද්දිම ලැබුන අඹ කෑල්ලේ ඉදං හැම දේම ආපහු කටින්ම පිට කරලා යන්තං ශේප් උනා.. ඒ එක්කම මඟ තිබුන බංකුවක විනාඩි 5ක් විතර ලැජ්ජාව පැත්තක තියලා ෆුල් සැප නින්දක් ගත්තට පස්සේ නැති වූ ජවය නැවත එකතු උනා මං හිතන්නේ.. කොහොමින් කොහොම හරි අනිත් අයට වඩා පැය භාගයක් (පැයක් ද මංදා) විතර පස්සේ ආයෙමත් අපි ගමන ආරම්භ කරපු ප්‍රවේශ දොරටුවට පැමිණියා.. ! කොහේ ගියත් වෙන පරිදි ඉතිං ලාවට ස්වනියර් ශොපින් පාරක් එහෙම දාලා අපි දිවා ආහාර වෙනුවෙන් පිටත් උනා ඒ අපේම කෙනෙක්ගේ ගෙදරට.. අන්න එතනදි තමයි මගේ සිහිනයක් ඉටු උනේ..! මඤ්ඤොක්කා කොළ මැල්ලුම කන්න ලැබුනේ.! ෂාහ්... ඒක රසයි නේනන්ම්.. ඒවා ඇතුළු තව මොන මොනාද එක්ක බංඩි පිරෙන්න බයියං කාලා.. අපි බදුල්ලෙන් පිට වෙන පැත්තට ඔළුව හරවා ගත්තා.. කුෂාන්ටයි අපේ අයිස් කුට්ටියටයි සමුගැනීම සටහන් කරලා අපි ෆා කෙලීවත් ඇන්න බණ්ඩාරවෙල බලා පිටාත් උනා..

බණ්ඩාරවෙල සතිපොලෙන් වෙජිටබල් ශොපින් ටිකකුත් කරගෙන ඊළගට අපි නතර උනේ ෆාගේ සුන්දර ගෙදර.. යනකොටම ෆා‍ ගේ ජින්ජි දොර ළග ඉදලම අපිට හායි කිව්වා.. ඊව්නින් ටී එක ෆා නිවසින් අරන් අපි ෆා ටත් ටටා කියලා බණ්ඩාරවෙලෙනුත් සමුගත්තා..ආයෙමත් ඉතිං ගමනේ යා... වෙලා එදා රැයේ අපේ නවාතැන උන බලංගොඩ නිවසට ළඟා උනා..! ගෙදර වත්තේ තිබ්බ පලතුරු ගස් ඒ තැන් වල ඒ විදියට පලදාව තියෙනවාද කියලා මහ රෑම බලලා පහුවෙනිදාට දෙන්නං බැටේ කියලා ගස් වලට කියලා පොඩි අක්කාගේ රෑ කෑම වේලෙන් සප්පායම් වෙලා ගමන් මහන්සියටත් එක්කම මං නම් කලින්ම නින්දට ගියා..!

පාර දිගේ 3

2011-06-06T20:59:00.005+05:30

පේරාදෙණිය පහුකරලා අපි නුවරට ආවා.. නුවර ආවට මොකෝ මඟ නම් නතර උනේ නෑ.. මොකද ඒ වෙනකොටත් අපි හිතාගෙන හිටියට වඩා ගොඩක් වෙලාව පරක්කු වෙලානේ තිබුනේ.. අපි නුවරට සැපත් වෙනකොටත් වෙලාව හවස හතරත් පහුවෙලා වගේ.. ඒ වෙනකොටත් නතරවෙන තැනක් ගැනවත් හිතලා නොතිබුණ හින්දා අපි පහුවෙනිදාට දාගන්න හිතන් හිටි විසිට් එකකුත් තිබුන නිසා නවාතැන නුවර පහුකරලා බණ්‍ඩාරවෙල පැත්තට වෙන්න වගේ හොයාගන්න හිතාගෙනයි හිටියේ.. ඒ එක්කම ඉතිං නුවර නතර උනා කියලා නුවරත් ඉතිං අපි නොඟිය නොබලපු දිහාවක් නෙවෙයිනේ කියලා ඔන්න ඔහේ බදුලුම යමු කියලා එක සැරේ යෝජනා උනා... නුවර ඉඳන් බදුලු යනවා නම් යන කෙනෙකුට යන්න පාරවල් ‍කීපයක් තියනවාලු.. එයින් එකක් තමයි අපි නොගිය, නොගිය නිසා නොදන්න නුවරින් ආපස්සට පේරාදෙණිය පැත්තට ඇවිත් එන පාර (මං හිතන්නේ නුවරඑළිය පාර වෙන්න ඇති) අනික අපි ආව රංදෙණිගල පාර..ඒත් ඉතිං බදුල්ලේ හවස් වෙලා ගිහින් උන් හිටි තැනුත් නැතිවෙයිද දන්නේ නැති හන්දා ඒ ගමන නම් යන්න කලින්ම බදුලුපුරේ අපේ ඇත්තන්ගෙන් අවසර එහෙම අරන් වැඩිදුර තොරතුරු දැනගන්න එක හොඳයි කියලා හිතුවා. ඒහෙම හිතලා එක්කෙනෙකුට කොල් කරාම අනේ නෝ රිප්ලයි. කෝක කොහොම උනත් අනිත් ඇත්තට ගත්තම නම් අඩේ මලියා කියලා ඔන්න කොල්ලා ආන්සර් කලා... "මේ අපි අද බදුල්ලේ ආවොත් ඉන්න තැනක් සෙට් කර ගන්න පුළුවන්ද බං" කියලා ඇහුවම ශුවර් කොල්ලාව නම් අඩි විස්සක් විතර උඩ යන්න ඇති.. ඒකනේ ‍"හෝව් හෝව් දැන් ඉන්නේ කොහෙද ආදී නොයෙක් මාදිලියේ තොරතුරු ඇහුවේ" හැබැයි ඉතිං තොරතුරු මොනා ඇහුවත් කොල්ලා අපිට ෆුල් සපෝට් එක දුන්නා.. ඒ වගේම එක හෙලාම කිව්වේ අලි ඉන්න නිසා රංදෙණිගල පාරේ එනවා නම් අඳුර වැටෙන්න කලින් එන්න කියලයි. (මොනවා වැටෙන්නද ඒ වෙනකොටත් පහ පැනලා ‍මයේ හිතේ)

ඔය විදියට ඉතිං අපි එදා රෑ නුවර නවතින්නේ නෑ කියලා තීරණය උනා. අපේ නුවර ගමන වැව රවුමේ එකතැනක නතර වෙලා ජායාරූප කිහිපයක් හා දුරඇමතුම් කීපයක් ගැනීමට ‍සීමා උනා. ඒ ඇමතුමුත් බදුල්ලේ ඉන්න හෙන අයිස් පප්පෙක්ට අයිස් දියවෙනකම් බැනීමකට සීමා උනා (නැත්තං ඉතිං එදා‍ රෑ ඌ අපිව බලන්න එන්නේ නැහැනේ..! ග්ර්ර්ර්ර්ර්ර්!!!)

දැන් ඔන්න අපි රන්දෙණිගල පාර දිගේ බදුලු යන්නයි ලෑස්තිය.. අපේ රථාචාර්යතුමත් ඉතිං වැඩිය පාරවල් දන්නේ නෑ.. මං නම් දන්නේම නෑ.. එතකොට අර සුද්දි නම් අපි දෙන්නටම වඩා ‍වගේ දන්නවා.. ඒත් ඉතිං කොහොම හරි ඒ පාර දිගේ අපි ගමන පිටත් උනා.. ඒ වෙනකොට හවස් වෙමින් ‍ලාවට බඩගින්නකුත් දැනෙමින් තිබ්බ නිසා ඉක්මනට යනවා වගේම ආප්ප කඩයක් සොයාගැනීමත් අත්‍යාවශ්‍යය වෙලයි තිබුනේ. ඒත් ඒ පාර වැඩිය ජනාකීර්ණ පාරක් නෙවෙයි... වාහන උනත් විනාඩි දහයකට සැරයක් විතර එක්ක පාස් උනා.. ‍කඩවල් කීපයකම නතර උනත් ඒ වෙලාව වෙනකොට ආප්ප තියා පාන් වාටිවත් තිබුනේ නැති තරම්.. ඒත් රෑ වෙන්න කලින්.. අලි පාරට එන්න කලින් යා ගන්නත් එපැයි.. ඒ වගේම ටී ජන්ශන් එකක් හොයාගන්නත් ඕන වෙලා තිබුනා.. (එතනින් තමයි අපි මහියංගනේ යනවද බදුල්ලේ යනවාද කියන එක තීරණය වෙන්න තිබ්බේ) කොහොමින් කොහොම හරි ග‍මනෙන් අඩක් විතර යනකොට හොඳටම කළුවර ඇවිත් තිබුනා.. ඒ වගේම එක තැනකදි (අනේ මට ඒ කඩේ නමවත් ඒ පැත්තේ නමවත් මතක නෑ. ශික් ම‍ට කවදාවත් නම් මතක හිටින්නේ නැති හැටි) හැබැයි ඒ කඩේ නම් ලොකු තේ කඩයක්. ආප්ප වර්ග වගේම රසම රස එවෙලේ හදපු එළවළු රොටි කොත්තු එහෙම හැමදේම තියෙනවා.. ඒ ‍කඩේ ඉස්සරහා හොඳ එළවළු කඩයකුත් තියනවා.. (දන්න කෙනෙක් සිටී නම් නම පවසන සේක්වාහ්!) මට හි‍තුන හැටියට නම් ඒ පාරේ වැඩියම ධාවනය උනු වැලි ලොරි වල රි‍යදුරු මහත්වරු වෙන්න ඕනි ඒ කඩේ පාරිභෝගිකයෝ..! හැබැයි අපි යද්දි නම් කවුරුවත්ම හිටි නැති තරම්.

දැන් අර එළවළු රොටී දැක්ක ගමන් මට ආවා තඩි බඩගින්නක්! ඉතිං මායි අපේ රථාචාරීතුමයි එතනදිම රස පරීකෂාව සිදුකලා.. ඕක දැකපු අපේ අනිත් එකාටත් ඒක අනුභව කිරීමේ දැඩි ආශාවක් ඇති උනා (කන්න හිතනම කබරගොයත් තලගොයා වෙනවා වගේ තමයි. මේ මනුස්සයා කියනවා ඒකේ සැර නෑ වගේලු) ෆුඩ් ඇන්ඩ් බෙවරේජ් මැනේජර්ලට උපදෙස් දෙන්න අපි මොක්කුද කියලා හිතාගෙන කාපන් කියලා එකක් දුන්නා. වන් ශොට් වගේ තමයි මෙන්න එක කෑල්ලක් කටට ගත්ත ගමන් වලිගේ කැඩිච්ච හූනා වගේ උඩපනින්න ගත්තේ නැතැයි.. කඩේ මිනිස්සු නිකං හොල්මන් දැක්කා වගේ..! (මොකද උනේ කියලා ඉතිං මං කියන්නේ නෑ.!!!! ;-) ) අපි නම් ඉතිං පැණි ආප්ප.. එළවළු රොටි වතුර ‍ප්ලේන් ටී එහෙම අරගෙන ගමනට පිටත් උනා. කඩේ අයගේ උපදෙස උනේ අලින්ගෙන් ශේප් වෙලා යන්න නම් වැලි ලොරියක් පිටිපස්සෙන් යන එක හොඳයි කියලයි.. අපි එක්කම වැලි ලොරියකුත් පිටත් උන නිසා අපිත් ෆිට් එකේ ගමන පිටත් උනා.. හැබැයි ඒ ලොරිය පිටත් වෙනවා විතරමයි අපි දැක්කේ.. වාහනයක් තියා මැස්සෙක්වත් නැති ඒ පාරේ අර ලොරිය පියාඹලා....!

අපි ඉතිං නිවීහැනහිල්ලේ ගමන යනවා..! ඒ ගමනේ සතුට වැඩි කලේ මගේ යාළුවා ‍එයාගේ ෆොන් එකෙන් ‍ප්ලේ කරපු මියුසික් නිසා.. සෑහෙන්න කාලෙකට පස්සේ සංගීතය ඇගේ නහර දිගේ ගමන් කරනවා දැනුනා.. කසුන්.. ඉන්ද්‍රචාප..ඇතුළු මම දන්නා නොදන්නා ගොඩක් සංගීත කාරයෝ ඒ හිස් පාරපුරා කළු වාළාකුළු අතරේ මාවත් අරගෙන හිතේ හැටියට රොන්දේ ගැහුවා.. ඒ වෙලාවේ නම් මැරුණත් දැනෙන එකක් නැති වෙන තරමට සැහැල්ලු වෙලා පුදුම නිස්කාන්සුවක් අත්වින්දේ..! ඇත්තටම ඒ හැඟීම විස්තර කරන්න දුප්පත් මට වචන නෑ..! ඒක විඳීමක් මිස විස්තර කිරීමක් නෙවෙයි......!

ඔය විඳියට අපි වික්ටෝරියා, රන්දෙණිගල, රන්ටැඹේ අභයභූමි එක්ක ඩෑම් එහෙමත් පහුකලා.. අතර මැද හමුදා ආරකෂක කඳවරු වල නතර කෙරුනත් අපි දැක්ක ගමන් ඒ අය ඉක්මනින්ම යන්න කිව්වා.. මොකද රෑජාමේ බවලත් උදවිය දෙන්නෙක් ඒ වනාන්තර මැද්දේ මොනා කරන්නද? එ‍හෙම යනකොට අපි සොයා සොයා ඇවිත් අපි සෙව්ව මැණික නෙවෙයි...!! සෙව්ව ටී ජන්ශන් එක හම්බ උනා.. එතනින් වම් පැත්තට හැරුනා විතරයි මෙන්න පොලිශ් අන්කල් කෙනෙක් මහ රෑ පී.ටී කරනවා! හයියෝහ්! අපි මොකක් ටර්න් එකක් වැරදියටලු අරන් තියෙන්නේ..! ඒත් ඉතිං අපේ මැඩම් 'ඇයි' ඇහුවා විතරයි 'හා.. යන්න' කිව්වා..! හොඳ පොලිස් අයියා..!!!

එයින් පස්සේ නම් ඉතිං අපි බදුල්ලට ආවා.. ටවුන් එකේදි අයිස් පප්පවත් වා‍හනේට දාගත්තා... එතනින් අපි ගියේ රෑට සප්පායම් වෙන්න දෙයක් ගන්න.. ඒකට තෝරගත්තේ ටවුන් එක මැද්දේ තියන Capital City food court එක. උදේ 10;30 ඉදන් රෑ 10.30 වෙනකම් එතන විවෘතයිලු.. චයිනීස් සිංගප්පූර්.. එක එක ජාති කෑම එක්ක රෑට කොත්තුත් ගන්න පුළුවන්.. ආ.. ප්ලේන් ටීත් තියනවා..! එතනදි තමයි අපිට බදුලු ගමනේ අපේ සම්බන්ධීකාරක තුමා වෙච්ච කුෂාන් මහතා හා කූෂාන් ගේ වෙන්න නෝනා ‍හෙවත් අපේ සාදාදර ෆා මෙනවිය මුණගැහුනේ. . කූෂාන් තුමා ව නම් කලින් දැකලා තිබුනා නේ.. නමුත් ෆා මෙනවිය නම් එදාමයි දැක්කේ.. නමුත් කාලෙක ඉදන් කියවලා තිබ්බ නිසා කතාබහ කරන්න අමුත්තක් උනේ නෑ.. අනික අපේ කෙටි දැනුම් දීමකින් අපිට හැමදේම සූදානම් කරලා අපිව බලන්න ආව එකම මදැයි අපිට! ඉතිං අපි එතනින් ඉඳිආප්ප කොත්තු එක්ක නිකං රොටි කොත්තු අරගෙන අපේ නවාතැනට ගියා.

හදිස්සියේ හොයාගත්තට ඒ වෙලාවේ හැටියට අපි හිතුවට වඩා සෑහෙන්න හොඳ තැනක් තමයි අපිට සෙට් කරලා තිබුනේ Hotel Sanasta කියලා තාමත් හදාගෙන යන නමුත් සේවා ආරම්භ කරලා තිබුන එම හෝටලයේ එදා රෑ හිටියේ අපි විතරමද මන්දා.. ඒ නිසාමද මන්දා ඒ මොහොතේම ටක් ටික් ගාලා අපිට ඉල්ලපු විදියට අපේ ලාවට සෙට් වීමට අවශ්‍ය කරන මේස පුටු පිඟන් කෝප්ප අපිට ඕන තැන් වලට සෙට් කරලා‍ දීලා ඒ හොටෙල් එකේ මල්ලිලා අපිට ලොකු සහයෝගයක් දුන්නා..!

එතනින් එහාට ඉතිං ලියන්න දෙයක් නෑ.. කොත්තු.. චීස්.. ඒවා මෙවා අස්සේ කතන්දර ගොඩක් එක්ක හවානා ක්ල්බ් බෝතලයක් එහේ මෙහේ ගියා.. අඩුපාඩුවට කෝක් එහෙමත් හිටියා.. රෑ දොළහට විතර සමහර අයට කොල් කරලා අපි ස්වෙච්චාවෙන් හඳුනාගැනීමේ පෙරෙට්ටු එහෙමත් තිබ්බා..! (එහෙම නැතුව හොඳ නැහැනේ!) ඔය විදියට දොළහා උනා.. එක උනා.. එකෙක් වත් නැඟිටින පාටක් නෑ.. වෙලාවට මට වොශ්රූම් එක මතක් උනා.. මං ගිහින් එන්නම් කියලා ගියා.. ගියා ගියාම තමයි..!! මට මතක විනාඩි පහකින් ආයේ කට්ටියට සෙට් වෙනවා කියලා හිතාගෙන මං ලා නින්දකට යනවා විතරමයි! (ඉහික්! :D :D :D)

පාර දිගේ 2

2011-06-02T22:14:00.008+05:30

මාස එකහාමාරක් විතර සීනි පිටි නැති ප්ලේන් ටී කඩ මිරිස් ගම්මිරිස් නැති කෑම කඩ.. දූවිලි රස්නේ නැති තැන් ඒවා මේවා හොයලා ඉවර වෙලා දැන් ඉතිං ආයෙමත් බැක් ටු නෝමල් ලයිෆ් වෙලා ගෙදර ඉන්න එකේ බ්ලොග් එකෙත් දූවිලි පිහිදලා ගත්තා නම් හොඳයි කියලා හිතුනා. පාර දි‍ගේ 1 ලිව්වේ 2ක් ලියන්න හිතාගෙන උනාට 2 තියා 1.25 වත් ලියා ගන්න බැරි උනානේ.. හිනිදුම ගමන ගැන ටිකක් විතර ලිව්වට ඒක ලිව්වේ ගිය ගමන මතක තියාගන්න විතරමයි.. මොකද ආසාවට නිකං ගිහිං ආවා මිසක් ඔය ගිය කිසිම ගමනක් ගියේ ගවේෂණ කරන්න හි‍තාගෙන නෙවෙයි.. ඒ නිසා නිකමටවත් හිනිදුම බිහිවුනු කාළවකවානුවත් නම් ඔන්න මම දන්නේ නෑ.. ඒ නිසා වැඩි විස්තර ලියන්න කියලා කිව්ව අයට කියන්න වෙන්නේ සොරි කියලා තමයි.

පාරදිගේ අපි යන්න ගිය ඊළග ගමනට පිටත් වෙන්නයි මං දැන් හදන්නේ.. හැබැයි ඉතිං මීට මාසෙකට විතර කලින් ගිය ගමනක් නිසා අමතක උනු තැන් නම් ගම් නම් එපමණයි.. ඒත් ඉතිං මොකුත්ම නැතුවට වඩා මොනා හරි හොඳයි කියන නිසා මේක මේ විදියට ලියලා දානවා.. අපේ මෙවර අරමුණ උනේ කන්ද උඩරට රාජ්‍යයට පිවිසෙන්න.. නැතිනම් නුවර යන්න. හිතුවා ගියා වර්ගයේ ගමන් නිසා අපි ගමන පිටත් වෙද්දිම මං හිතේ උදේ 10ට විතර ඇති කොටින්ම 9 විතර වෙනකං මං ෂුවර් එකටම දැනගෙන හිටියේ නෑ අපි එදා යනවද නැද්ද කියලවත්.. ඒත් ඉතිං ඇඳුම් කෑලි දෙකතුනක් උරේක දාගෙන අපි ගමන පිටත් උනා..

මං ඉතිං කොහොමත් වැඩිය පාරවල් කාරිය මතක තියාගෙන යන එන මනුස්සයෙක් නොවන හින්දා ගමන් මඟ කියන්න නම් දන්නේ නෑ.. හැබැයි ඉතිං ගමනේ පැය 2ක් විතර ගෙවුනට පස්සේ අපේ රථාචාර්‍යයවරයා කිව්වේ වාහනේ හීට් වෙන නිසා පොඩි විවේකයක් ගත්තොත් හොඳයි කියලයි.. ඉතිං පාරේ අයිනේ ඉඩ තිබ්බ කඩයක් ඉස්සරහා නතර වෙලා වහනේට වතුර පොවනකම් මාත් එක්ක ගිය කෙනාට අඩු සීනී ප්ලේන්ටී එකයි මට ටිපි ටිප් එකයි අරන් ස්ට්‍රෙස් වෙන එක ලාවට හරි අඩුකරන්න මං හිතාගත්තා.. කොහොම හරි එතන පැය භාගයක් පමණ කූල් බ්‍රේක් එක ගත්තු අපි ආයේ හාහාපුරා කියලා ගමන පටාන් ගත්තා.. ඔය විදියට කජුගමත් පහුකරගත්තාය කියමුකෝ..! හ‍පොයි! මෙන්න ආයෙත් අපේ යානාවට උණ ගන්න පටන් අරන්.. දැන් මක්කැයි කොරන්නේ.. කාර් කොන්ත්‍රාත් සමාගමට දුර ඇමතුමක් දීලා වහාම යානාවක් රි‍ප්ලෙස් කරපාන් කියලා ඉල්ලීමක් කරලා අපි පාර අයිනේ තිබුන කෙත් යායක් එක්කම තිබ්බ බත් කඩයක් ළඟ වාඩිලා ගත්තා...

කොළොම්තොටින් රථයක් එන තුරු දැන් ඉතිං වෙන කුමක් කරන්නද...කියලා අපි තුන්දෙනා දවල් බත එතන තිබ්බ කඩෙන්ම සප්පායන් වෙන්න හිතා ගත්තා.. සුදු බතට ‍කොළ පරිප්පු ආදී ‍එකී මෙකී දේවල් සමඟ කෙස්ගසුත් මික්ස් වෙලා කෑම මෙසෙට ආවා.. අනේ ඉතිං අතට ගත් බත් ‍පතේ කෙස් දැක දිවා ඇහර සමහරු නොගත්තත් අපි නොකා ඉඳීයි..!! හුහ්! කොහොම හරි කෑවා කියමුකෝ.. කාලා ඉතිං අනිමිසලෝචනය.. මෛත්‍රීය භාවනාව ආදී සියළු ‍දේ කරමින් එතැන ටැග් ගැහීගෙන මීළඟ වාහනේ එනකම් ඉතිං හිටපන්කෝ කිව්වම අපිත් ඉතිං හිටියා.. ඒ හිටි වෙලාවේ අපි ඇවිද්දා නම් පයින්ම නුවරට ළගාවෙන්නත් තිබ්බා හැබැයි.. ඒ වගේ වෙලාවක් ඉවසලා ඉවසලා ඉවසලා අන්තිමේදී අපි හිතුවටත් වඩා හොඳ යානාවක් සැපැත් උන නිසා ආයෙම නුවරම යන්න අපි හිතාගත්තා.. (හොඳ වෙලාවට හොඳ එකක්ම ආවේ නැත්තං ඉතිං එදා හවස කාර් කඩේ කුඩු තමයි!)

ඉතිං අළුත් වාහනෙන් කූල් එකේ අපි නුවර යන්න ආයේ පිටත් උනා.. පිටත් වෙන වෙලාව ළං වෙනකොට හවස තේ බොන වෙලාවත් ළං වෙලා වගේ.. ඉතිං ආයෙමත් තේ එකක් බොන්න හොඳ ලස්සන තැනක් සෙට් වෙනකං අපි ආවා.. එතනදි ගේක හැඩේට තිබ්බ පොඩි රෙස්ටෝරන්ට් එකක් වගේ තැනකට ගියාට මොකෝ එතන ප්ලේන් ටී නැහැ කියපි!! හයි‍යෝහ්! ආපු වේගෙන්ම යන්න හදද්දි මෙන්න කියනවා ප්ලේන් ටී නම් නෑ ඒත් ස්පයිස්ස් ටී නම් තියනවා කියලා.. (බැලිනම් අපි රෙස්ටෝරන්ට් කියලා ගිහින් තියෙන්නේ ස්පයිස් ගාර්ඩන් එකකට නේ..! මාත් එකක් මේ ගමන ගියේ හැමදේම ශෝයි උනාට හරියට ගහක් ගලක් නැති හෙන ජරා රටක ඩයල් එකක්නේ..) ඒක ඇහුවා විතරයි මෙන්න‍ මේකා ගහක් දැක්ක රිලවා වගේ පැනේනේ නැතැයි එළියට..

ටිකකින් අපි ස්පයිස් ගාර්ඩන් එකේ ඇවිදිනවා.. ඒකේ අන්කල් කෙනෙක් අපිට ගස් ගැන කියාදෙනවා.. අපේ වැට මායිමෙත් තියන පුවක් පැලත් මේ මිනිහා මට කියා දෙද්දි ලාවට හිනා ආවට මාත් එක්ක ගිය එකාගේ තත්වෙට හොඳ නැති හින්දා මාත් හෙන ෆොරීන් කෙල්ල වගේ හිටියා (හිකෑස්!) පැය භාගයක් විතර වත්ත වටේ ඇවිදලා දැකලා (ඇ/නැ)ති ගස් එහෙම බලාගෙන ඉවර උනාට ලස්සන හිනාවක් එක්ක මාමා කෙනෙක් ස්පයිස්ස් ටී කෝප්ප තුනකුත් අරගෙන ආවා..! අපරාදේ කියන්න බෑ ඒක නම් නියමම රස තේකක්! මගේ ජිවිතේ මම බිව්ව රසම තේ වලින් එකක්! එතෙක් වෙලා ද‍වසේ කාපු කටු සේරම අමතක කරන්න ඒ තේක සමත් උනා කිව්වොත් හරි...! ඉතිං තේ බීලා ඉවර‍ වෙලා එයාලගේ පහළ තිබ්බ ස්ටෝල් එකටත් අපි ආවා.. හප්පා..! අපි උඩදි බිව්ව තේ වර්ගයේ 100g පැකට් එකක් රු.2200ක් :0 !!! (නයි කයිද රෝස් පාන් කිව්වලු!) ඒ උනාට ඉතිං අර මාත් එක්ක ගිය කෙනාට අනූව නම් ඒවා අපි බොන්න ඕන අගය කරන්න ඕන අරවා කරන්න ඕන මේවා කරන්න ඕන ව‍ර්ගයේ ප්‍රඩක්ට් එකක් නිසා එයා නම් එකක් ගත්තා අපිට මොන ගුණ අගුණද ඕන දෙයක් පත්‍යයන් නිසා මං නොදැක්කා ‍වගේ හිටියා.. හැබැයි ඉතිං අපිට අර බොන්න දුන්නු ස්පයිසස් ටී එක නම් ෆ්‍රී ලු.. ඒකත් මදැයි.. ඔයාලත් නුවර පාරේ යනවා නම් ගොඩ වෙලා යන්න එකේ නම තමයි Lucky Land Spice Garden - තියෙන්නේ හිඟුල දොම්පිටියේ.. අඩුම ගානේ ෆ්‍රී ස්පයිසස් ටී එක වත් ලැබෙයිනේ.. ;-)

එතනින් පස්සේ අපි සුන්දර පේරාදෙණිය එහෙම පහුකරන් නුවරට සැපත් උනා..

!මතු සම්බන්ධය!

While Living | ජිවත් වෙ‍නකොට....!

2011-05-23T21:42:00.006+05:30

ගෙවා මහ දුර
අතර මඟ හමුවී
වෙන් වෙවී..
යළි යළිත්
ළං වෙවී..

ඈත තරු පොකුරු
චක්‍රාවාට මැද
රස්තියාදු වී
ආයෙමත්
දූවිලි පිරුණු
දාඩිය දාන
ලස්සන කොළඹ
අවලස්සන මිනිස්සු මැද
හමු වෙවී..

පොත් අස්සේ
චිත්‍රපටි ‍මැද්දේ
හෝල්වල
වේදිකා මැද
අපිට නැති
අපේ නොවන
අපිට දැනෙන
විඳීම් හොය හොය
සංගීත තනු අස්සෙන්
ආයෙමත්
හමු වෙවී..

අරක්කු කොක්ටේල්
බයිට් සිගරට්
කෑම බීම
සබ්මැරීන් ලයිම් ජූස්
රෙසිපි අස්සේ
සුවඳ ගහන
අළුත් රස හොය හොය
රස්තියාදු වෙන
ආයෙමත් ටිකකින්
අඩු සීනී ප්ලේන් ටී එකෙන්
තොල් දෙක පුච්චගෙන
ස්ට්‍රෙස් රිමූව් කිය කිය
ආතල් එකේ
දුමක් දාගෙන
හමු වෙවී..

අත් අල්ලන්
අහක බලාගෙන
රවාගෙන ඔරෝගෙන
බදාගෙන ඉඹගෙන
ජිවිතේ උගන්නන
ඉගෙනගන්න
කතාකරන
වාද කරන
රණ්ඩු වෙන
ඈත් නොවී ඈත් වෙලා
ආයෙමත් ළං වෙලා

ජිවත් වෙනකොට
හමු උනු
මචං උඹට "සුභ උපන් දිනයක්! "

23-05-2011

පාර දිගේ 1

2011-05-09T21:04:00.001+05:30

පහුගිය ටිකේ ඒකාකාරී වෙලා කම්මැලි වෙලා එකතැනම පල් වෙන්න පටන් අරන් එපා වෙලා ති‍බුන ජිවිතේ දැන් මේ ටිකේ නම්... හම්මෝ හරියට නිදාගන්න බැරි තරමට බිසී වෙලා. බිසී කිව්වට ඉතිං වැඩ හින්දම බිසී නෙවෙයි. මේ නිවාඩුවකට මෙහේ ආව ගෙම්බෙක් හින්දා අහිංසක මං හෙන බිසී වෙලා.. ඇයි ඉතිං කට්ටිය වැකේෂන් ආවට අපේ රස්සාවල් වලදි වැකේෂන් තියා වීක් එන්ඩ් එකක් වත් අපිට නැහැනේ.. ඒ උනාට ඉතිං අපි නැති උනාට ඔෆිස් වහන්නේ නැති නිසා රාජකාරියයි දේවකාරියයි අනිත් කාරීයි සේරම පුළු පුළුවන් හැටියෙන් හැන්ඩල් කරගන්න තමයි ට්‍රයි කරන්නේ.

හි හී... බ්ලොග් වල බයිලා ගහනවා කියලා දැන් ඉතිං මට බැනුම් අහන්න වෙයි. ඒ නිසා වැල් බයිලා නතර කරලා ටොපික් එක බේස් කරගෙන ලියන්නයි දැන් මම හදන්නේ...! හොදට හුස්මක් උඩට පහළට ගත්තා.. එක.. දෙක තුන...
..........
....

මීට අවුරුදු දෙක තුනකට වගේ ඉස්සෙල්ලා අයි ෆෝන් මාර්කට් එකට ආව අළුතම වගේ අතේ සතේ නැති උනත් අයි ෆෝන් එකක් ගන්න මටත් පොඩි හීනයක් තිබුනා.. ඉතිං හැබැහින් බැරි නම් හීනෙන්වත් නොලැබුනත් කිසි කමක් නැති උනත් ආතල් එකට වගේ ස්ටේටස් මැසේජ් එකක "අනේ මටත් අයි ෆෝන් එකක්" කියලා මම දාලා තිබුන කාලෙක එක සැරේම කවුදෝ පොප් අප් වෙලා හේයි ඔයා අයි ෆෝන් එකකට කැමති ද කියලා කතාව පටන් ගත්තා.. අපරාදේ මගේ පුරුවේ (අ)කුසල කර්මයකට වගේ මාත් ඉතිං මොනාදෝ කිව්වා.. ඒයින් පස්සේ ටික ටික කතාව ඇදි ඇදී ගියා.. තාම ඇදෙනවා... කන් පිරෙනකම් අහලා අහලා ඇති වෙලා එපා වෙලා වමනෙත් ගිහින් එතනින් එහාටත් තව ටිකක් අපේ කතාව ඇදෙන.. ඒ කතාවේ කෙලවරේ හිටි ගෙම්බි මේ ටිකේ ලංකාවට ඇවිත් හින්දයි ආයෙමත් මේ හැටි බිසී වෙලා විකාර වෙලා ඉන්නේ. අපේ ගොඩක් යාළුවන්ට මේ වෙනකොට ගොඩක් කාර්ය බහුල හින්දා මං වගේ ඉබ්බෙක් තමයි ඒ ගෙම්බිට තනියට නොතනියට ඉන්නේ. ඉතිං අපි අඹ කවි විචාර දේශණ නාට්‍ය ප්‍රසංග අරවා මේවා අස්සේ එහේ මෙහේ පොඩි පොඩි සංචාර ටිකකුත් කරගෙන දෙයියනේ කියලා ඉන්නවා ඉතිං......
.......

අපි පාර දිගේ ගිය ගමන් කතාවේ මුල්ම පිටුව වෙන් වෙන්නේ හිනිදුමට‍

මම මීට කලින් හිනිදුම ගැන අහලා තිබුනේ නෑ. අහලා තිබුනත් මතක තිබුනේ නෑ.. කොහොමත් ඉතිං වෙලාවකට මට මම ඉන්න තැනත් අමතක වෙන එකේ ඒක ඒ තරම් දෙයක් නෙවෙයි. අපේ ගමනට හිටියේ රථාචාර්ය වරයා සමඟම සියළු පිරිස හතර දෙනයි. ඉතිං මතක ඇති විදියට අපි ගමන පිටත් උනේ උදේ හතට පමණ. හිනිදුම කල්වාරි කඳු මුදුනත් පල්ලියත් වන්දනාව හා නැරඹීම තමයි අපේ අරමුණ උනේ. ගාළු පාර දිගේ අපේ ගමනේ මුල්ම නැවතුම උනේ බොහෝම කාලෙකට කලින් ඉදන් මාත් මගේ මිතුරියත් දැන හඳුනාගැනීමට පෙර සිට පොදුවේ කැමත්තෙන් සිටි සැෆ්රන් හට්! ගාළුපාරේ කොළඹ සිට ගමන් ගන්නා අයෙකුට පානදුර නගරය පසු කොට ගමන් ගන්නා විටයි තල්පිටිය ප්‍රදේශයේදියි දකුණු පසින් පිහිටි මෙම ආහාර අලෙවි සැල මුන ගැසෙන්නේ. බුෆේ ක්‍රමයට ආහාර ලබාගත හැකි මෙහි උදේ දිවා රාත්‍රී ඕනෑම අවස්ථාවක ආහාර ලබාගන්න පුළුවන්. එහිදි උදෑසන ආහාර ගත් අපි නැවත ගමන් ඇරඹුවේ හිනිදුම දක්වායි.. කළුතර බෝධියට පඬුරු පුදා අප ගාල්ල බලා පිටත් උනා..

අන්න එතනදි තමයි වැඩේ.!

හයියෝ ගාල්ල නගරයේ මෙරීන් වෝක් එක මුල සිට අග වෙන තුරු ප්ලේන් ටී සෙවූ අපට එම අදහස අතැර තැඹිලි ගෙඩියකින් තෘප්තිමත් වීමට සිදු උනා. හයියෝ ප්ලේන් ටී නැති ගාල්ල!!!

ගාල්ලේ ඉදන් අපි මඟ අසාගෙන දුර ගෙවාගෙන හති දමාගෙන හිනිඳුමට ලං උනා..

.........

ඒ යන මාර්ගයේ ඇති තේ රබර් පාම් වතු එහි ස්වභාවික සශ්‍රීකත්වය අපූරුවට නිහඬව පෙන්වා දුන්නා. අපි පල්ලියට යන දිනට පෙරදිනයි එහි මහා පුජා සතිය අවසන්ව තිබුනේ. ඉතිං තැන තැන ඉදිව තිබු කඩ ලෑලි ගැලවෙමින් පවතිද්දි අපි දිවා ආහාරයටත් ගමන් වෙහෙස නිවා ගැන්මටත් එහි තිබු එකම ස්ථානය වූ හිනිඳුම තානායමට ඇතුළු උනා. තානායමකටත් වඩා නිවසක සිරිගත් එහිදි අපි මොහොතක් ගමන් වෙහෙස නිවා ගත්තා. (සමහරු පලා පිඟන් දෙක දෙක කාපු එක වෙනම කතාවක් )

එයින් පසු අපේ ගමන් මගෙහි මුළික අරමුණ වු කල්වාරි පල්ලියට යෑමට අප පිටත් වූවා.. එහි කල්වාරි කඳුමුදුනටම ගමන් කල හැකිමුත් කාල වේලාව හා ගමන් වෙහෙස වැනි කාරණා සලකා බලා අප පල්ලියේ වටපිටාවේ ගතකිරීමෙන් සෑහීමකට පත් උනා. ඒ අසළින්ම ගලා ගිය දිය දහරත් දුෂණය අවම වූ ස්භාවිකත්වයත් නෙතු සීමාවේ පැවති කඳුමුඳුනුත් එක්ව සෑදූ චමත්කාරය හිත තුල දරාගෙන අපි නැවත කොළඹ බලා පැමිණියා..

එයින් අරැඹි අපේ සංචාරයේ තවත් දවසක් මට ෆ්‍රී උනු වෙලාවක!

සත් වෙනි දිනයේදී

2011-04-16T13:35:00.020+05:30

හම්අම්මේ..!! දැන් ඉතිං අවුරුද්දත් අදින් ඉවරයි.. හෙට ඉදන් ආයෙමත් සුපුරුදු මහමඟ ගෙවෙන රාජකාරී ජිවිතේට යන්න කලින් අළුත් අවුරුද්දට බ්ලොග් එකත් එක්ක වැඩ ඇල්ලුවොත් හොඳයි කියලා හිතුනා. ඒත් ඉතිං අතිශය සාමාන්‍යකරණය වෙච්ච ජීවිතයක් ඇතුලේ හැම වෙලේම ලියන්න තරම් වන මාතෘකා හොයා ගන්න එක ඇත්තටම ටිකක් අමාරු වෙලා දැන්.. ඒත් ඉතිං පුරුද්දට වගේ මොනා හරි නොලියා හිටියොත් එකත් හිතට එකතරා විදියක බරක්. ඉතිං නිකං ඉන්න එකේ පහුගිය ටිකේ කියෙව්ව පොතක් ගැන ලිව්වොත් හොඳයි කියලා හිතුනා.. එකක් කිව්වට මේ ලිපිය ඉවර වෙද්දි 3 in 1 වෙලා තියේවි බොහෝ විට.

පාවුලෝ කොයියෝ

සාහිත්‍යකරණයට පළමුව අධ්‍යකෂක වරයෙක් රංගන ශිල්පියෙකු හා ගීත රචකයෙකු ලෙස කටයුතු කල කොයියෝ 1947 වසරේ බ්‍රසීලයේ රියෝ ද ජැනීරෝ හීදි උපත ලද්දෙක්. ඔහුගේ මුල්ම කෘතීන් ලෙස සැලකෙන්නේ The Alchemist හා The Pilgrimage යන කෘතීනුයි. මෙයින් The Alchemist විචාරයකයන් විසින් සැලකනු ලබන්නේ "පාඨකයාගේ පර්යායලෝකය සදහට වෙනස් කළ හැකි ‍කෘතියක්" ලෙසටයි. එලෙසම මෙය බ්‍රසීලයේ පමණක් නොව ලොව වටාම ඉහලම අලෙවියක් ඇති ‍කෘතියක් බවටද එම කෘතිය පත් වූවා.

මීට අමතරව ඔහුගේ By the River Piedra I Sat Down and Wept (1994), Veronika Decides to Die (1998), හා The Devil and Miss Prym (2000) ඔහුගේ ඉමහත් ජනාදාරයට පත් ‍කෘතීන් අතර කිහිපයක්. මෙම නිර්මාණ තුනටම පොදුවූ එක් කාරණයක් නිසා පසු කලෙක දී එනම් 2004 වසරෙදී කොයියෝ විසින්ම And on the Seventh Day යනුවෙන් ‍ඉහත වෙළුම් තුනම එක් කෘතියක් ලෙස එළිදැක්වූවා. එහි නමෙහිම සඳහන් වන අකාරයට මෙම නිර්මාණ තුනම දිවෙන්නේ සත් දිනක් තුලයි. නමුත් මෙහි කතා තේමාවන් තුන වෙන් වෙන්ම ගමන් කරන නිසා එම සෑම ‍නිර්මාණයක් විසින්ම වෙනස් ආකාරයේ හැඟීම් හා විඳීම් පාඨකයා තුල ඇතිකරනු ලබනවා.

සමස්තයක් ලෙස ඉහත නිර්මාණ ත්‍රිත්වයේ මහා‍ පොදු සාධකය මෙසේ දැක්විය හැකියි. "අභියෝගය බලා නොසිටියි. ජීවිතය ආපසු හැරී නොබලයි.එහෙයින් අපේ ඉරණම පිළිගන්නේද නැද්ද යන්න තීරණය කිරීමට අපට සතියක කාලය හොඳටම සෑහෙයි"

මේ වන විට ඉහත තුන් වෙළුමම සිංහල පාඨයක් වෙත රසවිදීමේ අවස්ථාව උදාවී තිබෙනවා. ‍පහත දැක්වෙන්නේ ඒ පිළිබඳවයි.

පියෙද්රා ගඟබඩ හිඳ මම වැළපුනෙමි.

පිලාර් නම් තරුණිය විසින් තම කු‍ඩා‍ කල මිතුරෙකුව සිටි නමක් සඳහන් නොවන තරුණයෙකු හා පුරා සතියක කාලයක් කඳුවැටි ගංඟා පසුකෙරෙමින් කෙරෙන සංචාරයක් තුලදී ඔවුන් තුල හටගන්නා ආලයක් වරෙක් ඔවුන් එක් කරමින් නැවත වෙන් කෙරෙමින්, ඔවුන් ‍එකිනෙකා වටහා ගන්නා ආකාරයත් ආගමික භක්තිය හා භෞතික ජිවිතයේ ‍ගතවෙන අවස්ථාත් හරහා ‍එකිනෙක ගැටෙමින් ආදරය පිළිගැනීම හෝ නොගැනීම අතර දෝලනය වෙන කෘතියකි පියෙද්රා ගඟබඩ හිඳ මම වැළපුනෙමි. මෙහි පිලා‍ර් ගේ සිහින බලාපොරොත්තු සොයායෑමේ අසිරිය අලංකාරව ඉදිරිපත්ව ඇත. විදර්ශන ප්‍රකාශනයක් වන මෙය පියල් ජයරත්න හා අනුෂයා කොල්ලුරේ ගේ සම පරිවර්තනයක් ලෙස 2009 දී දෙවන වරටත් මුද්‍රණය වූවා. 2007 පළමු මුද්‍රණ අයිතිය සංචිත ප්‍රකාශණයකි.

වෙරොණිකා මැරෙන්න තීරණය කරයි.

2000 වසරේදී ගාමිණි වියන්ගොඩ විසින් පරිවර්තනය කරන ලදුව විජේසූරිය ප්‍රකාශණයක් ලෙස ‍අප අතරට පත් මෙම කෘතිය සිය දිවිනසාගැනීමට තැත් කරන ලද තරුණියක් මානසික රෝගීන් ප්‍රතිකාර ලබන රෝහලකදී නැවත පියවි සිහිය ලැබීම හා සම්බන්ධ සිදුවීම් පෙලකින් යුක්තයි. රෝහලේ ගත කරන දිනයන් පුරා කරන ලද ‍ප්‍රතිකාර ‍ඔස්සේ ඇය අත්විඳින, ලබන හැඟීම්, ඇගේ ජිවිතයේ ප්‍රතික්‍රියා සහ නැවත මරණය ලැබෙන තුරු ඇය ජිවත් වීමට යන ජිවිතය ගැන කැටි කොට ඉදිරිපත් කරනු ලැබ ඇති වෙරොනිකා මැරෙන්න තීරණය කරයි කෘතිය කාටත් ජිවිතය දෙස අළුත් ඉමකින් බැලීමට ආයාචනා කරනු ලබන්නේ අති සාර්ථක අයුරිනි.

යක්ෂයා හා ප්‍රයිම් මෙනවිය.

යහපත හා අයහපත, යක්ෂයා හා සුරදූතයන් අතර ඇති වන පරම්පරා ගත සටනේ තවත් යුධ බිමක් යක්ෂයා හා ප්‍රයිම් මෙනවිය පිටු පුරා නිර්මාණය වෙනවා. ධනය හා‍ අපරාධය හමුවේ මිනිස් සිතේ ඇතිවන සිතිවිලිත් එයින් දෙවියන් හා මිනිසා අතර ඇතිකරන දුරස්ථ භාවයත් විශ්වාසය හා ඇඳහීම පරිසරය හා පුද්ගලයාට අනූව වෙනස් වන අතර පොදු මිනිස් සිතෙහි ඉහත සියල්ල සමාකරයෙන් පවතින බවත් තම සිත පාළනය කරගැනීම හමුවේ මිනිසාට කෙනෙකුගෙන් කෙනෙකුට වෙනස් විය හැකි අතර ඕනෑම අයෙකුට ඕනෑම අවස්ථාවක තමන්ගේ පැවැත්ම වෙනස් කරගත හැකි බවත් මෙම කෘතියේ පාදම ලෙස පවතිනවා.

විස්කෝස් නම් ගම්මානයකට හදිසියේ පැමිණෙන අමුත්තෙකු හා ඔහු සමඟ පැමිණි යකෂයාට ප්‍රයිම් මෙනවිය.. මහළු බර්තා.. නගරාධිපති.. නගරාධිපති බිරිඳ.. හෝටල් අයිති කාරිය.. ඉඩම් හිමියා ඇතුළු ගම්මානය මුහුණ දෙන අයුරු හා මොහොතින් මොහොත පුද්ගල මනස වෙනස් විය හැකි ආකාරය අපූරුවට මෙහි චිත්‍රණය වෙනවා. චූලානන්ද සමරනායක විසින් පරිවර්තනය කර ඇති මෙම කෘතිය 2010 වසරේදී විදර්ශන ප්‍රකාශකයන් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත.

ඉතිං කියවන්න.. ජිවිතය විඳගන්න.. ඔබ ගතකරන එකාකාර ජීවිතයේ දී වචන හරහා සිහින සිතුවිලි වලට පණ දෙන්න.. යන්න පොත් අතර පිටු අතරේ පියඹන්න. සිහිනයට පියඹන්න ඉඩදෙන්න. හැබැහින් අත්නොවිඳි සියදහස් මොහොතවල් වලට පණ දී ඔබ තවම ජීවත් වන බව නිය‍තුඩින් හෙමි හෙමින් කොනිත්තා දැනගන්න...... ෴

අවුරුදු බයිලා

2011-04-14T10:45:00.004+05:30

අද ලංකාවේ අපිට අවුරුදුය.. සිංහල දෙමළ අවුරුද්ද කියා අපි මෙය නම් කර ඇත්තෙමු. නමුත් සිංහලයන් අතිරින් කොටසක් ද මෙම අවුරුද්ද සමරන්නේ නැතිය. කෙසේ වෙතත් අපිට වසරකට අවුරුදු දෙකක් ඇත්තේය.. ඒ ජනවාරි පළවෙනිදා හා අප්‍රියෙල්ය. මේ දෙකෙන් මම කැමතිම අප්‍රියල් අවුරුද්දටය. ඒ දෙයියනේ කියා දවසක් දෙකක් නොව දවස් තුන හතරක් උව නිවාඩු ඇති බැවිනි.

දැනට මම රාජකාරී කරන්නේ අත්‍යාවශ්‍ය සේවා ස්ථානයකය. අපි දවස් තුන්සිය හැටපස් දවසේ රාජකාරී කරයුතුව ඇත. එනිසා අපිට නිවාඩු ලැබා ගැනීම සෑහෙන්න අමාරුය. ඒත් යන්තං සංතන් මේ අවුරුද්දේද නිවාඩුව ඇජෙස්ට් කරගෙන මම ගෙදරය. අද දින රාජකාරීය ඉලංදාරී දෙදෙනෙකු බාරගෙන ඇති නිසා යන්තං හිතේ නිදහසේ අවුරුදු ගත කරගත හැකිව ඇත.

නිවාඩුවට අමතරව වැඩියෙන් අවුරුද්දට කැමති වීමට තරම් දෙයක් නම් දැනට මට නැත. නමුත් මේ අවුරුද්දේ දැනට ගවුම් 3ක් බ්ලවුස් 3ක් ආදී වශයෙන් අම්මාගෙන් තාත්තාගෙන් නැන්දාගෙන් ආදී වශයෙන් මට තෑ‍ගී ලැබී ඇති බැවින් අවුරුද්ද ‍ඒමේ සයිඩ් චාන්සස් කීපයක් ද ඇත.

තව පැය දෙක තුනකින් පමණ නැකතට අනූව අම්මා කිරිබත් ඇතුළු අනෙකුත් කෑම සූදානම් කරනු ඇත. එයින් පසු මට නියමිතව ඇති පරිදි හැඩ දමා මම කෑම මේසය පිළියෙල කරමි. සමහර පැති වල කෑම මේසයට අයත් වන්නේ කිරිබත් හා කැවිලි වර්ග පමණි නමුත් ‍අප පෙදෙසේ කැවිලි වලට අමතරව බත් එළවළු ව්‍යාංජන ද මේසයට එන නිසා අපේ කෑම මේසයේ ඉඩ හසුරවා ගැනීමට හැම අවුරුද්දකම මට හෙනම ගේමක් දෙන්නට සිදු විය. නමුත් මේ අවුරුද්දේ බිස්කට් වැනි කෑම අයින් කර අත්‍යාවශ්‍ය යැයි සැලකෙන කෑම පමණක් යොදා ගැනීමට අම්මා තීරණය කරඇති බැවින් මට වැඩි කරදරයක් නොවුනු ඇත. පසුව යෙදෙන නැකතේදී.. සියළු කැවිලි පෙවිලි එකට අනා තාත්තා බත් පිඩක් සාදා බුදුන්ට දෙවියන්ට වෙන් කරනු ඇත. පසුව එම සියල්ල ඇනූ කටක් මටද ලැබෙනු ඇත. එය මා කැමතිම කෑම කටයි. සියළු රස හා ආදරය එක්ව ඇති එම බත් ගුලියට මම සැමදා ඉතා කැමතිය.

අවුරුද්දේ කැමති දේවල් ගැන කතාකරද්දි ඔයිට ව‍ඩා කැමති දෙයක් නම් මට මතක් වන්නේ නැත. සිරිත් විරිත් රකිනවා කියා දැන් කාලයේ අප කරන‍්නේ පට්ට බොරුවක් ය. අපිව ම රවට්ටා ගැනීමක් ය. මන්ද යත් නොනගතයේ නිරාහාරව සියට යුතු වුවත් ‍දෙයි‍යනේ කියා උදේ වේල තේ වේල නොඅඩුව ලැබේ. වැඩකටයුතුද සිරිත් පරිදි සිදු‍වේ.. නමුත් ඒ අතර සිරිත් ද නැකතට සිදුවේ. ඒ නිසා වැඩි අවුලකුත් නැත.

මේ අවුරුද්දේ ම‍ගේ පරණ යාළුවන්ට මොළේ පෑදී ඇත. එම නිසා ඇමතුම් මැසේජ් ආදිය සෑහෙන්න අඩුය. අළුත් අය පමණක් එකක් දෙකක් එවා ඇත. ඒවාට මතක් උනු වෙලාවක හෙමින් සැරේ රිප්ලයි එකක් යැවිය හැක.

ශරීර සෞඛ්‍යය ගැන සිතා මේ වසරේ හැකි තාක් පැණිරස වලින් ඈත් වී සිටීමට දැනට අදිටන් කරගෙන සිටිමි. නමුත් මා වෙනුවෙන් විශේෂයෙන්ම සැදූ කජු ආදීය මොකුත් නොදැමූ ප්ලේන් අළුවා මල්ලක් ඇත. එය නොකෑම නම් සිට්ටි නැන්දාට කරන අගෞරවයක් බැවින් එය පමණක් කමි. තව මී කිරි හට්ටියට ඇත. නොකා තිබ්බොත් එය නරක් විය හැකි බැවින් එයටද සාදාරණයක් කරමි. ඒ ඇතිය.

මේ ලිව්වාඇතිය. ලිව්වේද වෙන වැඩක් නැති හෙයිනි.මොනවා උනත් සැමට සුභ අළුත් අවුරුද්දක් පතමි. එය මාගේ යුතුකමයි.!

මාර්තු in brief ;-)

2011-04-01T10:04:00.003+05:30

මාර්තු 1 - උදේම දෙහිවල ගියා පොඩි ෂොපින් වැඩකට.. මිකී නම් බැල්ල විසින් අමරණීය වීමේ රහස හෙවීමට කියවීමට ගොස් එක පොත පොත් හතර පහ හය කර තිබූ නොමැරෙන මිනිස්සු පොත දෙහිවල සරසවීයේදී සොයා ගන්නා ලදී..!!! එදින සවස මිෂන් 15 ඩේස් පටාන් ගතිමි.

මාර්තු 2-14 - දක්වා කීමට දෙයක් නොමැත.

මාර්තු 15 - මිෂන් 15 ඩේස් අවසන් කලෙමි. ලාවට හටගත් බෙල්ලේ අමාරුව හා ඇස්වටා කළු වීම හැර සෙසු ආබාදයක් නොවුනි.

මාර්තු 17 - තනි ඉරෙන් මානාපය ප්‍රකාශ කරන ලදි.

මාර්තු 26 - අළුත් මිතුරන් පිරිසක් දුටුවෙමි.

මාර්තු 27 - අම්බ‍ලමේදී සෙට් උනෙමු. අම්බලමට ගියත් වාඩියට නොයන මෙන් සැමගෙන් ඉල්ලමි.. වාඩියට ලැබෙන සර්විස් එක අන්තිම චාටර් ය. කෝක් බොතලයක් ගේන්නද විනාඩි 20+ ගත වේ. කෙසේ නමුත් එය අමතක කර ආතල් එක ගැන සිතන විට වාඩිය සෙට් වීම් වලට මරුය. මක් නිසාද යත් මෙලෝ යකෙක් අහලකට නොපැමිණෙන නිසා කුජින්ත වැනි උන්ගේ ජිවිතේට සංස්කරණය කල නොහැකි කටවල් ගැන බිය විය යිතු නැත.

මාර්තු 31 - 2011 අවුරුද්දෙන් මාස 3ක් ගත වී අවසාන්ය. ඒ ගැන කරන්නට දෙයක් නැත මක්නිසාදයත් හැමදාම වෙන්නේ ඒ ටික බැවිනි.

-----

දැන් ලියන්නට පට්ට කම්මැලිය. බ්ලොග් කියවන්නේද හත් අවුරුද්දකට වතාවය. කියවන විට ලියන්නට හිතේ ලියන විට නැවත කම්මැලි සිතේ. ආයේ මොනා හෝ ලියන්න හිතෙන දවසක ලියමි. එතෙක් නවතිමි.

ඔබ සැමට BS!!!.

බුද්ධදාසි

2011-02-19T19:19:00.009+05:30

මේ දවස් වල ජිවිතේ හරිම ඔතෑනියි වගේ.. වෙන විදියකට කියනවා නම් කිසිම හැපනින් එකක් නෑ.. අනේ මන්දා වයසත් එක්ක එන හැඟීමක්ද නැත්තං වෙන මොකක් හරි අවුලක් ද කියලා.. අර කෙනෙක් කියනවා වගේ මම මෙ‍ලෝ රහකට නැති හෙනම කොමන් චාටර් ගෑණියෙක් බවට පත් වෙමින් යනවා දෝ මන්දා..

එහෙම තමයිනේ ඉතිං ජිවිතේ හැටි.. හැමදාම එක විදියට තියෙන්නේ නැහැනේ.. මොහොතින් මොහොත තත්පරෙන් තත්පරේ ජිවිතේ වෙනස් වෙනවා.. හැම සිද්ධියක් එක්කම මුහුකුරා යමින් විවිධ අත්දැකීම් වලට මුහුණ දෙමින් අපි අළුත් වෙවී පරණ වෙවී පැවතෙනවා..

ඔය අළුත් වෙන පරණ වෙන ජිවිතේ ඇතුලේ සමහර වෙලාවට කවදාවත් මඟහැරෙන්නේ නැති පුරුදු වීම් අපි කාට කාටත් තියනවා .. ඉතිං ඒ වගේ පුරුද්දකට වගේ පහුගිය දවස් දෙකේ අතේ රැදිලා තිබුනේ "බුද්ධදාසි". ඊටත් කලින් තාඹුගල හාමුදුරුවන්ගේ පොතක්..

සමහර විට මේ දවස් වල හිතේ පවතින තත්වයට පත්වුනේ ඔය පොත් නිසාද කියන්න තේරෙන්නේ නැහැ.. මට වචන වලට පෙරළන්න නොතේරුනාට මේ වෙලාවේ හිතේ පවතින සිතුවිලි විස්තර කරන්න මං ආසයි.. ඒක මොන වගේ මනෝ භාවයක්ද කියනවා නම් මේ වෙලාවේ ඕනම තරහා කා‍රයෙක්ට ‍කරුණාවෙන් කතාකරන්න හිතෙන ත‍රමේ බොහොම කරුණාවක් හිතේ පිරිලා කියන්න නම් මට දැනෙනවා.. ඇලීම් බැඳීම් වලින් තොර ජිවිතේකට යමු කියලා හිත ලොකු ඉල්ලීමක් කරනවා වගේත් දැනෙනවා..! හැබැයි එහෙම මට්ටමකට යන්න තරම් නිදහසක් නම් මට නෑ කියන්නත් ඒ හිතේම තව කොටසක් දන්නවා.. ඒ නිසා මේ පවතින මනෝභාවයට නිදහසේ සරන්න හැරලා මම පොත් ගැන කිව්වොත් හොඳයි වගේ.

තාඹුගල ආනන්දසිරි ස්ථවිර කියන්නේ 1954 අවුරුද්දේ කුටුම්බිගල මහා තපෝවනයට වැඩි හිමිනමක්.. 1960 අවුරුද්දෙදි යාන්තමට පැවිද්දන්ට‍ උචිත අයුරින් කුටුම්බිගල සේනාසය සකසවා ගත් උන්වහන්නේ එතැන් පටන් එහි ජිවත් වීමේදි ලද සොදුරු අත්දැකීම් උපයෝගී කරගෙනයි "විසිපස් වසරක වන දිවි ‍තොරතුරු" රචනා වී ඇත්තේ..

ධර්මය.. ස්භාවධර්මය..හා එම ද්විත්වයේ සංකල‍නයේ මිහිරියාව හා සෞන්දර්යය එම කෘතියෙන් අලංකාරව විචිත්‍රවත් වෙනවා.. සුරංගනා කතාවක්දෝ... සැබෑ විය හැකිදෝ යි හිතෙන තරමටම අලංකාර, කියවන්නාට කිට්ටුවෙන ආකාරයේ බස් වහරක් හා ශෛලයක් යොදාගෙන රචනා වී ඇති නිසා ලොකු පොඩි කාටත් කියෙව්වොත් හොද රසයක් විඳින්න හැකි වේවි.. ප්‍රකාශය දයාවංශ ජයකොඩි එකෙන්.. අවසාන වරට මුද්‍රණය කරලා තියෙන්නේ 2005 දි.

එයින් පස්සේ අතට ආවේ ‍සුනේත්‍රාගේ බුද්ධදාසි.. මීට කලින් පියනි මණ්ඩපය.. බත් තරංග.. මතක පොත හරහා මා ආදරය කල සුනේත්‍රා‍විය මෙවර මා රැගෙන ගියේ ආනන්දයේ උපරිමයෙන් එහා ඉමකට දෝ මන්දා.. අනුරාධපුර ‍යුගය පසුබිම්ව රාජ වංශයක, එකල ආගමික විධි, ජනජීවිතය හා අවාහ විවාහ සම්බන්ධතා අස්සෙන් සංසා‍ර බැඳීම්වල වද වේදනා හා එයින් මිදී මේ සරළ විදි ගැන ‍පැහැදිලිව නමුත් කෙටියෙන් ඒ ඒ අවස්ථාවට උචිත අයුරින් පෙළගැස්වී තිබුනු ආකාරය අපූරුයි.. තවම මම චූල රූපසරා එක්ක පණ්ඩිතකතා දොඩන අස්සේ අනුරාධපුර විහාර අතරේ ඇවිදිනවා බුද්ධදාසි එක්ක, ක්‍රිෂ්ණක්ෂි එක්ක සාමි පුදන්න කඳුගැටි නඟින අතරේ කුංජු මාතව එක්ක හුස්ම ගැනීම ගැනවත් නොහිතා හිත ඉහිල් කරගන්නටයි හිතෙන්නේ..

විවිධ කාලසීමා වලදි ජිවිතයේ විවිධ මට්ටම් විවිධ නාමවලින් ‍ගෙවෙන ඒත් සියළු බැදීම් වේදනා වලින් මිදුන ඒ ස්ත්‍රී ආත්මය ඇතුලේ තිබුනු නිදහස.. ගැලවීම.. මගේ හිතටත් කාන්දු වෙලා වගේ.. හරිම නිදහසක් දැනෙනවා.. ඒ හුවමාරු සිද්ධ උනේ සුනේත්‍රා රාජකරුණානායකාවියන්ගේ වදන් මායාවේ බලෙන්... ඒක හරිම සොදුරුයි.. මිහිරියි.. ප්‍රියයි.. නමුත් මම දන්නවා මේ මිහිර රැදෙන්නේ තව ටික දිනයි..

මොකද අද රෑට මම ස්පිට්ල් එක්ක අහිමි උනු දඩමං ‍ඔස්සේ සරන්නයි කල්පනා කරන් ඉන්නේ..

කමක් නෑ.. මට කුංජු මාතාවක් වත් බුද්ධදාසියක් වත් වෙන්ඩ උවමනා නෑ.. මගේ හිත තනන්නේත් බිඳින්නේත්.. නැවත තනන්නේත් මම මයි..! ඒ නිසා කො‍යි මානසිකත්වේ කොයි තරම් වෙලා කොහොම සිටිය යුතුද තීරණය කල යුතු වන්නේත් මම මයි.. මම විසින් මා උදෙසා මට හිතෙන වෙලාවක මා එය කලයුතුමයි!

හිතෙනවට..

2011-02-16T21:33:00.005+05:30

උපන්දා සිට ජිවිතය කොයිතරම් නම් වෙනස් වෙනවද

අඬන්න විතරක්ම දැනගෙන අත්මිටි ගුලිකරන්

අම්මාගේ සිරුරෙන් එළියට එන අපි එතනින් එ‍හාට කොයි තරම් නම් දේවල් ගැන දැනගන්නවාද?

ඉගන ගන්නවාද? කවුරු හරි කියලා දෙන නිසා..

නැත්තං අපිටම දැනෙන නිසා.. නැත්තං ඔහේ නිකංම හිතෙන නිසා හැම විදියකින්ම අළුත් අළුත් දේවල් අපි කොයි තරම් නම් ඒ දවස් වල ඉගන ගන්න ඇතිද?

දැන් අමතක උනාට අපි දැනටත් වඩා පොඩි කාලේ ඉන්න ඇත්තේ කුතුහලේකින්.. බලන්න පුංචි අයගේ ඇස් දිහා.. එයාලා ඇස් ගෙඩි ලොකු කරගෙන හැමදේම දිහා බලන හැටි..

අපිට හුරුපුරුදු හැමදේම එයාලට අළුත් දේවල්..

ඒ අළුත් දේවල් අස්සේ පොඩ්ඩක් හරි අමුතු දෙයක් දැක්කොත් කෑගහලා අඬනවා ඇරෙන්න

වෙන දෙයක් කරන්න නොදන්න පොඩි උන් කොයි තරම් හුරතල් ද?

පොඩිකාලේ එහෙම උනාට දැන් අපිට නිදහසේ අඩන්නවත් පුළුවන්ද?

වයසත් එක්ක කඳුළුවල වටිනාකමත් අඩුවෙනවාද මන්දා

එහෙමත් නැත්තං අනේ මන්දා.. හිතන්න දැන් අපිට පුළුවන්ද අඩන්න හිතෙන හැම වෙලාවකම අඩන්න?

වේදනාවක් දැනුනත්.. සතුටක් දැනුනත්.. වෙන මොනා හරි හින්දා අඩන්න හිතුනත්..

කොයි තරම් ඕන කම තිබ්බත් බැරි වෙලාවත් ඇඩුවත්..

කී දෙනෙක් අහයිද ඇයි මේ පොඩි එකෙක් වගේ අඩන්නේ..

ඕක අඩන්න තරම් දෙයක්ද?

ලැජ්ජ නැද්ද?

අනේ මන්දා

වයසත් එක්ක අපි සබ්‍යත්වය..ශීලාචාරකම.. හැදියාව..ඔය වගේ එක එක වචන අස්සට දාලා

අපේ කොයි තරම් නම් හැඟීම් යටපත් කරගන්නවද? කොයි තරම් සිතුවලි පාලනය කරනවද

කොයි තරම් ‍දේවල් මිස් කරගන්නවද?

අපි පව්!

සිරාවටම පව්..

කිසිම උවමනාවක් නැතුව මේ ලොකෙට ඇවිත්

උවමනාවන් ගොඩාක් හදාගෙන ජිවත් වෙලා

කිසිම දෙයක් නැතිව

හිටිගමන් ආයෙම යන්න යනවා..

ඉන්නකං තියෙන ටික කාලේ

කීයක් නං ‍නීති දාගෙන අරවා මේවා හින්දා

හිරවෙලා තෙරපිලාද ඉන්නේ..

හැබෑවටම යනකං නිදහසේ ඉන්න

විදියක් ඇත්තෙම නැද්ද?

පිංතූරේ නම් ඉස්සුවා.

කරදියේ දින දෙකක්.

2011-02-13T21:32:00.006+05:30

යන්තං සන්තං අසනීප වෙලා ඉන්න උනත් අදින් අවසන් වෙලා යන සතිය පටන් ගැනුනෙත් අවසාන උනෙත් හරිම අපූරු විදියට..

පහුගිය 5 වෙනිදා උණවටුනේ මුහුදු වෙරෙළත් අද ඒ කිව්වේ 13 වෙනිදා අපේ ‍ගමේ මුහුදු වෙරළෙත් හරිම අපූරු දවස් දෙකක් ගතකරන්න පුළුවන් උනා.. මගේ වර්ග දෙකක යාළුවෝ එක්ක.

මුලින් ඉතිං පස්වෙනිදා‍යින් පටන් ගන්නම්කෝ.. මීට මාස ගානකට කලින් යන්න හිටියත් මොකක්දෝ හේතුවගයක් නිසා යන්න බැරිවුනු අපේ උණවටුන ගමන කොහොමින් කොහොම හරි අපි එදාට යන්න යොදාගත්තා.. ඒත් ඉතිං පහුගිය සතිවල තිබ්බ කාළගුණේ නිසා ගමන කඩා‍කප්පල් වෙයිද.. ගියත් ෆන් එකක් ගන්න බැරි වෙයිද වගේ නොයෙක් බාධක ආවත් එදා උදේම අපේ කස්ටිය ගමන යන්න පිටත් උනා.. හැබැයි ඉතිං දරාගන්න බැරි විදියේ පොළු පාරවල් දෙක තුනක් කන්නත් සිද්ධ උනා අපේ යාළුවන්ට පිං සිද්ධ වෙන්න.. හැබැයි ඉතිං කොහොම හරි අපි ගියා..

අනේ ඉතිං දෙයියෝ මුණ බැළුවා වගේ.. ලස්සන කාළගුණයක් එක්ක හොද මුහුදක් තිබ්බ නිසා අපි ෆුල් ෆන් එකක් අරන් එදා හවස 7 විත‍ර වෙනකොට අපේ ගමන අවසන් කරා..! අපිට ජය වේවා..!! පොළු කාරයෝ භංග වේවා!!!

බංගවේවා කිව්වට මොකද උණවටුනේ ඩීසල් මිශ්‍ර ලුණු වතුර පෙවිලද මන්දා හරී.... සනීප විදියට අසනීප උනා... ‍මේ ලොකේ තියන එපාම කරපු ලෙඩේ වන හෙම්බිරිශ්ෂාවත් එක්ක..!! හයියෝහ්..!!! සුපුරුදු විදියට දොස්තර මාමාට මූණ පෙන්නලා පෙති ටික ඉල්ලන් ඇවිත් බීලා යන්තං වැඩේ ගොඩ දාගත්තා කියමුකෝ මෙන්න තව මූදූ ගමනක්!!!

2010 ජනවාරි 17 අපි කට්ටිය එකතු උනාට පස්සේ හරියටම අවුරුද්දක් ගියාට පස්සේ තමයි මගේ ස්කෝලේ යාළුවෝ සෙට් එකට මතක් උනේ අපි කාලෙකින් මුණගැහුනේ නෑ නේද කියන එක.. ඉතිං අපි තීරණය කලා නැවත හමුවක් සෙට් කරගන්න.. හොටෙල්.. රෙස්ටූරන්ට් පාර්ක්.. අරහේ මෙහේ හැමතැනම ගැන සලකා බලලා අන්තිමේ අපේ ගෙදරදි හමුවෙමු කියලා කට්ටිය තීන්දු කලා.. දැන් ඉතිං ඇත්තටමත් බලද්දි අපේ ගේ ලොජ් එකක් වගේනේ..! හික්! (ඒක කරපු උඹලට ස්තූතියි)

අවුරුද්දක් ඇතුලත මිනිස්සුන්ගේ ජිවිතයක් කොයි කොයි විදියට වෙනස් වෙන්න පුළුවන්ද? අපේ හෙලන් දැන් අම්මා කෙනෙක් වෙන්නයි ලෑස්තිය.. අනිත් අය නම් ඉතිං ලොකු වෙනසක් නෑ.. කොහොම හරි ඉතිං අපේ ගෙදර වෙරළට ලඟ නිසා එහෙත් යමු කියලයි අපි කතා උනේ.. ඉතිං අද කට්ටිය උදේම කට්ටිය අපේ ගෙදරට ගොඩ උනා.. පොඩි චැට් එකකට පස්සේ අපි ඉතිං වැල්ලේ යං කියලා පිටත් උනා.. හැබැයි කාගේ හිතේවත් රැල්ල පාඟනවා මිසක් නාන අදහසක් නම් තිබුනේ නෑ (මගේ හැර)

විශ්වාස කරන්න.. ‍මට මතක ඇති කාලෙක අපේ ගමේ වෙරළේ නාන්න සුදුසුම විදිහට මුහුද තිබ්බේ අද! ළඟට යනකොට නිකං නාපං නාපං කියලා රැල්ල කොඳුරනවා වගේ..! ඇඳුම් ගෙනාවේ නැති අයටත් නාන්න ඕන වෙලා.. ඉතිං ‍ඇඳුම් පැළදුම් හදාගෙන කට්ටිය නාන්න ගත්තා.. කවදාවත් නාන්නේ නැති අපේ ගඳයා පූර්ණි අදත් නෑවේ නෑ.. හෙලන් ඉතිං වැඩිය දඟලන්නේ කරන්න සුදුසු තත්වෙක නැති නිසා නෑවේ නෑ.. අනිත් අයට නම් ඉතිං ඉබ්බා දියේ දැම්මා වගේ.. දවල් 12.30 ඉදං නාලා ගොඩට ආවේ හවස 5.30ත් පහුවෙලා..! එන්න හදද්දි අනේ ටිකක් ඉන්න කියලා මූද අපිව ආයේ තියාගත්තා.. ඇත්තමයි.. ඉතිං අපි කෑමත් මූදටම ගෙනිහින් කෑවා..

කොයි තරම් ලස්සන දවසක්ද.. අද ඉරේ රැසුත් බාල වෙලා..! අතී‍තයේ වර්තමානේ අපේ මතකයන් එක්ක අපි හැමෝම ආයෙමත් පරණ බැඳීම් වල උණුසුම විඳගත්තා.. ආයේ හුඟකාලෙකට අපිට එකතු වෙන්න බැරි වෙයි.. එත් එතකං සමරන්න.. අපේ හිත් උණුසුම්ව තියාගන්න මේ අද ගෙවිලා ගිය මතකයන් ගොඩක් උදව් වේවි... !

හිතමිතුරු ස්භාවධර්මයට ස්තූතියි අද සොඳුරු දවසක් කරලා දුන්නට!

ජනවාරියේ දවසක්.

2011-02-02T20:37:00.018+05:30

අනේ මන්දා කාලයට‍ අත්තටු ලැබිලද නැත්තං මං ඉබි ගමනකට වැටිලද කියලා.. හිතා ගන්න බැරි තරම් ඉක්මනට දවස් ගෙවිලා යන්නේ ඇස්පිය ගහන වේගෙටත් වඩා ඉක්මනින් වගේ.. දන්නේම නැතුව 2011 ඇවිත් එයිනුත් මාසයක් ගෙවිලා තව අළුත් මාසයක් ලැබිලා එයිනුත් දවස් දෙකක් ගෙවිලා ගිහිල්ලත් ඉවරයි.. ඔෆිස් බස් ගෙවල් පොත් ‍ටීවී ෆිල්ම් බර්ත්ඩේ ඒවා මෙවා අස්සේ කාලය ලිස්සලා ලිස්සලා යනවා.. අනේ මන්දා..

අනේ මන්දා ආයෙමත් ජිවිතේ ඒකාකාරී වේගෙන වේගෙන යනවා වගේ.. ආයෙමත් අළුත් වෙන්න කාලේ එලබෙමින් තියනවා.. හැබැයි දැන් ඒකටත් කම්මැලියි වගේ..! ෂික් මං වගේ කම්මැලි ගස් ගෙම්බෙක්..! කොයි තරම් ඔතෑනි උනත් මොහොතක් හිතුවොත් අතඇරිලා තියන වැඩ ගොඩක් මතක් වෙයි..! මොනවත්ම ඕනී නෑ.. පැය 24ක් විතර කතා කරන්න නියමිත හැව් ටූ කෝල් ලිස්ට් එකක්ම තියනවා..! කොහෙද ‍ඉස්සර ඉදන්ම තියන ෆෝන් ෆෝබීයාව තාම සනීප නැහැනේ..!ඒ වුනාට ඉතිං ඔන්න ෆෝන් එකේ කෙසේ වෙතත් මගේ බැටරි ‍චාජ් වෙච්ච වෙලාවක නම් සේරටම කතා කරන්න ඕනී..

මේ අවුරුද්ද උදාවෙනවත් එක්කම අපේ පෙත්ත පුතා යන්න ගියා නේ..! එයා අහම්බෙන් ඇවිත් අහම්බෙන්ම යන්න ගියා.. එයා ගැන සමහර අයට නම් මතකත් ඇති.. අපි එකතුවෙලා එයාට නමුත් දැම්මේ.. තව එයාව හදාගන්න හැටි විස්තර අහගත්තෙත් ‍බ්ලොග් එක හරහාමනේ... කොහොම උනත් වතාවන් දෙකකදිම එයා අපිව දාලා යන්න ගියා.. එකක් පිහාටු නැතිව හිටපු පොඩිම කාලේ එයාව දාලා හිටි මුට්ටියෙන් බිමට පැනලා පඳුරක් අස්සේ හැංඟිලා ඉදලා හොයා ගත්තා.. දෙවනි වතාවේ පිහාටු ටිකක් ඇවිත් පියාඹන්න පුළුවන් උනු හැටියෙම වගේ මගේ උරේ උඩ ඉදලා පියාඹලා ගියා.. එදත් කොහොම හරි අල්ලා ගත්තා.. දෙවනි වතාවෙ නම් එයා යනවා අපි කවුරුවත් දැක්කේ නෑ..!

සත්තු කූඩු කරලා හදන්න අපේ ගෙදර අය අකමැති උනත් අපේ ‍ගෙදර හැමදාම ඉන්න බලු ළමයි හින්දා ගිරවෙක් වගේ සතෙක් ව නිදහසේ හදන්න අපිට බැරි උනා.. ටිකක් ලොකු උනාට පස්සේ ගිරාව යවන්න හැදුවත් හැමෝම කිව්වේ එයා පරිසරයට හුරු නැති නිසා නිදහස් කරොත් කාක්කෝ කයි කියලා.. ගෙදර හදපු සතෙක්ට ‍එහෙම වෙන්න දෙන්න බැරි නිසා අකමැත්තෙන් උනත් එයාව හිරකරලා තියාගන්න අපිට සිද්ධ උනා.. හැබැයි අපේ ගෙදර පස්වෙනියා උනේ ගිරාබබා..!

ඇත්තම කියනවා නම් එයා හරිම නපුරු ගිරා බබෙක්..! එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් ඇරෙන්න වෙන කාටවත් එයාට අත තියන්නවත් එයා කවදාවත් ඉඩ දුන්නෙත් නෑ.. එ වගේම එයා අපේ පැටී ට හරි මට හරි කතා කලෙත් එයාට බඩගිනි උනොත් හරි උදේ පාන්දරම කූඩුව ඉර එළිය වැටෙන තියාගන්න ඕන උනොත් හරි විතරයි.. අනිත් හැමවෙලේම හරිම මාන්නක්කාරියක් විදියට තමයි එයා හිටියේ..! හැබැයි ඉතිං කම්මැලි හිතුනම තනියෙන් හිනාවෙන... ඔහේ තනියම මොනාදෝ දොඩවන පුරුදු එ‍හෙම තිබුනා...!

හරියට ජනවාරි දෙවෙනිදා හවස මං ගෙදර ආව ගමන් අම්මා කිව්වේ ‍"අනේ බබා පෙත්තා පුතා ගියානේ කියලා.." ඒයාගේ කූඩුවේ කාලයක් තිස්සේ එයාම හදාගෙන තිබ්බ හිඩැසකින් තමයි එයා ගිහින් තිබ්බේ.. ඒ වෙලාවේ ඇස් දෙකට කඳුළු ටිකක් ආවත් හිත ඉක්මනටම හරි ගියා කමක් නෑ එයා නිදහස්නේ කියලා...හැමදාම වැඩට යද්දි එයාට කියලා යන මට එදා කියලා යන්න බැරි උනා නේද කියලා මතක් උනේ ඊට ටික වෙලාවකට පස්සේ.. ඒත් ඉතිං කරන්න දෙයක් නැහැනේ...!

දැන් අපේ ගෙදරට උඩින් පියාඹන හැම ගිරවෙක්ම අපිට දැනෙන්නේ අපේ පේත්තා පුතා වගේ..! මං දන්නවා මට නොපෙනන තැනක හිටියත් අපේ නපුරිච්චි තාම පරිස්සමෙන් ඇති!

ආදරේ සොයා යෑම..

2010-12-11T20:06:00.004+05:30

මාතෘකාව ලියන්න හිතලා නොලියා ‍සෑහෙන්න කාලයක් හිටියා වගේම දැන් ‍ලියන්න ගිහිල්ලත් ගොඩක් වෙලා නොලියා මාතෘකාව දිහා බලන් ඉන්න උනේ කා‍ලෙකින් මොකුත් ලිව්වේ නැති නිසාද නැත්තං ලියන්න හිතුන මාතෘකාව ගැන ලියන්න දෙයක් හිතා ගන්න බැරි හින්දද කියලා තාම හිතාගන්න බෑ වගේ.. ඒ උනාට මේ තරම් කාලයක් ලිව්වේ හිතලා ගලපලා හැම දේම හරියට තියෙද්දි නෙවෙයි හින්දා අදත් හිතට හිතෙන දේ ඇඟිලි තුඩු වලින් කීස් හරහා සිංහල යතුරුපුවරුවේ ‍ඔන්න ඔහේ කොටලා දානවා..

ආදරේ හොයා යෑම ගැන අමුතුවෙන් ලියන්න දෙයක් නැද්ද මංදා එක අතකින්.. මොකද ඉපදුන දවසේ ඉදන් අපි කරන්නේ ආදරේ හොයන එක නිසා.. පුංචිම පුංචි කිරි කැටියෙක් තමන්ගේ අම්මාගේ ස්පර්ශයෙත් තාත්තාගේ උණුහුමෙත් හොයනවා ඇත්තේ ඒ වෙනකොට බරසාර වචන වලින්‍ නොතේරෙන ඒත් හිතට දැනෙන එකම සිතුවිල්ල වල ආදරේ හෝ ආරාකෂාව කියන හැඟීම වෙන්න ඇති. ආදරයයි ආරක්ෂාවයි කියන්නේ දෙකක් නෙවෙයිනේ කියලා දැනෙන්නේ ටිකක් දුරට කල්පනා කරගෙන ගියාමයි...

ගොඩක් පොඩිකාලේ අපි ආදරේ කරන අය ගැන ඇහුවොත් මුලින්ම මතක් වෙන්නේ අම්මා තාත්තා.. මං හිතන්නේ අපි හැමෝම අමාරුවේ වැටිලා ඇති පොඩි කාලේ "වැඩියෙන්ම ආදරේ අම්මටද තාත්තටද ?" කියන ප්‍රශ්ණේ අහන හැමවෙලාවකම.. ඔය අස්සට අයියලා අක්කලා නංගිලා මල්ලිලා ඉන්න අයට තව ඔප්ශන් එකතු වෙනවා.. ඇයි ඉතිං ආදරේ බෙදිලා බෙදිලා යනවානේ.. ඔන්න ඉතිං මං වගේ තනි නරින්ට නම් ආත්මාර්ථකාමී විදියට දෙමාපිය ආදරේ විඳගෙන ඉන්න පුළුවන්...

තව ටිකක් කල් යද්දි අම්මා තාත්තාගේ එහාට ආදරේ බෙදා ගන්න යද්දි තමයි අවුල එන්නේ.. මොකද කොයි ආදරේ බෙදා හදාගෙන විඳින්න ගියත් ජිවිතේ එක අවස්ථාවකදි අපිට හැමෝටම මුණගැහෙන ආදරයක් තියනවා තව අය අතර බෙදාගන්න තියා මොන දෙයක් වත් කරගන්න හිතෙන්නේ නැති ආදරය.. ආදරය කියන වචනයට වැඩියෙන්ම ආත්මාර්ථය එකතුවෙන තැන.. ඒ වගේම ආදරේ කියන වචනයට කඳුළු ද අරවද මේවද හැමදේම එකතුවෙලා ජිවිතේට ලුණු ඇඹුල් එකතු වෙන තැන.. ඔතනදි ඉතිං පදම වැරදුනොත් සොරිම තමා.. ‍

කිව්වත් වගේ ඉතිං තරුණ වියේ ආදරේ හොයාගන්න එකත් රස කෑමක් හදනවා වගේ තමා.. හදන්න කලින් හදන්න ගන්න දේවල් හොඳම දේවල්ද කියලා බලා ගන්න වෙනවා.. මොකද නරක් වුණු ‍කුණු උනු.. හෝ නොගැලපෙන දේවල් දැම්මොත් ඉතිං හැදෙන කෑමත් ඒ වගේ තමයි.. ඒ වගේම නිසි කලට නිසි දේ.. හැමදේම තිබුනා කියලා කෑමක් පැහෙන්න කලින් ලිපෙන් බෑවොත් වෙන්න ‍අමුවෙන් කන්නනේ.. ඒක හරියන්නේ නෑනේ..

තව දෙයක් රස කෑමක් හැදුවම බෙදාගෙන කන කොට රස වැඩි උනාට ඉතිං ආදරේ කරද්දි ඔය බෙදාගැනිල්ල නම් හෙනම කේස් එකක්.. අනේ මන්දා මං මෑතක් වෙනකම් හිතුවා ආදරයක් ඇතුලට ආත්මාර්ථයයි ඊරිසියාවයි කියන හැඟීම් නැතුව ඇති කියලා.. ඒ උනාට දැන් වෙද්දි මට හිතෙනවා ඒ කියන හැම හැඟීමක් මත් ආදරය කියන වචනය ඇතුලේ හිර වෙලා තියනවා කියලා.. අනේ මන්දා මං පොඩ්ඩක්වත් ඒකට කැමති නැති උනාට සමහර තැන් වලදි කිසිම තේරුමක් නැතිවත් සමහර සිතුවිලි ඔළුවට එන එක හරි අසාමන්‍යයි.. හරියට නිකං චොක්ලට් කෙක් එකකට ගම්මිරිස් වලින් අයිසිං කරන්න හදනවා වගේ.. හරියන්නේ නෑ.. කවුරුවත් කැමතිත් නෑ..

අනේ මන්දා ආදරේ හොයා යෑම කියන මාතෘකාව ඇතුලේ මං සෑහෙන්න අතරමං වෙලා.. ඒ නිසා ලියන එක නැවැත්තුවොත් හොදයි වගේ..ඒක අළුත් රෙසපි හදනවට වඩා රහට හදන්න දන්න බතයි හොද්දයි කාලා ඉන්නවා වගේ වැඩක් වෙයි.. හැමදාම කෑවත් බත් එපා වෙන්නේ නෑ වගේ.. දන්න විදියට ආදරේ විදින එක හොදයි වගේ අළුත් මාන හොයන්නේ නැතුව..

බෑ ඒ උනාට එහෙම කරලා හරියන්නේ නැහැනේ....

ජයාරූප සඳහා සාදර අනුග්‍රහය www.nationalgeographic.com - (මෙතනට මිනිස්සු දෙන්නෙක් වෙනුවට සත්තු දැම්මේ මට තේරිලා තියන විදියට මේ‍ ලොකේ සුන්තරතම ආදරේ තියෙන්නේ සත්තු ලඟ)

හඳ පාන දැක

2010-11-22T00:43:00.004+05:30

පෝදා සඳ

නිවී සැනසිල්ලේ

මිදුල පුරා රූ හැඩ මවන්නේ

හිත පුරා

රෑයම පුරා

තරු මල් කිණිති

පිණි දිය

ඉසින්නේ..

නිදි නෙතු ‍පුරා

සි‍හිනයක් මෙන්

නෙක සිතුවිලි

අවදිව සරන්නේ

රැයේ මනරම

මං විතරමද

මේ රැයේ

තනිවම විඳින්නේ..

කදෝපැණියකු..

රැහෙයියෙකු හෝ

කමක් නෑ ගොස්

සවනතට ඔබේ

මුමුණුවොත්

අනේ අවදිව

බලනු ලස්සන

සුරපුරක් මිහිමත තියෙන්නේ...

අනේ අවදිව

එන්න හිතවත

විඳිමු අපි මේ

සොඳුරු හැඟුමන්

එකම අහසක්

යටට වී..

...

22/11/2010

00:55 am

pic from flickr

මිනිසුන් දරා ගැනීම

2010-11-15T09:51:00.005+05:30

සමස්තයක් ව‍ශයෙන් අපි හැමෝම මිනිස්සු.. විවිධාකර අදහස්.. සිතුවිලි තිබුනත් එක කුලකයකට ලඝු වෙන්නේ ගැහැණු පිරිමි අයිති වෙන මිනිස්සු කුලකයට.. කොයි තරම් වෙනස් උනත් කළු උනත් සුදු උනත් තලෙලු උනත්.. අන්තිමේ අපි හැමෝම මිනිස්සු..

මිනිස්සු එකිනෙකාව දරාගැනීම.. ඉවසීම මත තමයි මේ ලොකේ ඇතුලේ සාමය පවතින්නේ.. අනිත් කෙනා වෙනුවෙන් කැපවීමක් ‍කිරීම හරහායි සහජීවනය බිහිවෙන්නේ.. ඔය දේවල් නැති වෙද්දි ඇතිවෙන්නේ වෛරයක්.. තරහක් නැතිනම්‍ ක්‍රෝධයක් වෙන්න පුළුවන්..

මිනිහෙක්ව ඉවසන්න දරාගන්න ඒ කෙනාව පෞද්ගලිකව දැනගැනීම අඳුන ගැනීම අවශ්‍ය වෙන්නේ නැහැ.. කෙනෙකුට උදව්වක් කරන්න නැත්තම් අඩුම ගානේ හතුරුකමක් කරදරයක් නොකර ඉන්න අඳුනගෙන කතාකරලා තියෙන්නම ඕනිත් නෑ..

ඒ දේවල් අවශ්‍ය නැති නිසා තමයි අපි මේ විදියට මිනිස් සමාජයක් හැටියට ජිවත් වෙන්නේ.. කොටින්ම බස් එකක මහපාරේ අතුරු ආන්තරාවක් නැතුව යන්න එන්න පුළුවන් වෙන්නේ ඒ නිසයි..හවස මහන්සි වෙලා ගෙදර යන බස් එකේ කොච්චර සෙනඟ පිරුනත් ‍පුළුවන් හැටියට පැක් වෙලා තව කෙනෙකුට නඟින්න ඉඩ දෙන්නෙත් නොදන්න මනුස්සයෙක් ගැන උනත් අපේ හිතේ ඇතිවෙන මොකක් හරි හැඟිමක් හින්දයි..

හැබැයි සමහර අපි හොදටම දන්න කියන අය ගැන උනත් අපිට ඔයිට ව‍ඩා වෙනස් සිතුවිලි ඇතිවෙන එක සාමාන්‍යයයි.. හිතලා බලන්න අපි වැඩ කරන තැන් වල අපි සමහර විට අපේ පවුල් ඇතුලේ නැතිනම් අපි පිරිසක් හැටියට එකතුවෙන තැන් වල අපිට ඔය වගේ අය මුණගැහෙන්නේ නැද්ද කියලා..

මට නම් එහෙම අය ඉන්නවා.. එහෙම වෙලා තියෙන්නේ එයාලා අතින් සිදුවෙන සිද්දවුනු දෙයක් හෝ දේවල් නිසා වෙන්න පුළුවන්..

මම වැඩ කරන තැන මාත් එක්ක වැඩ කරන මගේ ව‍යසෙම පිරිමි ළමයෙක් ඉන්නවා. හරියට ගත්තොත් එයා මට වඩා බාලයි.. අපි දෙන්නම එක දවසේ රස්සාවට ගියේ.. මුල්ම දවස් වල අපි හැමෝම අළුත්නේ.. ඉතිං කාගැනවත් වැරදි හෝ හරි සිතුවලි ඇතිවෙන්නේ නෑ.. හැබැයි කාලයක් යද්දි තමයි එක්එක්කෙනා ගැන තේරුම් යන්නේ.. ඉතිං මේ කියන පිරිමි ළමයා ගැනත් එහෙමයි.. කොටින්ම හිස් මුදුනේ ඉදන් දෙපතුල වෙනකම් මේ කොල්ලව මට පෙන්නන්න බෑ.. හේතුව සරළවම මේකා අති පණ්ඩිතයි.. (පණ්ඩිතයි කිව්වේ උගතුන්ට කියන පණ්ඩිත නෙවෙයි අනිත් එක) මට කොහොමටත් ඒ වර්ගයේ මිනිස්සුන්ව දිරවන්නේ නැහැ.. කොහොමත් මාසෙකට රාත්‍රී වැඩ මුර තුනක් වත් මට මේකා එක්ක කරන්න තියෙනවා.. ඉතිං පහුවෙන්දා උදේ වෙද්දි මං ඉන්නේ පුදුම විදියේ හෙම්බත් වීමකින් මොකෝ මෙකාගේ පණ්ඩිත කතන්දරයි වැඩයි නිසා..! අනික ‍එකම දේ දෙතුන් පාර කියවනවට මං ආසම නෑ.. කොහොමටත් පලවෙනි වතාවේ කියද්දිත් බොහොම අමාරුවෙන් හ්ම්ම් හ්ම් කිය කිය හූමිටි තියන මට ඒ කතාවම දෙතුන් පාර අහද්දි එපාම වෙනවා.. බැරිම තැන මම වතාවක් කිව්වා දැන් ඉතිං ඒ ගැන කතාකරලා වැඩක් නැහැනේ මල්ලි කියලා.!

ඔහොම කියන්න ගියොත් එපා වෙනකම් කියන්න පුළුවන් වේවි..

ගොඩක් වෙලාවට මං මිනිස්සුන්ව දරාගන්නවා.. ඒ කියන්නේ කෙනාගෙන් කෙනාට ඇජෙස්ටබල් වෙනවා.. අත්දැකලා තියන විදියට ඒක ජිවත් වෙන්න හරිම පහසු විදියක්.. ඒකට අවශ්‍ය වෙන්නේ ‍පුද්ගලයන් තේරුම් ගැනීම..

ගොඩක් වෙලාවට මට නිකං මොකක් හරි විඥානයක් වගේ ඒ හැකියාව ඇතිවෙනවා.. ඉතිං මට ගොඩක් මිනිස්සුත් එක්ක යාළුවීම කෙසේ වෙතත් ශේප් න්‍යායෙන් ජිවත් වෙන්න පුළුවන් වෙලා තියනවා.. (මං කොහොමත් හොඳ යාළුවෙක් නම් නෙවෙයි.මොකද ගොඩක් දෙනෙක් යාළුවෙක් කියන වචනයෙන් බලාපොරොත්තු වෙන දේවල් දෙන්න මං දන්නේ නැති නිසා.)

ඒත් සමහර මිනිස්සු එහෙම නැති වෙන වෙලාවල් එනවා.. අර මම උඩින් ලියලා තියන කොල්ලා වගේ..මං ආස නැති නිසාම මට ඒක හිතට වදයක් වෙන තරම්ම ඒකාව එපා වෙලා..!! ඒත් එහෙම හරියන්නේ නෑ.. ඒකයි මේ ටික මෙතනට වෑමෑ‍රුවේ අද ඉදන් උගේ හොද පැත්ත හොයා ගන්න මහන්සි වෙන්න ඕනි.. මොකද ‍මිනිස්සු එක්ක තරහා වෙලා බුම්මගෙන වැඩ කරන්න බැරි නිසා...

මොකද මං කරන්නේ.....????

පිංතූරේ ඉස්සුවේ මෙතනින් කාටත් හොඳවෙයි ගිහින් බැලුවොත් ටිකක්

කසාධ!!!!

2010-11-08T15:10:00.002+05:30

අද වැඩ වගේකට අම්මත් එක්ක හදිස්සියේම ටවුන් එකට යන්න සිද්ද උනා.. නිවාඩු දවසට ගෙදරින් එළියට යන්න වෙන එක ඇත්තටම මට නම් හරිම වදයක් හා මම අකමැතිම දෙයක්.. ඒ කියන්නේ මම ටිකාක් විතර ගෙයි ගෙම්බෙක්.. ගෙයි කිව්වට ගෙයිම නෙවෙයි කාමරේ ගෙම්බෙක්!

කොහොම උනත් ටවුන් එකේදි මගේ ස්කෝලේ යාළුවෙක් මුණගැහුනා.. නිකං නෙවෙයි මං දකිද්දි පොඩි පුතෙකුත් වඩාගෙන.. ඒ පුතාගේ කරේ මොන්ටිසෝරි බෑග් එකකුත් එල්ලිලා තිබ්බා.. වැඩ වගේකට යනවා කියාගෙන පුතාගේ මූණත් ලාවටඅත‍ගාගෙන මං එතනින් ගියා..

අම්මට ඒ ළමයව මතක නෑ..

"යාළුවෙක් ද?" ..... අම්මා ඇහුවා..

"ඔව් මතක නැද්ද ඉස්සර හැමදාම තාත්තා කැබ් එකෙන් එක්කන් යන්න ආවේ... සුජානි.." ... මං අම්මට මතක් කලා..

"ආනේ.. ඒ ළමයා දැන් බැඳලාද?"

"ඔව්.. ඒලෙවල් කරන කාලේනේ පිරිමි ළමයෙක් එක්ක ගියේ.. "

ඒ ටික කියලා මං ‍ශේප් උනා..

අපේ වැඩ ටික ඉවර කරලා අපි සෙරෙප්පු ගන්න කඩේකට ගියා.. එතනදි සංජු කෝල් කලා.. සංජු මගේ හොදම යාළුවෙක්.. ඌත් බැඳපු එකෙක්..

"හෙලෝ... මලී.. අද ගෙදරද?"

"ඔව් බං අද ‍නිවාඩු.. මං මේ ටවුන් එකට ආවා ටිකක්.. මොකෝ?"

"අපි එහෙනම් අද ගෙදර එන්නම්... "

"හරි.. එන්න කලින් කෝල් කරහන්.. එහෙනම් තිබ්බා.. බායි.."

ටවුන් එකෙන් එන ගමන් අම්මා කියනවා..

"දැන් යාළුවන්ට ළමයිනුත් ඉන්නවා.. ඔයාලා තාම කිසිම ‍පිළිවලක් වෙන්න කල්පනාවක් නෑ.."

අනේ මන්දා

මට අනූව නම් ‍මං හොදටම පිළිවලයි.. කාමරේ අස්කරන්න කම්මැලි වෙලාවට ටිකක් හැඩි වෙලා තිබුනට.. අනිත් හැම වෙලේම පුළුවන් තරම් පිලිවලට ඉන්නයි මං කැමති.. මෙහෙම එකක් තියනවා ඉතිං මගේ පිළිවෙල අනිත් අයට අපිළිවෙල ද කියන්න නම් දන්නේ නෑ.. ඒ උනාට උවමනා බඩු අතේ දුරින් අතිත් එව්වා ටිකක් දුරින් තිබුනම ඇතිනේ..

හරි හරි..

මං දන්නවා අම්මා කතා කරන්නේ එහෙම පිළිවලක් ගැන නෙවෙයි කියලා.. එයා කතා කරන්නේ ඊට වඩා බැරෑරුම් පිළිවලක් ගැන.. එයා විතරක් නෙවෙයි ඔෆිස් වල වැඩ කරන අය.. හමුවෙලා කතා කරන ගොඩක් අය අහන්නේ.. දැන් බැදලද? බඳින්න අදහසක් නැද්ද? වෙඩින් එක කවදා විතරද.. ඔය වගේ කතා..

අම්මට නම් මං දරුවා හින්දා කැක්කුමකට අහනවා කියතැහැකි.. එතකොට අනිත් අය..

මට තේරිලා තියන විදියට නම් පිටින් ඉදන් අපි බලනවාට වඩා විවාහය කියන ජිවිතය සෑහෙන්න දුෂ්කරයි.. ඒ ඇතුලේ තියන බැඳීම්..වගකීම්..යුතුකම්.. හැසිරීම්.. වගේ ගොඩක් දේවල් නිසා විවාහය කියන්නේ අත්වා‍රුවක් නැති ඒදණ්ඩක යනවා වගේ වැඩක්..

ඒ කොහොම උනත් හැමෝම බලන් ඉන්නේ අනිත් අය කොයි වෙලේද ඔය ඒ දණ්ඩට අඩිය තියන්නේ කියලා.. තිබ්බට පස්සේ ආයේ හැරීමක් නැහැනේ.. එක්කෝ මරණින් කෙලවර වෙනකම් අවිනිශ්චිත භාවයත් එක්ක අර කලින් කිව්ව දේවල් හැකි පමණින් සමබර කරගෙන ඔය ගමන යන්න පුළුවන්.. නැත්තං සමබරතාවය නැතුව මගදි පය පැකිලිලා වැටිලා දුක් වෙන්න පුළුවන්.. එහෙමත් නැත්තං දැන් ඉතිං බැදගත්ත බෙරේ ගහනවා කිය කිය හූල්ල හූල්ල යන්න පුළුවන්..

පිටින් ඉදන් බලන නිසා ඔය වගේ ‍හුඟක් හැඟීම් විවාහය ගැන මට කියන්න පුළුවන්.. ඇත්තටම මට පුළුවන් නම් මුළු ජිවිත කාලය පුරාම නොබැද ඉන්න මං හරි කැමතියි ඒකට.. අනේ අපිට තියනවා නම් හාෆ් මැරේජ් වගේ එකක්.. ඒ කියන්නේ කැමති කාලයක් එකට ඉදලා කැමති කාලයක් වෙන් වෙලා ඉන්න.. ආයේ කැමති වෙලාවෙදි එක් වෙන්න... එහෙම ක්‍රමයක් නැහැනේ.. බැන්දොත් බැන්දා.. නොබැන්දොත් නොබැන්දා.. බැදලා කරන වැඩ නොබැද කරන්න ගියොත් ඒකත් වැරදියි.. බැදලා නොබැන්දා වගේ හිටියොත් එකත් වැරදි.. හරියට දෙකොණ ඇවිලෙන පන්දමක් වගේ.. අතර මැද ඉන්න බෑ.. කොයි කොනකින් හරි පිච්චිලා යන්න වෙනවා..

අනේ මන්දා.. මට ජිවිතය එක්කම විවාහය.. පුද්ගල සම්බන්දතා.. වගේ ගොඩක් දේවල් මේ දවල් වල එපා වීගෙන එපා වීගෙන යනවා.. අවසානය කොතැන වේවිද මන්දා..

‍ඊයේ මම සමර විජේසිංහ ගේ එක කවිය සියවරක් කවි පොත කියෙව්වා.. අවසර‍යකින් තොරව මම "අනියම් සේවිකාව" කවියෙන් කොටසක් උපුටගෙන මෙතන දාලා ලිපිය අවසානයක් නැතිවම ‍ඉවර කරනවා.. මොකද මේ කතාවට අවසානයක් නැති හින්දා..

පෙම්වතියක් යනු 'ගමනක්'

පියාඹා යන

වෙහෙස ගෙන

නිති පියාසැලිය යුතු

බිරිඳක් යනු 'තැනක්'

නැවතී සිටින

වෙහෙස ගෙන

පෙම් කරනු උවමණා නැති

(සමර විජේසිංහ)

කඨින පිංකම -2010

2010-11-02T17:12:00.008+05:30

මගේ ජිවිතේට අළුත් අත්දැකීම් ගොඩක් එකතු කරමින් අපේ පන්සලේ කඨින පිංකම පසුගිය 30 වෙනිදා අවසන් උනා..මීට කලින් බොහෝ කාලයක ඉදන් පංසලේ කඨින පිංකම සිද්ධ වෙලා තිබුනා උනත් මෙවර පිංකම සංවිධානය උනේ අපේ ගෙදරින් නිසා ඒ ගැන ගොඩක් දේවල් ගැන දැනගන්න පුළුවන් උනා..

ඇත්තටම කඨින පිංකමක් කරන්න අ‍පේ ගෙදර අය ආසාවෙන් හිටියාඋනත් මේ අවුරුද්දෙම කරන්න බලාපොරොත්තුවෙන් නම් නෙවෙයි හිටියේ..එත් ඉතිං හාමුදුරුවන්ගේ අදහසුත් අහකදාන්න බැරි නිසා නිවාඩු නැති අතරේ උනත් තාත්තා වැඩේට කැමති උනා.. ඒ විදියටයි පිංකම බාරගැනුනේ..

සාමාන්‍යයෙන් හැම පංසලකම වගේ කඨින පිංකම් මේ දවස් වල සිද්ධ වෙනවා.. මොකද වස් කාලේ ආරම්භයත් එක්ක වස් වසින හාමුදුරුවරුන්ට වස් කාලය අවසන් කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ මේ කඨින පූජාවෙන් පස්සෙයි. වස් වසින්න පුළුවන් වෙන්නෙත් උපසම්පදා භික්ෂුවකට විතරයි‍ලු..

මේ පිංකමේ ඉතිහාසය ගැන කියවෙන විදියට නම් බුදුන්ගේ කාලයේ හාමුදුරු කෙනෙකුට තියාගන්න පුළුවන් එකම එක සිවුරක් විතරයිලු..ඉතිං වැහි කාලෙට පිණ්ඩපාතේ එහෙම වඩින හාමුදුරුවරු ගොඩක් අපහසුතාවයන්ට මූණ දුන්නලු.. ඉතිං ගිහියන් බුදුන්ගෙන් ඉල්ලීමක් කරාලු වස් කාලයට හාමුදුරුවරුන්ට ආවසයට වෙලා ඉන්න දෙන්න ඒ කාලය පුරාම පිණ්ඩපාතය වෙනුවට දානය ලඟට‍ම ගෙනත් දීලා හාමුදුරුවරුන්ට සිව්පසයෙන් සැලකීම ගිහියන් බාරගන්නම්ය කියලා.. ඉතිං ඒකට කැමති වුනු බුදුහාමුදුරුවෝ හාමුදුරුවරුන්ට ඒකට අවසර දුන්නලු..වස් කාලය නිවැරදිව ගත කරන හාමුදුරු කෙනෙකුට විතරයි කඨින චීවරය භාරගන්න අවසරය තියෙනවා කියන්නේ..

ඉස්සර නම් පූජ කරන කඨින චීවරය දායකයාගේ ගෙදරදිම මහලා පඩුපොවලා සූදානම් කරාලු.. හැබැයි දැන් නම් කඩෙන් ගන්නවා.. ඉතිං මේ විදියට සුදානම් වෙන කඨින චීවරය

‍පිංකම දවසට පෙරහැරකින් ‍ගමේ හතරපේරුවේම දායකයන් ඉන්න පැතිවල ගමන් කරනවා.. ඒ ඒ දායකයන්ට චීවරයට අතගසන්න.. එයින් පස්සේ තමයි පංසලේදී හාමුදුරුවන්ට පිරිකර පූජාව සිද්ධ කෙරෙන්නේ.. කියන විදියට නම් කඨින කියන්නේ තද එහෙමත් නැත්තං කඩන්න බැරි කියන තේරුම ලු.. එයින් කියවෙන්නේ මේ පිංකම බොහෝම වැදගත් පිංකමක් කියලලු.. බුදුනුත් ප්‍රධාන පිංකම් අටක් ගැන දේශණා කරලා තියනවාලු.. එයින් ප්‍රධාන පිංකම වෙන්නේ කඨින චීවර පුජාවලු.. මොකද අනිත් හැම පිංකමක්ම දායකයන්ට එයාලා කැමති ඕනම වෙලාවකට පහසු ආකාරයකට සිද්ධ කරන්න පුළුවන් වීමයි..නමුත් කඨින පිංකමක් එක පංසලකට එක අවුරුද්දකට එක් වතාවයි සිද්ධ කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ.. ඒ නිසා පිංකම සිද්ධ කරන්න පුළුවන් ඉඩකඩ අඩුයි.. ඉතිං පිංකම සිද්ධ ‍කරද්දි හැමදෙනාවම සම්බන්ධකරගන්නවා වගේම හැම ‍කෙනාම අධාරත් කරනවා පුළුපුළුවන් විදියට..

ඉතිං ඉතිහාස කතාවලින් වර්තමානෙට ආවොත්... මේ පිංකම නිසා මට ගමේ නොදන්න ගොඩ දෙනෙක්ව දැකගන්න පුළුවන් උනා.. ඇත්තටම පිංකම දවසේ අපේ ගෙදරට ආව ගොඩ දෙනෙක් මාව වත් මං එයාලව වත් දන්නේ නෑ.. නමුත් පිංකම නිසාමයි ඒ අය ඇවිත් හිටියේ.. ඉතිං උදේ පාන්දර 2.30 වෙනකොට ඒ ආව ආව අය අපේ ගෙදර තිබුන තේ සංග්‍රහය හෙම භුක්ති විදලා පෙරහැරට එකතු උනා.. මට හිතා ගන්නවත් බැරි උනේ ස්කෝලේ හතරේ පහේ විතර පොඩි අය මහ රෑ දොළහට එකට විතර ඇවිත් ගිණිබෝල කරකවන්න ගිණිබෝල තියනවාද කියලා අහපු එක.. දොඩම් ගෙඩි දෙකක් උස නැති පොඩි උනුත් ඒ වැඩේට බොහොම සන්තෝසෙන් එකතු උනාට මම නම් හිටියේ බයෙන්.. හැබැයි පෙරහැර පුරාම එයාලා හරි සන්තෝසෙන් හිටි බව නම් පෙනුනා.. බාල මහළු වෙනසක් නැතුව හැම වයසකම වගේ අය පෙරහැරට එකතු වෙලා හිටියා.. උදේ පාන්දර 3.15 ට විතර ගෙදරින් පිටත් උනු පෙරහැර පාන්දර 5.59ට පංසලට ආවා.. පිරිකර පූජාවෙන් පස්සේ කට්ටිය විසිරිලා ගියා.. දවල් දානයත් ගමේ අයෙගේ එකතුවෙන් තිබ්බා.. හවස කඨිනානිශංස ධර්ම දේශණාවෙන් පස්සේ පිංකම සාර්ථකව අවසන් උනා..

ආනිශංස කොහොම උනත් මේ පිංකමට දායක වෙන්න ලැබුනු එක ගැන මම සතුටු වෙන්නේ නොදැන හිටි ගොඩක් දේවල් දැනගන්න ලැබුනු නිසයි.. කොහොමත් ‍ඒ ඒ දේවල් පිළිගත්තත් නොගත්තත් අපේ සංස්කෘතික අංග ඉස්සරහට ‍ගෙනියන්න මම කැමතියි.. ඉතිං ‍ඒ දේට සෘජුව සම්බන්ධ වෙලා යමක් කරන්න පුළුවන් වෙච්චි එක ගැනත් මට සතුටුයි.. තම තමන්ගේ රාජකාරී ගො‍ඩක් මැද මේ දේට සම්බන්ධ වුනු නොවුනු මගේ යාළුවන්ටත් ‍ලස්සන පිංතූර ටිකකින් මතකයන් සදාකාලික කරපු මුචා මලයටත් ගොඩක් ස්තූතියි..!!!

කැම්පස් අයියලා අක්කලාට ආදරයෙන්..

2010-10-24T20:49:00.002+05:30

මම දැන් ‍ගෙවන වයසත් එක්ක බැලුවම කැම්පස් යන ළමයි අයියලා අක්කලා වෙන්න පුළුවන් ඉඩ කඩ බොහෝම සීමිත උනත් අපි වගේ උසස් පෙළෙන් පස්සේ අධ්‍යාපනය හමාර කරපු අයට සාපේක්ෂව කැම්ස් යන අය උගත් පිරිසක් හැටියටයි සැලකෙන්නේ.. ඉතිං නිසි ගෞරව ලබාදීම පිණිසයි අයියලා අක්කලා කියන නමින් ඇමතුවේ.

මම මේ දවස් වල ලිවීමෙන් ටිකක් අයින් වෙලා ඉන්නවා උනත් කාලෙකට පස්සේ අද අයි.ටී. එන් නිව්ස් වලින් කෑලි කිපයක් ඔහේ බලාගෙන ඉන්න සිද්ධ උනාම හිතුන දේවල් නොලියා ඉන්න බැහැයි කියලයි හිතුනේ. මේ දවස් වල කොහොමත් මීඩියා වල බයිට් එක කැම්පස් එකනේ..

ඇත්තටම ප්‍රවෘත්ති ගැන තියන අධි ඇල්මැරුණු මගේ චරිත ලකෂ්ණය නිසා මේ දවස් වල තියන සිසු පාළක ගැටළුවේ අග මුල මොකක්ද ඒකට විසඳුම මොකක්ද.. වගේ අති පණ්ඩිත කතා ලියන්න නම් නෙවෙයි මේ හදන්නේ.. කොහොමත් මම ඒකට නම් සුදුසු නෑ.. මම දන්නෙත් නෑ..

ඒත් අපේ වගේ රටක විශ්ව විද්‍යාලවල ඉගනුම ලබන්නේ සාමාන්‍යයෙන් සමාජයේ උගත් බුද්ධිමත් කියලා සැලකෙන කොටස.. දියෙන් හොදම කිරි ටික වෙන් වෙනවා වගේ තේරුණු පිරිසකට විතරයි තවමත් නිදහස් අධ්‍යාපනය යටතේ විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුළු වෙන්න පුළුවන් වෙන්නේ.. තාමත් අපේ ගම් වල ඒ ළමයා විශ්ව විද්‍යාලෙට තේරුනා කිව්වම නිසැකයෙන්ම ගෞරවාන්විත කුලකයට ඇතුලත් කරනවා...

නමුත් හැබැවට එහෙම යන පිරිස උගත් කෙසේ වෙතත් බුද්ධිමත් ද? දැනෙන විදියට එතනයි දැන් ගැටළුව තියෙන්නේ..

කොහොමටත් තාරුණ අරගල ඇරඹෙන්නේ වි.විද්‍යාලය පරිස‍රයෙන්.. ඒක අද ඊයේ නෙවෙයි ‍මීට බොහෝ අතීතයේ පටන් ‍මුළු ලෝකය පුරහම සිද්ධ වෙච්ච දෙයක්.. ජිවිත පරිත්‍යාගයෙන් තමන්ගේ අරමුණු වෙනුවෙන් සාමුහිකව පෙළ ගැහෙන එකත් ගැටවර තාරුණ්‍යයේ ලක්ෂණයක්.. ඒත් අද සිද්ධ වෙන්නේ පොදු අරමුණු වෙනුවෙන් පෙළ ගැහෙන එකමද? එහෙමත් නැත්තං කීප දෙනෙක් ගේ අරමුණු වෙනුවෙන් බහුතරයක් අපහසුතාවයට පත් කිරීමක් ද?

මේ දේවල් වලට නිසි පිළිතුරු දන්නේ ඒ තැන් වල ඉගෙනුම ලබන ඔබ ම විය හැකියි....

නමුත් පැහැදිලිවම එකක් නම් අපි හොදටම දන්නවා.. ඔබ කොළඹ නගරයේ ‍විරෝධතාවලදී පිස්සු නටන විට රැකියා නිසා හෙම්බත් වෙලා ඉක්මනට ගෙදර යන්න ඉන්න මම ඇතුළු අපි වගේ ඕලෙවෙල් එලේවල්.. එහෙමත් නැත්තං අට පාස් නැති අයත් හුඟ දෙනෙක් ඔබ ගැන කතා කරන්නේ හරි අප්‍රසන්න හැඟීමෙන්..

පහුගිය සතියක අපේ රැකියා ස්ථානයේ ‍25 හැවිරිදි එක් දරු මවක් කිව්වේ.. "ඕකුන්ව හිරේ දාන්නමයි ඕනේ.. අපේ සල්ලි වලින් ඉගෙන ගෙන අපිටම වද දෙනවා..." ටිකක් විතර කෘර උනත් වැඩි දෙනෙකු ඒ කතාවට ඔළුව වනලා සනාථ කලා..ටිකක් විතර හිතලා බලද්දි ඇත්ත කියලත් හිතෙනවා නේද? දවස් පඩි ගන්න කුලීකරුවන්ගේ ඉදන් අපි හැමෝම අපි ගන්න වැටුප් වල ඉදන් අනිත් හැම වියදමකදිම රජයට‍‍ බදු ගෙවනවා.. ඒ බදු වලින් කොටසක් තමයි ඔබේ අධ්‍යාපනයට වෙන් කෙරෙන්නෙත්.. සමහර විට ‍ඒ පංගුව ඔබේ වැඩ වලට මදි වෙන්න පුළුවනි.. අපිටත් මදි.. අපි ගන්න වැටුප නමුත් අපි අරගල කරන්නේ නෑ.. තව ටිකක් තව වැඩියෙන් ටිකක් හොඳට වැඩ කරනවා.. ඊළග වැටුප් වර්ධකය ලැබෙන දාට ඒ ගැන සලකා බැලෙන්න..

ඔය කොයි කතා පැත්තක තිබ්බත්.. අපි මේ ගෙවන්නේ ඒ තරම් හොඳ අරගලයට සුදුසු කාල වකවානුවක් නම් නෙවෙයි.. ඒක මට තේරුනේ අද ප්‍රවෘත්ති විකාශයෙන් පසු විමසුම ඇහුවට පස්සෙයි...විමසුම ලේඛකයා කතා කරනවා.. සිසු අරගල නැවතීමක් ගැන.. ඒ වෙනුවෙන් වෙහෙසෙන්න දරුවන්ගේ දෙමාපියන්ටත් කතා කරනවා.. කොහොමටත් දැඩි මර්ධනයක් අත ලඟ එන හැඩයි.. ඔය මාධ්‍යම තමයි යුද්ධය අපේ රටේ මිනිස්සුන්ගේ ලේ වලටත් කැව්වේ.. ඔය විදියටම... ඔය විදියට වැඩ සිද්ධ උනොත් ලඟදීම කැම්පස් සිසුවත් ත්‍රස්ථවාදියෙකු හැටියට ගණන් ගන්න වැඩි කාලයක් යන එකක් නෑ..

ඒක සිදු විය යුතු නෑ..!!!

මම ප්‍රධාන අපි බහුතරයක් ඔබෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ මෙපමණයි.. කාගෙවත් රූකඩයක් නො‍වන්න.. සුදුසු කල සුදුසු දේ ඉටු කරන්න.. නමුත් ඔබේ තාරුණ්‍යය නිකරුනේ හිර ගෙවල් වල ගෙවාදමන්න එපා.. ‍ඔබේ පකෂයට.. ඔබේ විශ්ව විද්‍යාලය‍‍ට ඔබ තවත් එක් ශිශ්‍යයෙක් හෝ ශිශ්‍යාවක පමණයි.. නමුත් ඔබේ ගෙදරට ඔබේ අම්මාට තාත්තාට ඔබම පමණයි...!

ඔබ ස්වාධීනයි..! ඔබේ පක්ෂයටවත්.. ඔබේ රටේ පාලන තන්ත්‍රයටවත් උවමනා විදියට නටන ඔළු බක්කෙකු නොවන්න.. ඔබේ වටිනාකම ඔබ සුරකගන්න.. ඔබේ.. ඔබේ සමාජයේ.. ඔබේ රටේ.. සුභ සිද්ධිය සඳහා පමණක් කැපවෙන්න.!

ජිවිතේ..

2010-10-07T19:44:00.002+05:30

හුඟක් බරට

සමහර දේවල් දැනෙනකොට

හුඟක් සැහැල්ලුවට

සමහර දේවල් දැනෙනවා

ලියන්න ආස වෙනකොට

ලියන්න දේවල් නැතිවෙනවා

ලියන්න එපා වෙනකොට

ලියන්න දේවල් ගොඩක් එනවා..

මේ ටිකේ ලියන්න හරි ආසයි

ඒත් ලියන්න නැති තරම්

ඒත්

හුඟක් දේවල් හිතෙනවා

ඒවා වචන වෙන්නේ නැති තරම්

මේ ගෙවෙන්නේ

ඇබ්නෝමල් මයින්ඩ්ස්

වල අවසාන කාලයද මන්දා

ජිවිතේ හුඟක් සරළ

නිදහස් ප්‍රීතිමත්

කාලෙක පටන්ගත්ත දෙයක්

එක සැරේ අතඇරලා

දාන්නත් දුකයි

ඒත් කොයි වෙලේ හරි

ඩිලීට් බටන් එක

ක්ලික් උනොත්

කියන්න බෑ..

හි‍තට හිතෙන්නේ

නොහිතෙන්නේ

මොනාද කොයිවෙලේද කියලා

කලින් කියන්න බැහැනේ

ඒ නිසා

මේ වෙනකොට

ජිවිතේ මට හරි අරුමයක්

අමුතු ග්‍රහලෝකයකට

ගිය කෙනෙක් වගේ

මං ජිවිතේ අළුත් පැති හොය හොය

ඒවයේ ලස්සන.. අවලස්සන

බල බල විඳිනවා..

විදවනවා..

ඒත් ජිවිතේ සුන්දරයි

හැමෝම එහෙම කියනවා

ඉතිං මට විතරක් කොහොමද

අසුන්දර වෙන්නේ

ජිවිතේ සුන්දරයි

මටත් හිතෙනවා..

ඒත්..

සුන්දරතාව දැනෙන්නේ

අසුන්දර ‍කියන්නේ

මොකක්ද කියලා

දන්න කෙනෙකුට විතරයි

නැත්තං අරුමයක් නෑ

ජිවිතේ උනාත්

මොනා උනත්

වෙනසක් නැතිව

එක තැන පල් උනොත්

මොනා ලියනවාද කියලා

නොතේරෙනකොට

පිස්සුද කියලා

හිතෙනවා උනාට

පිස්සුවත් හරි සුන්දරයි

කවදා හරි ආයේ

බලන වෙලාවට...

නදීක එන්න අපි දෙන්නා

හයියෙන් කෑ ගහමු..

මට පිස්සු වෙරෝනිකා.....!!!!

මට පිස්සු!

චිත්‍රපටියි තව ටිකකුයි

2010-10-01T20:51:00.006+05:30

මේ දවස් වල ඉතිං අපිත් ඉතිං ටිකක් බිසී මිනිස්සු තමා.. කියවන්න පොත් බලන්න චිත්‍රපටි වලින් අඩුවක් නෑ.. ඒ අස්සේ දවස ‍ගානේ යන්න රස්සාවත් තියන එක තමා අවුල.. ඔන්න සතියක් විතර ලෙඩ වෙලා එක තැනක ඉන්න තිබ්බා නම් මල් හතයි.. අනේ ඒ වුනාට මේ ටිකේ ලෙඩ වෙන්න නම් බෑ.. හැබැයි ඉතිං මේ දවස් වල සැරින් සැරේ වහින වැස්ස නම් නිදා ගන්න මරු... ඒ වුනාට ඉතිං හිතෙන හිතෙන වෙලාවට නිදාගන්න බැහැ‍නේ.. ඒ නිසා අවදි වෙලා ඉන්න වෙලාව ගැන කතා කරමු..

පහුගිය දොහේ ගත්ත පොත් වලින් මුලින්ම අතට ගත්තේ සන්නස්ගලගේ ආදරේ තරම්ම යසෝදරා පොත..ඒක අවුරුදු දෙකක් විතර ගන්න හිතන් හිටි පොතක්.. ඉස්සර සිරිකත පත්තරේ ගිය නිසා මුල් හරිය කියවලා හිතේ තිබ්බ ආසාවට මයි පොත ගත්තේ.. නරකමත් නෑ.. ඒත් හොදම හොදයි කියන්නත් බෑ.. ඒත් පොත කියවන්න කැමති කෙනෙකුට කියවලා බලන එක හොදයි..

ඔය පොත එක්කම බලපු.. බලලා හිතට හොදටම වැදුනු චිත්‍රපටි දෙකක් ගැන ලියන එක හොදයි කියලා හිතුනා.. මං හිතන්නේ හැමෝම බලන්න වටින හුඟක් සංවේදී චිත්‍රපටි දෙකක් තමයි ඒ.. දෙකම ටිකක් පරණයි.. සමහර විට මං ඇරුණම අනිත් හැමෝම බලලා තියනවාද දන්නේත් නෑ..

මුලින්ම මම බැලුවේ හිලරි ඇන්ඩ් ජැකී කියන චිත්‍රපටිය.. සංගීතය රසවිඳින්න කැමති අයට නම් මේක මරුම මරු ෆිල්ම් එකක් වෙයි.. හැබැයි සංගීතයට වඩා කතාව සංවේදීයි මට නම්.. පුංචි කාලේ ඉදන් සංගීතයට යොමු වුනු සහෝදරියෝ දෙදෙනෙකුගේ ජිවිත ගැන තමයි කතාවේ තියෙන්නේ.. පුංචි කාලේ දක්ෂ වාදන ශිල්පිණියක් වෙන අක්කා ගැන නංගිගේ ‍හිතෙත් පසුව නංගිගේ දක්ෂ කම් දැකලා තමන්ගේ සංගීත පුහුණුව මගහැර ගන්න පසුව තමන්ගේම නංගිගෙන් තමන්ට සිදුවෙන මදි පුංචිකම් ගැන නොසලකා නංගිට ආදරේ කරුණාව දක්වන ආදරණීය අක්කා කෙනෙක් ගැනයි කතාව තියෙන්නේ.. මං කිව්වට වඩා කතාව හරි ලස්සනයි.. ඊට වඩා ‍තව බොහෝ කාරණා වලින් අනූනයි.. ඒ නිසා බලලම ඉන්න ‍එක හොදයි මං හිතන්නේ මේක කියවනවාට වැඩිය..

හැබැයි මට කියන්න තියෙන්නේ මේ කතාවේ එන හිලරි කියන අක්කා තරම් පරාර්ථකාමී වෙන්න නම් මට බැරි වෙයි.. ඒ නිසා වෙන්න ඇති අන්තිමේ ජැකී දරුණු ස්නායු ආබාධයකට ලක් වුනාම මට එයා ගැන හොදම වැඩේ කියලා හිතුනේ..

කොහොම උනත් ආදරය..සංගීතය.. සහෝදරප්‍රේමය වගේ ජිවීතේ සියුම් තැන බොහෝමයක් ගැන කතාවෙන මේ චිත්‍රපටිය බලලා නැති අය අනිවාර්යෙන්ම බලන්න..

දෙවෙනියට මං කියන්න යන්නේ පෙරේදා මං බලපු ඒත් තාමත් ඒහි එන ප්‍රධාන චරිතයේ රංගන දක්ෂතා නිසාම හිත ‍බොහෝම සංවේදි උනු "අයි ඇම් සෑම්" (I am Sam) ගැනයි..

උපන්දවසේම අම්මා දාලා යන දුවෙක්ව හදාගන්න මානසිකව්‍යාධියකින් පෙලෙන පියෙකු දියණියට‍ අවුරුදු හතක් වුනාට පස්සේ නීතිය විසින් ඔහුගෙන් දුවව වෙන් කිරීමට විරුද්ධව ගෙන යන සටන ගැන කියවෙන අයි ඈම් සෑම් චිත්‍රපටය හැම තාත්තා ‍කෙනෙකුමයි දුවෙකුමයි අනිවාර්යෙන්ම බැලිය යුතුයි කියලා මට හිතෙනවා.. මොන මානසික මට්ටමක ‍මොන ආර්ථික මට්ටමක හිටියත් දුවෙකුට තමන්ගේ තාත්තාත් තාත්තා කෙනෙකුට තමන්ගේ දුවත් කොයි තරම් වටිනවද කියලා අපූරුවට මේ චිත්‍රපටියේ පෙන්වනවා..

මනුශ්‍ය ජිවිතයකට ආදරේ තරම් අවශ්‍ය කරන තව දේවල් තියනවාද? මොන සැප තිබ්බත් මොකටද ආදරේ නැතුව? නේද? අවුරුදු 7ක තරම් මානසික මට්ටමක් තියෙන සෑම් කියන තාත්තා ගේ චරිතය තමයි මට මේ කතාව ‍මේ තරම් හිතට කාවදින කතාවක් බවට පත්කලේ.. ඒ හැර මුළු කතාව පුරාම දිවෙන මානුෂියත්වයට මං හරිම ආසයි..

සැප්තැම්බර් 24

2010-09-24T20:49:00.003+05:30

වරුසාවේම,

ගියෙමු

තෙමුනෙමු

තේරුවෙමු

ගත්තෙමු

ආවෙමු

....

විස්තර

පසුවට

ලියමි

අනං මනං ටිකක්..

2010-09-23T20:25:00.009+05:30

සුනේ‍ත්‍රාවෝ

මම මේ දවස් වල ගෑණියෙක්ට ආදරේ කරනවා...!!!!!

සැප්තැම්බර් මාසේ සාහිත්‍යමාසය කියලා මං මේ ලියන කීවෙනි වතාවද මන්දා ගණන් ගන්න එපා තාම ප්‍රදර්ශණේට යන්න බැරි උනා ඉතිං තාම ‍උණ හොද වෙලා නෑ.. මේ දවස් වල සහලෝලා උ‍නකින් පෙලෙන ගමන් ඉන්නේ.. ඒ උනාට ‍‍කෂණික සහනය වගේ මේ ටිකේ හිතට වදින හොද පොත් ටිකක් කියවන්න ලැබුනා...එකම ලේඛිකාවකගේ.. මම සාමාන්‍යයෙන් පරිවර්තන නොවන සිංහල පොත් ගන්න වැඩිය කැමති නැහැ.. කාලයක් ඒ පොත් කියවන්නේවත් නැතුව හිටියා ඒත් දැන් හිතෙනවා හරි අපරාදේ කියලා..ඒ අදහස ඇති උනේ මේ පාර පුස්තකාලෙන් ගෙනාව සුනේත්‍රාගේ පොත් ටිකක් නිසා.. මුලින්ම කියෙව්වේ "බත් තරංග". පොතේ පිටිපස්සේ තියනවා බොහීමියානු ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරනවා කියලා ඒ ව‍චනේ තේරුම

දන්නේ නැති උනාට පොත නම් මට හොදට අල්ලලා ගියා.. කොළඹ පහමාරේ මිනිස්සු ගැන බත් අම්මාගේ කුරු පුතා මේසේ යටට වෙලා කරන රේඩියෝව දිගේ අපිට කතාවක් විදියට දෙන එක තමයි බත් තරංග පොතේ තියෙන්නේ.. එක හුස්මට කියව‍ගෙන යන්න පුළුවන්.. ඇත්තෙන්ම මම ගොඩක් රස වින්දා....

බත් තරංග වලින් පස්සේ අතට ගත්තේ සුනේත්‍රා‍ගෙම මතක පොත .............................................................

මේක සරළවම තීරු ලිපි පෙලක්.. සුනේත්‍රා එයාගේ ජිවිතේ දවස් ගැන ලියපු.. මතක පොත රාත්‍රීන් ගණනාවක් සුනේත්‍රාවයි මාවයි එකට තිබ්බා... බස්එකේ ඔෆිස් එකේ.. ගෙදර.. හැම තැනදිම මගේ හිතේ ඇවිද්දේ සුනේත්‍රා.. ඒ මං හිතන්නේ මගේ හීන වලට සුනේත්‍රා පණ දීලා හින්දම වෙන්න ඇති.. මේ වෙනකන් මගේ හැබෑ ජිවිතේ ඉටු කරගන්න බැරි ‍උනු දේව

ල් නිදහසේ සුනේත්‍රා ලගා කරගෙන තියෙන හැටි කියවනකොට ඇත්තටම පොඩි ඊරිසියාවක් එක්ක ලොකු සතුටක් ඇතිවෙනවා.. බෑග් එකක් විතරක් අරගෙන තනියම පාරවල් දිගේ ලෝකේ දකින්න යන එක කොයි තරම් සතුටක්ද? ඒ විතරද ඈ රස විදින සාහිත්‍යය...! ඈ ජිවිතේ විදින අ‍පූරුව.. නිදහසේ මිනිසුන් එක්ක ගණුදෙණු කිරීම... මං හිතන්නේ ඒක අපේ රටේ ගෑණුන්ගෙන් බොහොම ටික දෙනෙක්ට විතරක් විදින්න ලැබෙන ‍අඩු පිරිසක් විදින්න කැමති තත්වයක්..! ඇත්තටම ලග හිටියා නම් සුනේත්‍රාව බදාගෙන ලොකූ උම්මා එකක් දෙනවා හැමදාම උ‍දේට අම්මට දෙනවා වගේ.. ‍ඒ තරම් ලොකු ආදරයක් මේ වෙලේ ම

ගේ හිතේ එයා ගැන තියෙන්නේ...මම මෙච්චර වෙලා කිසිම ගෞරවයක් නැතුව සුනේත්‍රා සුනේත්‍රා ගෑවේ මහ ලොකු ගෑණියෙක් වගේ.. ඇත්තටම එහෙම නෑ මං ඇයට ගරු කරනවා ඒත් මං හිතනවා සුනේත්‍රා රාජකරුණා මහත්මිය ම‍ට දැනෙන විදියට වැඩි ගරු නම්බු වලට වඩා සරළ හිතවත් අමාත්‍රණයකට වඩා කැමති ඇති...!

ස්ට්‍රෝබෙරි

අපි ඉතිං හද්ද පිටිසර ඩොටේ ගොඩේ මිනිස්සුනේ.. අපිට කොයින්ද පොශ් කෑම.. ! කිව්වට විශ්වාස කරන්න මං මේතාක් කාලෙකට ස්ට්‍රෝබෙරි කාලා නෑ.. අයිස්ක්‍රීම් වල එහෙම තියන ස්ට්‍රෝබෙරි රස නම් ඈක්කා.. මට පේන්න බෑ.. මං කැමති වැනිලා ‍රසටනේ....! ඒ වුනාට මේ පලතුරු සීසන් එකනේ.. පහුගිය මාසේ එහෙම සීසනල් ‍ෆෘට්ස්.. එහෙම නැත්තං වාරෙකට විතරක් හැදෙන පලතුරු වැඩියෙන් එළියට ආවා දකින්න ඇතිනේ.. මං කටුලොවි කෑවා.. එතකොට ගල්සියඹලා.. ගඩුගුඩා.. දිවුල්.. අලිපේර.. සේරම ජාති ටික කෑවා.. හැබැයි ඉතිං රඹුටන් නම් මිස් උනා.. මොකෝ මේපාර රඹුටන් වාරේ පටන් ගන්නකොටම මට උගුරේ අමාරුවක් ආවානේ.. ඩොක්ටර් අන්කල්ට ලෙඩේ කිව්වා විතරයි එයා ගත් කටට ඇහුවේ මෙයා මේ ටිකේ රඹුටන් එහෙම වැඩිය කෑවද කියලයි.. ඇත්තයි සත්තයි එතකොට මං මේ අවුරුද්දට රඹුටන් ගෙඩියක් අතින් අල්ලලා තිබ්බේ නෑ.. ඉතිං එහෙව් එකේ අර වගේ කතාවක් ඇහුවම දුක හිතෙනවානේ.. එදා එදා ඉදන් මේ වාරෙටම තාම කෑවේ

එකම එක රඹුටන් ගෙඩියයි...! :(

එංගේ පෝරීංග ඇහුවම මල්ලේ පොල් කිව්වා ඇතිනේ..

දැන් ස්ට්‍රෝබෙරි දිහාවට හැරෙමුකෝ..මම කවදාවත් ස්ට්‍රෝබෙරි කාලා නෑ කිව්වනේ..

ඒවුනා‍ට මං එව්වට

හරි ආසයි.. ඒ ලස්සන නිසා.. පාට හා හැඩය නිසා.. ගන්නවා ගන්නවා අරන් කනවා කියලා හිත හිත හිටියට හැමදාම කලේ ඕක පස්සට දාන එකමයි.. ඉතිං අද ටවුන් ගිය වෙලේ පෙට්ටියක් අරන් කෑවා.. ඔන්න ලියලා තියා ගන්න.. වාද්දුවේ මහජන බැංකුව ඉස්සරහදි බස් එක ඇතුලෙදි මං මගේ ජිවිතේ ප්‍රථම ස්ට්‍රෝබෙරි ගෙඩියේ රස බැලුවා.. හ්ම්ම්ම්..

වරදක් නෑ.. ඉතිං. හොදා...!

කුමාරොදය

අද අපේ අල්ලපු ගෙදර නංගි ගේ ‍හැපි ‍බර්ත් ඩේ එක.. අනේ පව් එයාට නම් ඉතිං වැඩිය හැපි නැතුව ඇති.. මොකෝ එයාගේ තාත්තිත් රටනේ ඉන්නේ.. ඒ මිනිහා තෑගි එවන්නේ නෑ.. එනකොට ගේනවා විතරයි.. අද උදේ තාත්තිත් එක්ක ස්කයිප් කතාකරද්දි මේ පොඩි එකී තාත්තිට කියලා මට ඉතිං කවුරුවත් තෑගි දෙන්නේ නැහැනේ කියලා..එයාගේ අම්මිට කොහේවත් යන්න විදියක් නෑ මල්ලි බබා තාම පොඩිම පොඩි හින්දා.. ඔය කතාව ‍නගාගේ අම්මා කිව්වේ අද අපි එයාට ගෙනාව තෑග්ග වැට හරහා කිරිබත් ගෙනාපු පිගාන උඩින් නගාගේ තෑග්ගත් තියලා දෙද්දියි.. පොඩි එකී නම් තෑග්ග උස්සන් ගෙට දිව්වා අම්මා අපිත් එක්ක කතාව කිව්වා.. අපිත් ඉතිං ලොකු තෑගි වලට නෙවෙයි පොත් ටිකක් තමා දුනේනේ.. කතා පොතකුයි.. ඩොට් ටු ඩොට් පොතකුයි.. ස්ටිකර් ෂීට් එකකුයි එක්ක කුමාරොදය තියනවා දැකලා එයාට ලබන අවුරුද්දට ඕන කරන පොත ගත්තා.. අර කතාව දැනගෙන හිටියා නම් තව මොන මොනා හරි දෙවනවා.. පව්නේ කෙල්ල..

කොහොම උනත් ඉතිං කාට දෙන පොතක් උනත් මගේ සමීක්ෂණයට භාජනය කරලානේ මම දෙන්නේ.. ඉතිං අර කතාපොතට‍ත් කලින් කුමාරොදයට අත ගියා.. පුරුදු පොතනේ.. ඉස්සර අම්මා මට පොත් සෙට් එකම අරන් දීලා තිබුනා.. දැන් පොත් ඉස්සර වගේ නෑ පිංතූරත් අළුත් වෙලා.. පාට පාට වෙලා.. අපේ කාලේ මට මතකයි මට මතකයි පුංචි කාලේ මං කිවියට තිබ්බේ ආතා මිදුලේ කෝට්ටකින් චිත්‍රයක් අදින පිංතූරයක් නේද? මට මතක එහෙමයි ඒ වුනාට දැන් පොතේ ඒ චිත්ත්‍රේ නෑ.. ඒ වගේ වෙනස් කම් වෙලා.. දැන් ලොකේ දියුණුවත් එක්ක දරුවන්ට ලැබෙන දේවලුත් වෙනස් වෙනවා...! ශෝක්..!

පොත් වෙනුවෙන් ඉල්ලීමක්!

2010-09-19T11:01:00.004+05:30

මං හිතන්නේ මේ දවස් වල කට්ටිය ගොඩක් බිසී පාටයි.. බලන බලන අත පොත් ගැන කතා වෙනවා දකිනකොටත් හිතට හරි සංතෝසයි.. ‍ඊයෙන් පටන් ගත්ත කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශණයට ඊයේම ගියපු අයත් ඉන්නවානේ.. සංතෝසයි.. අප්‍රමාණ සංතෝසයි... ගිය අවුරුදු වල නම් මේ වෙනකොට මමත් ගිහින් ඒත් ඉතිං මේ අවුරුද්දේ ටිකක් පහුවෙලා යන්න..ඒ කියන්නේ සතිමැද දවසක යන්න හිතුවා සෙනග නැති වෙලාවක නිදහසේ තොරගන්න.. මොකද වෙන අවුරුදු වල නම් ගන්න ඕන පොත් ලැයිස්තුවක් හදන් ගිහින් ඒ ටික හොයලා අරගත්ත එකනේ කලේ.. ඇත්තම කියනවා නම් ‍මුළු ලැයිස්තුවම ඉවර වෙන්න ගන්න හම්බ වෙලා නම් නෑ කවදාවත්...! හික් හික්...!

ඒත් ඉතිං ‍මේ අවුරුද්දේ එහෙම ලැයිස්තුවක් හදාගන්න බැරි උනා.. අපි දැන් හෙන බිසී මිනිස්සුනේ..ඉතිං යාළුවෙක් කිව්වේ මේ සැරේ තියන පොත් වල ලැයිස්තුවක් හදන් වරෙන් කට්ටිය ලග නැති පොත් බලලා ගමු කියලා.. ඒකත් හොදයි වගේ අදහස.. එතකොට ඉතිං සමාදානයේ බෙදා හදාගෙන කියවන්න පුළුවන්.. අඩු වියදමකින් වැඩි වැඩකොටසක්..!

ඒ වුනාට ඉතිං ඔය බෙදා හදා ගැනිල්ල එපා වෙන්නේ.. කියවලා දෙන්න අරන් යන පොත්

ආයේ ගෙනත් නොදිල්ල..! අර කියන්නේ "ස්ත්‍රී රත්නං පුස්තක රත්නං පරහස්ත ගත්තං ගතං ගතං.." කියලා.. අනේ විහිළුවට වගේ කිව්වට.. ඔය වගේ අත්දැකීම් වලට මුහුණ දීලා තියන අය තමයි ඒකේ වේදනාව දන්නේ..! අපි ඉතිං ‍සල්ලි වලට කරගන්න දෙයක් නැති කමට පොත් ගන්න මිනිස්සු නෙවෙයිනේ.. උවමනාවට ආසාවට අනිත් ‍වැඩ දාහක් පස්සට දාලා ඒ සල්ලි වලින් පොත් ගන්න අය නිසා සල්ලි දීලා ගත්ත පොතක් කවුරු හරි ගෙනිහින් ගෙනත් නොදෙනවා කියන්නේ ඇගෙන් ඇටයක් යනවා වගේ වැඩක්..! ඔය වගේ දීපු පොත් වලින් ආපහු ආවේ නැති පොත් ගොඩයි.. කියවන්න අකමැති පොත් නම් නැති උනත් කමක් නෑ කියලා හිත හදාගත්තැහැකි.. ඒ උනා‍‍ට

කාන්තාරයේ කුසුම,කවදාද මං ආයේ පාසැල් යන්නේ, කෆ්කා මුහුදු වෙරළේ, අටවක පුත්තු වගේ පොත් ගැන මතක් වෙද්දි හී‍ල්ලෙනවා..!මොකද පෞද්ගලික පොත් එකතු තියාගන්න ආස අයට එකවතාවක් ගත්ත පොතක් නැවත වතාවක් ගන්න වෙනවා කියන‍්නේ හරි අපරාදයක්..! ඒත් අවශ්‍ය පොත් නොගෙනත් බෑ...!!

අනේ මේ ඉල්ලීම පොත් ගන්නේ නැතිව අනුන්ගෙන් ඉල්ලං ‍කියවන අයට.. අනේ පොත් ගෙනිච්චට කමක් නෑ.. ආයේ අයිති කාරයට හැකි ඉක්මනින් ලැබෙන්න සලස්වන්න..!පොත් ආයේ ඉල්ලන එක පෙරේත කමක් වත් ලෝබ කමක් වත් නෙවෙයි.. ඒක එක්තරා ආත්මාර්ථකාමී ආදරයක්! මොකද කවුරුවත් තමන්ගේ කසාද නෝනව වත් මහත්තයා වවත් තව කෙනෙකුට ගෙනිහින් තියාගන්න දෙන්නේ නැහැනේ.. ඒ වගේ තමයි.. පොත් වලට පණ නැති උනාට.. වෙලාවකට පණ එනවා.. මාව විශ්වාස කරන්න..! පොත් කියන්නේ හරිම ප්‍රේමණීය ආදරයක්.. ලේ සුවද දැනෙන සහෝදරකමක්..! අනේ ඒ බැදීම විනාස කරන්න එපා..! තමන් ලග තියන අනුන්ගේ පොත් අයිතිකාරයටම දෙන්න.. බලන්න ඒ වෙලාවට ඒ කෙනාගේ මූනේ කොයි තරම් ලස්සන හිනාවක් ඇදෙයිද කියලා.....!!!

සර්ප රාත්‍රීය

2010-09-16T10:25:00.005+05:30

පෙර එක් ඊයේ නම් දිනෙක රාත්‍රීයේ අප නිවස නම් ස්ථානයේ මිතුරෙකු වෙනුවෙන් පැවති සමුගැනීමේ සාදයෙක් අනතුරුව එක්තරා මම නම් දැරිවියක විසින් යි අස්පස් කටයුතු කෙලවර කිරීමෙන් අනතුරුව මුළුතැන් ගෙය අමදිමින් සිටින කල්හී සර්පයෙකුව දකින ලදි..!

"අම්මේ තාත්තේ අයියේ අක්කේ නංගියේ මල්ලියේ.."යැයි කටට එන නෑදෑ කම් කියා මේ දැරිවිය උදව් ඉල්ලීමෙන් පලක් නොවූවද අවසයේ පැමිණි මිතුරු තෙමෙට දුක කියා.. අන්න අතනට මුල්ලට සර්පයෙක් ඇදු‍නා යැයි පැවසීය...!

ඒ මොහොතේ නැවත පාදුර්භූත වූ සර්පතෙම ක්ෂණයකින් පෝරණුව මතට නැගීගිය සේක...! අවසානයේ පැමිණි අම්මා කෝ කෝ යැයි සර්පයා සොයන විට.. "බය වෙන්න දෙයක් නෑ ඇන්ටි ඌ පොඩි සතෙක් යැයි තෙපලු මිතුරු තෙම.. දැන් මොකෝ කරන්නේ" යැයි.. දැරියගෙන් විමසන ලදී..

බලු පැටවු.. පුසූ පැටව්.. අලි පැටවු.. කුරුළු පැටව්.. හා සිංහ කොටි ආදී සතුන් කෙරෙහි මහා කරුණාව පහල වුවද කිසි ‍දිනෙක සර්පයින්.. මදුරුවන්.. මැක්කන් කෙරෙහි දුකක් පහළ නොවන මේ දැරිවියගේ සිතට ආවේ ‍"වෙන මොනා කරන්නද මරලා දාමු.." යන්න පමණමය...!

මේ මහා සර්ප සටන සදහා රතු කට්ට පැන නිදි ‍තුරුලට වැද සිටි පියාණෝ සහබාගී කරවා ගැනීම ඟං දියට ඉණි කැපීමක් මෙන් යැයි පෙණුනු අතර.. අපිම වැඩේ ගොඩදාමුයි පවසමින්.. මිතුරාද දැරියද සර්ප සටනට පිවිසියහ...!

මිතුරා අතර වේවැලක් මෙන් කෝටුවකි..! දැරිය අත ටෝච්චුවකි.. සටනට ගැලපෙන ආයුධයක් ගැනීමට මිතුරා පෙලබෙන පාටක් ද නැත...! දැන් සතා මරන්නේ කෝටුවෙන් ගසාලාදැයි ඇසූ කල්හී.. මිතුරා විසින්..."දැන් මං ‍මූව මරන්න ඕනෑදැයි.." ඇසුවේය.. තොට බැරි නම් පැත්තකට වෙයන් යැයි පැවසූ දැරිය විසින් පොරෝ කෙටේරියක් අතට ගන්නා ලදි...!

මේ උඹ පැත්තකට වෙයන් යැයි පැවසූ මිතුරුතෙම.. අවසානයේ පොරණුව මත වූ වළං.. ලිප් ආදිය සෙමෙන් ඉවත් කරමින් සිටින විට මෝටින් ක්ෂ්‍ණික කැරපොත්තන් නාෂකය ගෙන ආ මව් තෙම මේක ස්ප්‍රේ කරන්න ඌ මත් වේ යැයි පැවසුවද.. දැරියවද මිතුරාවද මෝල් කරමින් මෝර්ටින් සැර වැදී ආවේස වූ සර්ප තෙම පෝරණුවෙන් බිමට බැස කබඩයක් මුල්ලට රිංගා ගත්සේක...! වැඩේ මළසේක වූයේ ඉක්බිතිය...!

"‍යකෝ ඒ තිත් පොළගෙක් කෑවොත් බඩුම තමයි "පැවසූ මිතුරු තෙම සියළු ශක්තීන් එකතු‍ කොට අවසාන වශයෙන් පුරුශ ධෛර්ය උපදවා.. සරුපයා මැරීමට සූදානම් විය.. කෝකටත් කියා ප්ලාස්ටික් පුටු දෙකක් මතට නැගි මිතුරා හා දැරිවිය කබඩය පෙරලා සතා මැරීමට ප්ලෑන් A සඳහා පිඹුරු පත් සකස් කර අවසන් වූ විට.. එතකොට ප්ලෑන් B එක කුමක් දැයි මිතුරා විමසීය.. ඒක එතකොට යැයි පැවසූ දැරිය අතින් ගත් සවලකින්

යුක්තව පුටුව මත නැගී සටනට එලබීයේය..!

අහෝ..!! ලත් තැනම ලොප් කරමින් ප්ලෑන් ඒ අසර්ථක වූ අතර සර්ප තෙම තවත් මුල්ලකට ඇදී ගියේය.. මේ අතර පැමිණි පියණෝ.. කෝ කෝ යැයි කියමින් සර්පයා උන් මුල්ලට යෑමට සැරසෙන අතර සරුපයා දැක දැක සවල් පහරක් එල්ල කිරීමට අත දිග මදි යැයි කෑ ගසන දැරිවිය.. අනිත් අතින් පියාව වලකාලමින් සිටින අතර පුටුවෙන් ඇදවැටී පයක් සිඳ ගැනීමෙන් බේරුනේ අනූනවයෙන්ය..! ඔය අතර සිහි එළවා ගත් මිතුරු තෙම මෝල් ගසක් හා තවත් මොකක්දෝ පටියක් මෙන් ලීයක් ගෙන.. පොරක ‍මෙන් සර්පයා කෙලවරක් කොට දැමුයේ.. සර්ප කතා වස්තුව එයින් නිමාවට පත් කරවමිනි...!

එයින් පසු ජායාරූප කිහිපයකට ලක් වූ පරලෝකප්‍රාප්ත සර්පතෙම ආදාහණය කල අතර.. සර්ප සටනේ මහමොළ කරු වූ මිතුරු තෙම අඩු සීනි ‍ප්ලේන්ටියක් බී වැය වූ ශක්තිය නැවත ලබා ගත්තේය..!

සර්ප සටන් ජවනිකාව එයින් අවසන් වන නමුත් එදිනම රාත්‍රියේ දිට්ඨ ධර්මවේදනීය කර්මයට අනූව සර්පඝාතක මිතුරු තෙම ඇතුළු සෙසු පිරිසට විදුලිය ඇණහිටීම නිසා රාත්‍රී පුරා උණුසුමින් පීඩා විදිමින් මදුරු භක්ෂණයට ලක්වෙමින් අසීරු රැයක් පහන් කරලීමට සිදුවිය..!

---------

මොනවා උනත් සත්තු අපේ ගෙවල්තුලට පැමිණීම වැරදිය

එසේ පැමිණෙන සතුන් මැරීම හරිය

මක්නිසාද යත් "විෂඝෝර ස්ර්පයා දැක නෑර මෝඩයා"

යැයි පැරණි කවියෝද කියන හෙයිනි..

අනිත් අතින් අපිත් වැරදිය

ඒ උන්ගේ වාස්ථාන අසල අපි ගෙවල් හැදීමය

එසේ ‍කර උන් දුටු තැන මරා දමන අප ද

වැරදි කරුවන්ය..

නමුත්

කරන්නට දෙයක් නැත..

ෆිටස්ට් සවයිව් යනුවෙන් තියරියක් ඇත

එක්කෝ උන් සිටිය යුතුය

නැත්තං අප සිටිය යුතුය

අපි දෙගොල්ලෝම සිටින්නට නම්

අප එකිනෙකා ඇස නොගැටී සිටිය යුතුය..

ඇස ගැටිනි.. ඒනිසා මරා දැමුවෙමු.

මෙය කුහක ස්වයං වින්දනයක් නොව.. ‍හුදෙක් බ්ලොග් සටහනක් පමණී

අහස දිහාවට...

2010-09-14T10:53:00.002+05:30

එක දවසක් අහස දිහාවට ඇහැ ඇරියම රෑක

තරු කැට එක එක කඩා වැටෙනවා අහුලන්නද කෝම

අහස තරහදෝ මං එක්කන් කියන්නෙ මං කාට

පුංචිම කාලේ දැක්කට පස්සේ දැක්කෙත් අද අහස

ලොවම ඔබේ යට මං වාගෙම හිනාවෙන්න අහස

ඔබව අපට දුර නොවන වගට තව ළං වෙන්නකෝ අහස

ලාල ලාල ලා ලාල ලාල ලා ලාල ලාල ලාල ////

එක දවසක් අහස දිහාවට ඇහැ ඇරියම රෑක

තරු කැට එක එක කඩා වැටෙනවා අහුලන්නද කෝම

අහස තරහදෝ මං එක්කන් කියන්නෙ මං කාට

පුංචිම කාලේ දැක්කට පස්සේ දැක්කෙත් අද අහස

ඔබේ වියන යට ඔබේ හෙවණ යට හැරයන්නද කාව

තරහ අවසරයි අපේ අහස යට අපි අපිමයි තාම...

ලාල ලාල ලා ලාල ලාල ලා ලාල ලාල ලාල ////

මේක මේ මං ලිව්ව එකක් නම් නෙවෙයි.. Skitzo ලාගේ මං ලඟදි අහන්න ලැබුනු සිංදුවක්.. මේක අහන හැම වෙලාවකම මං විඳින හැඟීම තව ටික දෙනෙක් අතර හරි බෙදා ගන්න හිතුන හින්දයි මේ විදියට ලියලා තියන්න හිතුවේ.. මේ සිංදුවත් එක්කම‍ මේ දවස් වල මං කියවන සුනේත්‍රා ගේ මතක පොතේ "අතීතකාමය හා ළමයා" කියන පරිච්ජේදයත් හරි ලස්සනට ගැලපෙනවා.. මේ දෙකේම තියෙන්නේ පොඩි කාලේ අපියි දැන් අපියි අතර වෙනස..

ඇත්ත පොඩි කාලේ අපියි දැන් අපියි කියන දේ අතර ඇගපත උස්මහත් වෙච්ච ගතිය ඇරෙන්න වෙන වෙනසක් නෑ කියලා අපි අපි ගැනම හිතයි.. නමුත් ඒක එහෙම නෙවෙයි.. පොඩි කාලේ අපි දේවල් දැක්ක විදියයි.. දැන් දකින විදියයි ‍හරි වෙනස්.. සමහර වෙලාවට ඉස්සර දැක්ක දේවල් අපි දැන් දකින්නේවත් දැක්කත් බලන්නෙත් නැති තත්වෙට පත්වෙලා.. හරියට අහස වගේ.. පුංචි කාලේ අපිට අහස කියන්නේ කොයි තරම් හීන ගෙනාපු තැනක්ද? වළාකුළු,ඉර,හඳ,තරු ඔය හැම දෙයක් අස්සේම අපි වෙන වෙනම හදාගත්ත කතන්දර තිබුනා නේද? ඉස්සර මං හිතුවෙම දිව්‍යලොකේ තියෙන්නේ තරු අස්සේ කියලා.. ඒත් පස්සේ කාලෙකදි ඒවා නිකම්ම නිකං ග්‍රහලෝක ග්‍රහක වෙලා ගියා.. එතනින් එහාට අර පුංචි දවස් වල දුන්නු වටිනාකම ඒ විදියට‍ම ඒවට ‍දෙන්න හිතෙන්නෙත් නැද්ද මන්දා.. ඒත් මං කොහොම හිතුවත් තරු තාමත් ඒ විදියමයි.. වෙනස තියෙන්නේ මං දැකින විදියෙයි.. ඒත් හිතලා බලනකොට හිතෙනවා දැන් දකිනවිදියට වඩා පොඩිකාලේ ඒවා දැක්ක විදිය හොදයි නේද කියලත්..!

සුනේත්‍රා ‍‍එයාගේ පොතේ කියනවා එයා‍ පොඩි කාලේ හිටි ගෙදරක තිබුන ලොකු පඩිය දැන් දැක්කම හරිම පොඩියට පේන හැටි.. එතකොට හොදම හොදයි කියලා ඒ කාලේ හිතපු මාමා කෙනෙක් දැන් සාමාන්‍ය කෙනෙක් විදියට පේන හැටි.. ඒ වගේ දේවල් කියනවා නම් කොයි තරම් නම් අපිට තියනවද? මට මතකයි අපේ ගේ හදන දවස් වල මං අපේ තාත්තට කිව්වා ගෙදර ස්විච් ‍ඔක්කොම පහලින් අල්ලන්න එතකොට මට ඒවා ඔන් කරන්න ලේසියි නැත්තං මට උස මදිනේ කියලා.. දැන් නම් ඒවා මතක් වෙද්දි හිනාත් යනවා.. ඒත් ඉස්සර එහෙමයි..

ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර..ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර..ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර..ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර..ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර..ඉස්සර.. ඉස්සර.. ඉස්සර..

කියනවා නම් ඉස්සර කතා කොයි තරම් තියනවාද නේද? ඔය අපේ මිස්ට කතන්දරලා එහෙම කියන්නෙම ඉස්සර කතන්දරනේ.. ඇයි ‍ඒ? දැනට වඩා ඉස්සර හොද හින්දද නැත්තං දැන් කාලේ කතන්දර ලියන්න දේවල් සිද්ද වෙන්නේ නැද්ද? එහෙම නෙවෙයි නේද? දැන් සිද්ද වෙන දේවලට වඩා ඉස්සර දේවල් වලට ඇන්ටික් වැලිව් එකක් තියනවානේ.. හික් හික්.. අනික තව අවුරුදු පහක් හයක් ගියාම දැන් දේවලුත් ‍බ්ලොග් වලට එයි ඉස්සර කතන්දරයක් කියලා.. එහෙම තමයි ජිවිතේ හැටි.. නොදකින අනාගතේට වඩා අත්විදින වර්තමානෙට වඩා අපි අත්විදිපු අතීතෙට ආසයි.. සිද්ද වුනේ මොකක්ද කියලා අපි හරියටම දන්න නිසා.. හරියට අපේ බලු පැටියට අසනීප වෙන වෙලාවට දෙන්න ගෙනා‍පු අසමෝදගම් බෝතලේ දැන් එයාට වඩා ලෙඩ නැතත් රසට ආස නිසා මං කටේ හලාගන්නවා වගේ තමයි.. ඇත්තටම ‍බඩේ අමාරුවක් නැතත් පොඩිකාලේ බිව්ව අසමෝදගම් රහට ආස නිසා ඒ රස ජිවිතේට ආස නිසා ආයෙත් බොනවා වගේ..

කොහොම උනත් අන්තිමේ කොහොම හරි ඉතිරි වෙන්නේ මේ අහස යට අපිමයි..හිතට එකගව ජිවත් වුනත් නැතත් අපි අපිමයි..! මේ හැම වගකීම්.. බැදීම් හැම දේ‍කින්ම මොහොතක් නිදහස් වෙලා මේ සිංදුවට විනාඩි 4ක් වෙන් කරලා ඇස් දෙක පියාගෙන අහලා බලන්න..මෙච්චර වෙලා හරි ගැලපිල්ලක් මුලක් මැදක් අගක් නැතුව මං මේ කිව්වේ මොනා ගැනද කියලා තේරෙයි සමහරවිට... හරියට පොඩි කාලේ කතාවක් කියනවා වගේ....

ආදරණීය සැප්තැම්බර්.

2010-09-09T20:44:00.005+05:30

අපි අපේ ජිවිත වල එක එක දේවල් වලට ආදරේ කලාට මං හිතන්නේ අපි අවුරුද්දේ මාස වලට ආදරේ කරන්නේ නම් අඩුවෙන්..හැබැයි ඉතිං ස්කෝලේ යන කාලේ අපි හැමෝම අප්‍රි‍යෙල්, අගෝස්තු, දෙසැම්බර් මාස වලට කැමති වෙන්න ඇති නිවාඩු ලැබෙන නිසා.. ඒත් ඉතිං දැන් ‍අපේ ජිවිත වල එහෙම මාස ගණන් නිවාඩු ‍නැහැනේ(මං කිව්වේ ගොඩ දෙනෙකුට) ඉතිං හැම මාසෙම හැම දවසක්ම එක වගේ.. එහෙම එකේ අමුතුවෙන් මාසෙකට ආදරේ කරන එක ටිකක් පිස්සුවක් වගේ උනාට මං ආදරෙයි සැප්තැම්බර් මාසේට වැඩියෙන්ම...

ඇත්ත ඉස්සර නම් වැඩියෙන්ම කැමති උනේ ජනවාරි මාසෙට හේතුව ස්කෝලේ අළුත් පන්තියකට අළුත් පොත් අරන් යන හින්දම නෙමෙයි.. මගේ උපන්දිනේ නිසා. ඒත් දැන් නම් මම වැඩියම කැමති සැප්තැම්බරේට... සිංහල ක්‍රමේට බිනර මාසෙට..

ඉස්සර මට සැප්තැම්බර් මාසෙටම වැදගත් උනේ සැප්.1 වෙනිදා විතරයි.. මොකෝ එදාට තමයි මයේ අම්මාගේ උපන්දිනේ.. පුංචි දවස් වල තෑගි දෙන්න සල්ලි නැති නිසා මං එයාට තෑග්ගට දෙන්නේ වත්තෙන් කඩා ගන්න පින්න මලක් නැත්තං වතුසුද්ද මලක්. දැන් නම් ඉතිං එහෙම නෑ.. ඒත් අම්මාට තෑගි දෙන එක නතර කරලත් නෑ.. ටික කාලෙකින් සැප්.1වෙනිදා තව ටිකක් වැදගත් උනා.. හේතුව අපේ හෙලන්ගේ උපන්දිනෙත් එදාටම යෙදීම.. හෙලන්ව මට හම්බ උනේ උ.පෙළ පංතිවලදි.. ‍කාලයක් යද්දි යාළුවන්ගේ උපන්දින අමතක වෙලා ගියත් මට මං මැරෙනකං හෙලන්ගේ උපන්දිනේ අමතක වෙන එකක් නෑ.(හැබැයි මං මේ පාර හෙලන්ට සුබ පැතුවේ නෑ.. හැබැයි හෙලන්ව අමතක කරලත් නෑ. අනේ මන්දා ඒ මගේ හැටි.) තවත් ටිකක් කල් ගියාම සැප්.1 වෙනිදා ඉපදිච්ච තව කෙනෙක් මට දැනගන්න ලැබුනා.. ඇත්තටම මට හරි සතුටුයි ඒ මගේ අක්කා කියන්න.. ටිකක් විතර සැරයි තමයි.. කාලයක් තිස්සේ ජාලෙදි කතා කරලා පහුගිය මාස දෙක තුනකට කලින් මුලින්ම මුණ ගැහුනු වෙලේ මට හිතුනේ මගේ අම්මත් පිටරටක හිටියා නම් ඒ වගේ වෙයි කියලා(මේ කතාව මං කාටවත් කියලා නෑ.. ඒත් මේ තරං වෙලා මං මේ කියපු අක්කා හිනා වෙන සමහර වෙලාවට මට මගේ අම්මව මතක් වෙනවා.. ඒකට හිනාව විතරක් නෙවෙයි.. පණ්ඩිත අම්මන්ඩියෙක් වගේ ‍එයා අපිට දෙන උපදෙස්,අවවාද,අණකිරීම් එක්කම එයාගේ ඇතුලේ තියන මනුස්සකමයි.. ඉක්මනට කෙන්ති ගිහින් ඉක්මනට කූල් වෙන ගතියත් හින්දා වෙන්න ඇති.) මං මෙච්චර වෙලා කියෙව්වේ අපේ මැරංගි හෙවත් බුරු බබී ගැන.. කවුරුවත් හිතන්න එපා මං මේ රංගිට බටර් ගානවා කියලා.. ඒත් මං කිව්වේ අවංකව මට හිතෙන දේ...!

සැප්තැම්බර් මට තවත් වැදගත් වෙන හේතුවක් එකතු උනා.. ඒ තමයි බුරූ නිසා අපි අදුනගත්තු චරී බොයි ගේ උපන්දිනේ.. දවස් තුන හතරකට වඩා මුණනොගැහුනාට.. මුණගැහුනු හැමවෙලාවෙම හරිම කූල් ‍‍එකේ කම්මුල් පුරා වලගැහෙන විදියට කට කණට යන තරම් ලොකුවට හිනා වෙන චරී බෝයි අයියාගේ උපන්දිනේ සැප්.3 ‍තියන නිසා මීට පස්සේ අපි මේ මාසෙට තව ටිකක් බිසී වෙනවා..

3‍ වෙනිදට පස්සේ 8. හපේ අප්පේ...!!!! මොනා කියන්නද? ‍අපේ ‍බ්ලොගී කෙලී ඉපදිලා තියෙන්නේ එසේ මෙසේ දවසක නෙවෙයිනේ... සැප්තැම්බර් 8වෙනිදා කියන්නේ මගේ ජිවිතේ අළුත් ආරම්භෙක ඇරඹුමක් සටහන් වෙන දවසක්... අද‍ දක්වා මේ විදියට ලියන්නත්.. මේ විදියට ජිවිතේ දිහා දකින්නත්.. මේ තරම් යාළුවෝ ගොඩක් මැද නිදහසේ ඉන්නත් මට හයිය වෙන මගේ ජිවිතේ අනිත් අර්ධය පණ ලැබුවේ මීට හරියටම අවුරුදු 2කට කලින් සැප්තැම්බර් 8වෙනිදා‍වක..ජිවිතේ සිද්ද වෙන හැමදේකම හොද පැත්ත සරළ විදියට දකින්න මට පුරුදු කරන.. එහෙම කරන්න හිතහදාගන්න හයිය නැති වෙලාවට ජිවත් වෙනකොට ජිවිතේට මුණදෙන්නේ කොහොමද කියන දේ එයා දන්න සිමිත වචන ගොඩ අස්සේ අසීමාන්තිකව කියා දෙන.. සමහර අයට අනූව මට නොගැලපෙන.. තවත් අයට අනූව මට සෙට් වුනේ කොහොමද කියලා හිතා ගන්නවත් බැරි.. හැබැයි මට අනූව ම‍ටම ගැලපෙන.. මාව ඉවසන මාව දරාගන්න ඒ ආදරේ හැම සැප්තැම්බර් 8 වෙනිදාම ඇනිවසරියක් කියලා එකක් සමරනවා.. ඉතිං මට සැප්තැම්බර් වැදගත් නොවී කොහොමද?

ඔය එක්කම ජිවිතේ මොහොතවල් ගැන කාලයක් අපිට කවි වලින්... කතා වලින් කියාදීපු.. දැන් නම් ආදරේ නිසා රජකම නෙවෙයි සාහිත්‍යත් අමතක කරපු අපේ බෝමන් කොලුවා අද විවාහ උනා.. ඒ කියන්නේ සැප්තැම්බර් 9 වෙනිදා වන අද දවසේ.. (මේ ලියන්නෙත් ඒහේ ගිහින් ඇවිත්..) අදින් පස්සේ හැම සැප්.9 වෙනිදාකම උන්දෙන්නටත් ඇනිවරසරියක් තියෙයි.. ශෝක්..!!

‍ඔය උපන්දින..ප්‍රේමකතා අස්සේ තව දෙයක් තියනවා.. ඒ තමයි අපි හැමෝගෙම පොදු ආ‍දරේ සමරන්නෙත් සැප්තැම්බරේ වීම.. ඒ කිව්වේ... බිනර මහ කියන්නේ.. සාහිත්‍ය මාසය.. ‍‍‍අඩුවට පොත් ගන්න ඇඟිලි ගණින.. ජාත්‍යන්තර ‍පොත් ප්‍රදර්ශණය වගේම ගුණසේන වගේ ලොකු පොත් අලෙවිසැල් වල මාසය පුරාම වට්ටම් දෙන ‍මේ මාසය ගොඩක් පොත් ගුල්ලන්ට එක්තරා විදියක මඟුලක්නෙවැ.... සමහරු අවුරුද්ද පුරාම ඕකට ඇඟිලි ගණිනවා.. මේ මාසේ ප්‍රදර්ශනේ තියෙන්නේ සැප්18 ඉදන් 26 වෙනකම්.. ඔන්න දැන්මම දින වෙන් කරලා හරිබරි ගැහිලා සූදානම් වෙන එකයි ඇත්තේ.

ඉතිං වියදම් ටිකක් සැර මාසයක් උනත් මේ මාසේට මං ආදරේ නොකර කොහොමද... මේ තරම් ආදරණීය දේවල් සිද්ධ වෙනකොට....!

පිංතූරේ මෙතනින්

සිංහල සිනමාවට අන්තිම ඇණයක් නොවු "බඹර වළල්ල"

2010-08-24T23:15:00.008+05:30

"‍අපි මේ වතාවේ කොහොම හරි බඹර වළල්ල බලන්න ඕනි"

"ඇයි?"

"මන්දා මට හිතුනා.. අනික මියුසික් කරලා තියෙන්නේ කසුන්...."

"එහෙමද?.. හ්ම් එහෙනම් ඉරිදාට වත් සෙට් වෙන්න බලමු."

ඔය විදියට සිද්ධ වුනු කෙටි සූදානමකින් තමයි බඹර වළල්ල චිත්‍රපටිය බලන්න යන්න මට අවස්ථාව ලැබුනේ.. තාප්ප වලට සීමා වෙලා තිබුනු පෝස්ටර් හරහා වැඩි අදහසක් ගන්න බැරි වීමත්.. මේ දිනවල තියෙන කාර්යබහුල ජීවන රටාවත් එක්ක නිදහසේ ෆිල්ම් හෝල් එකකට ගිහින ෆිල්ම් බලන්න ප්ලෑන් නොකෙ‍රුවත් හදිසියෙන් වෙලාව හොයාගෙන බලන්න ගිය නිර්මාණය ගැනයි මේ ලියන්න හදන්නේ.

නිර්මාණයක් ආනන්දයෙන් පටන් ගෙන ප්‍රඥාවෙන් අවසන් වෙන්න ඕනි කියලා තිබුණට ඇත්තෙන්ම මට මේ චිත්‍රපටය හරහා එහෙම දෙයක් දැනුණද කියන එක නම් මට ප්‍රශ්ණයක්.. ‍කථා තේමාව ගැන මගේ පුද්ගලික මතය එතරම් ධනාත්මක නොවුනත් වර්තමානයේ අපි ජීවත් වෙන පරිසරයත් එක්ක සීනී බෝල මාතෘකා ගැන කෙරෙන නිර්මාණ වලට වඩා යාතාර්ථයට ළං වූ හා අකමැත්තෙන් උනත් අප සාකච්ඡාවට ගත යුතු තරමේ මාතෘකා කිහිපයක්ම තම නිර්මාණය හරහා රසිකයා‍ට ළං කිරීමට නිර්මාණ කරුවා උත්සාහ දරා ඇති වගයි මගේ හැගීම නම්...

දුෂ්කර ප්‍රදේශයක.. දරිද්‍රතාවයෙන් පෙලෙන පවුලක මරණ දෙකකින් ‍ඇරඹෙන කථාව අතරමැද ගෙවී යන්නේ මල්ශාලා තුල.. මිනී පෙට්ටි.. මල්වඩම්.. මළ සිරුරු හරහා ‍බිහිකෙරෙන පසුතල හරහා කතාව තුල අවිනිශ්චිතභාවය නම් හැගීම තුල අපව නිහඬ කර තබා දමිළ චිත්‍රපට වල අපට නිතර මුණගැහෙන තරුණ වීරයාගේ චරිතය වැනි තවත් කථාවක් අලංකාර දවටනයක ‍ඔතා අපට තිළිණ කර ඇති බවයි පෞද්ගලිකව මගේ හැඟීම. නමුත් මෑතකදි අ‍ප රටේ සිනමාව තුල බිහිකෙරුණු බාල හෝ කොපිකැට් සෙලෝලයිට් පට වලට වඩා බඹර වළල්ල අතිශය සාර්ථක චිත්‍රපටයක් බව නම් සඳහන් කල යුතුමයි.!

සිය ප්‍රථම සිනමා නිර්මාණයේ අධ්‍යක්ෂක මෙන්ම ප්‍රධාන චරිතය ලෙසිනුත් අප හමුවට එන අතුල ලියනගේ නම් තරුණ නිර්මාණ කරුවාට... නිර්මාණ හීනතාවයෙන් පෙලෙන සිංහල සිනමාව තුල මේ තරම් දෙයක් කිරීම පිළිබදව ප්‍රේක්ෂකයන් වශයෙන් අප ස්තූති කල යුතුයි.. එසේම කමල් අද්දරාරච්චිලාගේ පරම්පරාවෙන් පසු සිනමාවට අහිමි වී ගිය ජවසම්පන්න පිරිමි චරිතයට නැවත පණ පෙවීමට ඔහු ගත් උත්සහය අගය කල යුතුයි. නමුත් මාගේ පෞද්ගලික අදහස නම් ඔහුට සිය චරිතය තුල තවත් යමක් කල හැකිව තිබිණි යන්නයි.

මීට අමතරව බඹරවළල්ල පුරා අපට මුණ ගැසෙන අප ප්‍රවීණ රංගන ශිල්පීන්ගෙන් මීට වැඩි යමක් චිත්‍රපටයට දිය හැකිව තිබුනා නොවේදැයි සිතෙන්නේ විශේෂයෙන් මනෝ හා ශ්‍රියන්තලාගේ චරිත නිරූපණය 100%ක් නොතිබුනා යැයි දැනෙන බැවිනි. එසේ වූයේ මහේන්ද්‍ර ගේ මැල් මහතාගේ චරිතය හමුවේ සෙසු චරිත ගෝල චරිත කිරීමට ගිය නිසාදෝයි නොදනිමි.

අතරින් පතර පෞද්ගලිකව මා වික්ෂිප්ත කල දර්ශණ කිහිපයක් ඇතුලත් වූවත් සමස්ථයක් ලෙස බඹර වළල්ල පුරා දර්ශණ හැසිරවීම උසස් මට්ටමක තිබිනි.

අවසන් වශයෙන් මට කීමට ඇත්තේ අන්තිම කෙලවරේ එල්ලී සිටින සිංහල සිනමාව තුල අඩුම තරමේ මෙහෙමවත් නිර්මාණයක් ‍කෙරීම වටින බවය..! එතකොට ඉදලා හිටලාවත් සිනමාශාලාවකට ගොස් සිංහල චිත්‍රපටයක් බැලීමට අපේ හිතට නැවත වතාවක ෆිට් එකක් එන බැවිනි..

අතුල ලියනගේ.. අපි ‍ඔබෙන් තවත් බලාපොරොත්තු වන්නෙමු.!

----------------------------------

ඉහත සටහනේ කොතැනකවත් චිත්‍රපට සංගීතය ගැන සටහන් නොතැබුනේ සංගීතය අජූත නිසා නොව මටත් කසුන්ගේ මියුසික් මතක් ‍උනේ ෆිල්ම් එක ඉවර වෙලා අන්තිම නම් ටික යන වෙලාවේ නිසයි. ඉරිදා හවස 2.30 දර්ශණය බලන්න රීගල් එකට ඇවිත් හිටි 75ක විතර සෙනග ටික නැගිටලා යනකම් හැමදාම චිත්‍රපටියෙ අන්තිම නමත් ගිහින් ඉවරවෙනකල් වාඩිවෙලා ෆිල්ම් එක ගැන කතාකරන පුරුද්දට... කෝ මේකේ කසුන්ගේ මියුසික් තියෙන්නේ නම් ටික යන වෙලාවට විතරද කියලා ඇහුනම.. ඇයි අතර මැද දෙතුන් වතාවක තිබුනේ... කියලා උත්තර ලැබුනම.. ආ.. එහෙමද.. කියලා කියවුණා. රූප අතරේ සංගීතය ගැන අවංකවම මට අමතකව ගිහින් තිබුණ නිසයි ඒ.. කොහොම උනත් අන්තිමට ඇහුන මියුසික් පාට් එක නම් ෆිල්ම් එකට තකට තක.

ආදරේ ඉගැන්වූ සොදුරු හිතැත්තී

2010-08-17T20:01:00.006+05:30

මීට ගොඩ කාලෙකට කලින් අපේ ගෙදරට අමුත්තියක් ආවා.. ආවා කිව්වට ආවම නෙවෙයි තාත්තයි මමයි ගිහින් එක්කරගෙන ආවා.. ම‍ම මයි ඔඩොක්කුවේ තියාගෙන අරගෙන ආවේ.. බයිසිකල් වල ගිහින් ‍පුරුදු නැති කමටද මන්දා ගෙදරට එන්න කලින් ම‍ගේ ඇඳුමෙත් වමනෙ දාගෙනයි එයා ආවේ.. ‍ගෙට ගොඩ උණෙත් හවස් ජාමෙක.. ආව දවසේ තරහට වගේ නොකා නොබී ඉන්න හැදුවට ලයිට් නිවලා අපි නිදා ගන්න හදද්දි පුරුදුකාරියක් වගේ අම්මාගේ පස්සෙන් ගිහින් ඇඳ යටට රිංගලා නිදා ගත්තේ අද ඉදන් හැමදාම මගේ තැන මෙතන කියලා එයාටම තේරිලා වගේ... එදා ඉදන් අවුරුදු 9ක් පුරාවටම එයා නිදා ගත්තේ එතන..ඒ කියන්නේ අම්මයි තාත්තායි නිදා ගන්න ඇද පාමුල.

ලියාපදිංචි නම සැන්ඩ්‍රා උණාට ‍හැමෝම එයාට ආදරේට කිව්වේ පැටී කියලා.. එයා තමයි ආදරේ ගැන හොදම පාඩම් ටික මට කියලා දුන්නේ..! හැබැයි ඒ කිසිම දෙයක් වචන වලින් නෙවෙයි ඉගැන්නුවේ... බැල්මෙන්.. ඇල්මෙන්..!!!

පැටී කියන්නේ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි අපේ ගෙදර බලු මැණික.. එහෙම කතා කරන්නේ අපේ අම්මා.. හේතුව පැටී වැඩියෙන්ම ලං උණේ අම්මට හින්දා.. මොකද දවල් වරුවම පැටී එක්ක ගත කළේ අම්මා නිසයි.. අම්මා ගෙදර වැඩ කරන අතරතුර ගෙදර මුර රස්සාව කළේ පැටී..! අපි කවුරුවත් නැති වෙලාවට අම්මා කතා කළේ පැටී එක්ක.. වචන වලින් කතා නොකලට කවුරු හරි එයා එක්ක කතා කරනවා නම් ඒකට ගැලපෙන විදියට ප්‍රතිචාර දක්වන්න පැටී හොදට දන්නවා. හැබැයි දවල්ට අම්මා එක්ක උණාට තාත්තා ගෙදර ආවම තාත්තා ගැන අපිට ව‍ඩා බලන්නේ පැටී. ඒ නිසයි තාත්තා එයාට බලු දූ කිව්වේ.. තාත්තාගෙම දූ වෙච්ච මට හැම වෙලේම තාත්තා එක්ක ඉන්න වෙලාව ‍හොයා ගන්න බැරි උණාට පැටී ළග ඕනාවටත් වඩා ඒකට වෙලාව තිබුණා..

අම්මයි තාත්තාටයි පැටී කොච්චර ආදරේ කළත් පැටී ගෙන් මට ලැබුණේ ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් පිළිගැනීමක්.. ඒකියන්නේ මම හිටියේ ගෙදර බල්ලාටත් වඩා අන්ත තත්වෙක.. මොකද බලූව නාවන කවන පොවන.. විටමින් බෙහෙත් වර්ග පොවන සියලුම බලු රාජකාරී පැවරිලා තිබුණේ මට හින්දා පැටී උණත් මාව සැලකුවේ එයාගේ වැඩ කාරයා හැටියට.. ඒකයි ඇගේ මැක්කෙක් දෙන්නෙක් එල්ලුනාම කාටත් කලින් මාව හොයන් ඇවිත් මගේ ඇඳට ගොඩ වෙන්නේ..!

මේ මං කිව්ව පැටී ගැන මට ‍කියන්න අනන්තවත් දේවල් තියනවා.. මේ වෙලාවේ හිතට එන හැමදේම ලියන්න ගියොත් මට වෙනම බ්ලොග් එකක් පටන් ගන්න වෙනවා එයා සම්බන්ධ වෙච්ච දේවල් ලියන්න...! ඒ තරම් එයා එයාගේ හුරතල් ඇට්ටර වැඩ වලින් අපේ ජිවිත පුරවලයි තියෙන්නේ..

පැටී හැමදාම හැදුණේ අපේ ගේ ඇතුළේ.. ඉතිං රෑට එයාට එළියට පහළියට යන්න ඕනි උණොත් එයා ඇහැර වන්නේ අපේ තාත්තව.. තාත්තා නැගිට්ටේ නැත්තං අම්මාව.. ඒ දෙන්නම ගෙදර නැත්තං පාන්දරට මම නැගිටිනකං කොහොම හරි ඉවසන් ඉන්න තරං පැටී මං ගැන කාරුණික උණා... ඒත් මීට ටික දවසකට කලින් රෑ 11 ට විතර අපි නිදාගන්න ගියා.. සාමාන්‍යයෙන් මං නිදාගන්නේ ගෙදරින් එළියේ තියෙන මගේ කාමරේ උණත් එදා වෙන හේතුවක් නිසා මම මගේ පරණ කාමරෙයි නිදාගත්තේ.. නිදාගන්න ගියත් මට වැඩි නිදිමතක් ආවේ නෑ.. ඒත් මම ලයිට් ‍ඕෆ් කරලයි තිබුණේ.. මට ඇහුණා අනිත් කාමරෙන් පැටී තාත්තව නැගිට්ටවන්න කරන සද්දේ.. ඒත් තාත්තට නින්ද ගිහිලයි තිබුණේ.. අම්මටත් ඇහැරුණේ නෑ.. පැටී මගේ ළගට ආවා.. මම එයා එළියට එක්ක ගියා.. එයත් ගිහින් ආවා.. මේ විදියට දෙතුන් වතාවක් පැයක් විතර ඇතුළත සිද්ධ උණා.. අම්මත් නැගිට්ටා.. පැටී මොකක් හරි අසනීපෙකින් කියන දේ මට තේරුණා.. කලින් වතාවෙදි ‍එයාට ගෙනත් තිබුණු බෙහෙත් ටිකක් මම එයාට දුන්නා.. ඒත් එක වර්ගයක් ඉවර වෙලයි තිබුණේ.. මම වතුර දුන්නා.. එයා වතුරත් බිව්වා.. බීලා එයයි මමයි අම්මයි තුන් දෙනාම පාන්දර 3 වෙනකම් සාලේ වාඩි වෙලා හිටියා.. ඒ මුළු වෙලාවම එයා අම්මාගෙයි මගෙයි මූණු වලින් ඇස් අයින් කළේ නෑ... මගේ හිතට පොඩී සැක සංකාවක් ආවේ නැතුවමත් නෙවෙයි.. ! ඒත් ඒ පාන්දර ‍පැටීට බෙහෙත් ගේන්න යන්න තැනක් ඇත්තෙත් නෑ.. පහුවදා තාත්තට වැඩ දවසක් නිසා තාත්තාත් නිදි.. ඔය විදියට ඉදලා පාන්දර 3.30ට විතර අම්මයි මමයි නිදාගන්න ගියා.. පැටී අම්මා එක්ක කාමරේට ගියා.. 4ට විතර පැටී ඇවිත් ආයේ මාව ඇහැරුවා. මං එයාට කිව්වා අපි උදේට බෙහෙත් ගන්න යමු පැටී දැන් ගිහින් නිදා ගන්න කියලා.. අනේ එයා ගියා.

----------------------------------------

පහුවදා පාන්දර 5.45ට විතර තාත්තා මාව නැගිට්ටුවා..ඒ පැටීට බෙහෙත් ගේන්න යන්න.. ඉන්න මම මූණ හොදන් එන්නම් කියලා මම වොෂ් රූම් එකට ගියා.. ගිහින් එළියට එනකොට මට ඇහුණා අම්මා පැටීට අඩගහන හඩ.. මමත් ඒ දිහාවට ගියා.. පැටී පේන්න නෑ.. බලන්න බබා පැටී එහා වත්තට ගියා ආවේ නෑ.. පොඩ්ඩක් ගිහින් බලන්න කියලා අම්මා කිව්වා.. සාමාන්‍යයෙන් පැටී යන්නේ ඒ වත්තේ පිටි පස්සට විතරයි.. ඒ යන්නේත් බල්ලෝ පූසෝ වගේ සත්තු එලවගෙන.. (එයා හිතන් හිටියේ අපේ ඉඩමයි ඒ ඉඩමයි දෙකම එයාගේ කියලා..) මමත් වැටෙන් රිංගලා අල්ලපු වත්තට ගියා.. පිටිපස්සේ... ම්හු.. කෙල්ල නෑ.. ඒ ‍වත්තේ තියන අක්කලගේ ගේ පිටිපස්සෙන් ඉස්සරහට යනකොට යාන්තමට ඉර එළිය වැටිලා තිබ්බ මිදුලට වෙලා පැටී නිදි.. ඒත් ඒ ඇස් දෙක ඇරිලා.. ආපහු හැරුණු මට පෙනුණේ අම්මා කුස්සියේ දොර ළග ඉදන් මං දිහා බලාගෙන පැටී ඉන්නවාද අහනවා විතරයි..! අනේ අම්මේ පැටී නැතිවෙලා..!!!!

එච්චරයි මට කියාගන්න පුළුවන් උණේ..

මීට හරියටම මාසෙකට කලින් ඒ කියන්නේ හරියටම ජූලී 17 වෙනිදා උදේ පාන්දර අපි හැමෝටම හොරෙන් අපේ රත්තරං පැටී අපෙන් වෙන් වෙලා ගියේ එහෙමයි... කම්මැලි වෙලාවට ‍බොරුවට රණ්ඩු වෙන්න.. සීතල වෙලාවට කකුල් දෙක අද්දර ඇදේ කෙළවරට වෙලා නිදා ගන්න.. බඩගිනි වෙලාවට එක බිස්කට එක දෙකට කඩාගෙන කන්න.. ගෙදර ඉන්න මීයෝ කැරපොත්තෝ මරන්න.. අපි ගෙදරින් යන වෙලාවට දොර ළගට ඇවිත් ඔළුව අතගාව ගන්නත් ආයේ ගෙදර එන වෙලාවට පෙරමගට ඇවිත් අපිව පිළිගන්නවත් අපේ ආඩම්බරකාර පැටී ආයේ එන්නේ නෑ..!!!

මගේ රත්තරනේ.. ආයේ ඉපදීමක් තියනවා නම් කොහේ ඉපදුණත් ආයේ මං ලගටම වරෙන්..! තව කී දාහක් බල්ලෝ අපේ ගෙදර හැදුණත් උඹේ තැන ගන්න ඒ කාටවත් බෑ..! ඇත්තමයි.!

Photography - Mucha.

හුටාස් 2යි...!!!

2010-08-08T12:16:00.014+05:30

අපේ ජිවිත ඇතුලේ අහඹු සිදුවීම් නම් කොයි තරම් නම් සිද්ද වෙනවද... ඒ වගේ සිදුවීම් වල ලස්සන තේරෙන්නේ ඇත්තටම ඒවා සිද්ද වෙලා ටික වෙලාවකට පස්සේ අපිට හප්පා ‍නොදැන කලාට මේක නේද වෙලා තියෙන්නේ කියලා සිද්ධ වෙච්ච දේ කික් එක දැනුනමයි.. මං දන්නේ නෑ අනිත් අය කොහොමද කියලා මට නම් ඒ වගේ අවස්ථා කියන්නේ මගේ ජිවිතේ සුන්දරතම අවස්ථා...

හිතන්න කා ගැන හරි හිත හිත ඉදිද්දි එයාගෙන් ටෙක්ස් මැසේජ් එකක් ලැබෙනවා කියලා.. එහෙම නැත්තං කෙනෙක් වෙනුවෙන් මැසේජ් එකක් ටයිප් කරන අතරවාරේ එයාගෙන් එකක් අපිට ලැබෙනවා කියලා ඒ වගේ වෙලාවට කොයි තරම් ආතල් ද ? නැද්ද?

එහෙම නැත්තං යාළුවෝ සෙට් එකක් ‍එකතු වෙලා තමන්ට ගොඩක් ඈතින් ඉන්න යාළුවෙක් ගැන කථා කර කර ඉන්න වෙලාවටම ඒ යාළු‍වා කෝල් කලොත්?

එහෙම වගේ පොඩි පොඩි දේවල් හැමකෙනෙක්ගේම ජිවිත වල සිද්ද වෙලා ඇති.. ඒ වගේ වෙලාවල් වලට තමයි ජිවත් වන වත්මනින් පොඩියක් උඩ පැනලා ‍පොඩි නැටුමක් නටන්න හිතෙන්නේ නේද?

ඒ වගේ වැඩක් තමයි මේ සිද්ද වෙලා තියෙන්නේ.. මගේ පීටර් ගේ පොඩි අවුල් ටිකක් නිසා මට මාස ගානක් ජාලේ නැති උනානේ... ඉදලා හිටලා හරි ලොග් වෙන්න පුළුවන් උනේ අපේ අබා ගේ සුන්දරීගෙන්.. මං හිතන්නේ පහුගිය පොස්ට් 2ක් විතර ලිව්වේ සුන්දරීට පිං සිද්ධ වෙන්න.. ඕං දෙන්නටම පින දෙකට බෙදෙනවා.

ඉතිං පහුගිය අගෝ 4 වෙනිදා පීටර් කෙනෙක් ආයේ ගෙදර ආවට ආයේ බ්ලොග් එක ලියන්න තරම් ඇම්මක් ආවේ නෑ.. ඒ වගේම ඊයේ මොහොතක ලිව්වා‍ වගේ ලියන්න තරම් අදහස් හිතට ආවේත් නෑ..

කට්ටිය නම් ඉතිං අනං මනං කියලා බැන්නට.. ඒ ලිව්ව පෝස්ට් එක මට අම්බානක් වටිනවා...

මේ දැන් ටිකකට කලින් බ්ලොග් එකේ පිටු අතරේ නිකමට ආපස්සට යද්දියි දැක්කේ ඇබ්නෝමල් මයින්ඩ්ස් පටන් අරන් තියෙන්නේ අගෝස්තු මාසේ කියලා.. අද දිනේ බලද්දි අද 8. මුලටම ගිහින් බලද්දි හා හා පුරා කියලා ලියලා තියෙන්නේ අ‍ගෝස්තු මාසේ 7 වෙනිදාවක... ඒ කියන්නේ ඊයේට හරියටම අවුරුදු 2කට කලින්. ඉතිං නිකමට හිතලා බලන්නේ.. හොදටම මොංගල් වෙලාවක ලිව්වත් මම අවුරුදු 2 ක සමරන්න නොදැන හරි දාපු ලිපිය කොයි තරම් නම් වැදගත් ද? (හරි ඉතිං අනිත් අයට නැති උනාට මට වැදගත් හරියට නිකං සාපේකෂව බල්ලෙක් උනත් මට අනූව මම පොරකි වගේ කතාවක් තමයි මේකටත් අදාල වෙන්නේ)

කාට හරි මේක මහ ලොකු දෙයක් නොවෙන්න පුළුවන්.. ඒත් කිසිම දෙයක් එක දිගට කාලයක් කරගෙන නොයන මං වගේ කෙනෙකුට බ්ලොග් එක අවුරුදු 2ක් ලිව්වා කියන්නේම ලොකු දෙයක්..

බලමු ඉස්සරහට ‍කොහොම වෙයිද කියලා.. පටන් ගැන්මේ ඉදන් ‍අද මේ මොහොතේ ඉදං පස්සෙන් ඉදං ලියපං ලියපං කියලා තල්ලුව ‍දුන්නු හැම දෙනාටම රොම්බ තෑන්ක්ස්..!!!!

ගුඩ් නයිටක් වේවා..!

2010-08-07T21:02:00.003+05:30

හ්වායි... දෝ මතයි.... ඊටත් වඩා පට්ට කම්මැලියි..

බ්ලොග් එකේ මකුළුදැලුත් බැදිලද කොහේද..

ලොග් වෙන්න පාස්වර්ඩුත් දැන් මතක් වෙන්නේ මාරු වෙලා..

ඒ තරම් කම්මැලි වෙලා.. හපෝ.... කැඳත් නෑ..

මෙහෙම ජිවිත මක්කොරන්නද... අපරාදේ තරුණ ජවය..

ජන්මෙට වඩා පුරුද්ද ලොකුයි කිව්වට.. පුරුදු මග ඇරුනම ආයේ පුරුදු වෙන්න පට්ට අමාරුයි කියලා තේරෙන්නේ මේ වගේ වෙලාවට තමයි..

සරළව කියනවා නම් මට ලියන්න කම්මැලියි බොලව්....!!

මලී ලියන්නේ නැද්ද.. ලියපන් බං.. ඇබ්නෝමල් මයින්ඩ්ස් අප්ඩේට් කරන්නේම නෑ නේද අහන හැමෝටමයි මේ කියන්නේ..

මට ලියන්න අදහස් නෑ බොලව්.. අකුරු තිබ්බ පිලියට වචන තිබ්බ පලියට ඒ දේවල් ඔහේ ලියලා මහ ලොකු දේවල් මවන්න මං උඹලා තරම් පොරක් නෙවෙයි... හීනෙන් වත් එහෙම වෙන්න නොහිතන මට මේ කම්මැලි කමට කරදර කරලා ආයේ ලියන්න හිතෙන්නෙත් නෑ..

ඒ නිසා මා කෙරේ අනුකම්පාවෙන් ඔය වාඩි වෙලා ඉන්න ශෛලාසන ආ සොරි සොරි ‍ප්ලාස්ටික් ‍ආසන උණු වෙනවා නම් මට ලියන්න අදහස් දීපියව්...!!!!

නැත්තං මාත් අද හෙට කාගේ හරි මොනා හරි කොපි කරලා අනුන්ගේ හිත් වල ඇති වුනු මගේ හිතුවිලි කියලා මොනා හරි ටිකක් කෙහෙන් හරි දානවා..

එක්කෝ මාත් දවස් 20ක් විතර නොකා ඉන්නද? එතකොට කට්ටිය සෙට් වෙලා මාව බලන්න වරෙල්ලා.. පස්සේ අපි දාමු ලොකු පාටියක්.. මොකෝ කියන්නේ?

එහෙමත් නැත්තං මොකෝ මං කරන්නේ.. ම්ම්ම්ම්.... ???

සිරාවටම කිසිම අයිඩියාවක් හිතට එන්නේ නැති මහම මහ නස්කූණී කාලයක් මේක.. මීට වඩා හොඳයි ආයෙමත් රෙද්දක් පෙර‍වගෙන පැය 5ක් 6ක් නිදා ගන්න එක...

ගුඩ්නයිට් ‍ඕල්!!!!

හදිස්සියෙන් උනත්...

2010-06-29T22:05:00.009+05:30

මා පිළිබදව රචිත ඉමහත් විශාල බටර් කන්දරාවෙන් චිත්තප්‍රීතියෙන් පසුව මෙසේ ලියා තබමී....

හික් හික් තාම මගේ යන්තරේ තාම හරි නෑ ඉතිං.. ඒක මං ආයේ හදන්නේ නැහැනේ.. මට එහෙම එකක් තිබ්බද කියලා මං දැන් අමතක කරලා තියෙන්නේ.. මට ජයවේවා..!

ඇත්තටම කියනවා නම් මේ දවස් වල පීටර් නැති උනා කියලා වැඩි අඩුවක් නෑ මොකද ඊට වඩා වටින හා ආතල් බූතයෝ ටිකක් මගේ වටේ කැරකෙනවනේ.. මීට මාස තුනකට කලින් අපේ බුරූ බබී ආවම හා හා පුරා කියලා මුණ ගැහුන යාළුවෝ ටික එහෙමම දාලා රංගි අක්කා ගියාට මොකෝ අපි තාම නැවතුන තැන් වලමයි..ඉතිං උන් ටික නිසයි රස්සාව නිසයි මම හරියට බිසී.. මේ දැනුත් ගෙම්බෝ දෙන්නෙක් අපේ ගෙදරනේ.. මේ ලියන්නෙත් ඒ එකෙක් ගේ අළුත්ම ලැපී ගෙන්.. ඌ ගත්තට මොකෝ මේක නිකං මගේ වගේ තමයි... :පී

ඇත්තම කියනවා නම් මේ දැන් මැරුණත් කමක් නෑ කියල හිතුන තරම් ජීවිතයේ උපරිම තෘප්තියක් දැනුන මොහොතවල් කීපයක් ම ගෙවිල ගියා.. ඒ එක්කම අපේම කියල අපි හිතන මිනිස්සු කීප දෙනෙක් ගැන කලකිරුණු අවස්තාත් නැතුව නැවෙයි.. ඒත් මේ ඒවා ගැන කතා කරන්න වෙලාව නෙවෙයි මන් හිතන්නේ. මොකද ඊට වඩා ගොඩක් වටින මතක ගොඩක් ජීවිතෙට එකතු උනාට පස්සේ මොකවත් අමතක නොකර ගෙන තියා ගන්න එකත් ලොකු ගේමක් දෙන්න වෙන වැඩක් වෙලානේ... ඒ වෙලවට තමයි පීටර් ගේ අගේ තේරෙන්නේ...

දැන් ලිව්වා ඇති .. මට කම්මැලී. අනික ලියවෙන දෙවල් උනත් මෙලෝ රහක් නැ.. මෙච්චරවත් ලියුවෙ බටර් වල බලෙන් හා සබා මැණියන්ගේ බල කිරීම මත.. ලැපී දීම වෙනුවෙන් අගාට ඉස්තූතිය..

දැනට නවතිමි... නමුත් නැවත එමි..

මම

2010-05-31T15:30:00.002+05:30

මම තවම පණ පිටින්..

ටික කලක්
මට දෙන්න
ආයෙමත්

අලුතින්
මොනා හරි
විකාරයක්
අරගෙන
යන්තරෙත්
හදාගෙන
මේ පැත්තේ
ආයෙමත් එන්න

අනේ මගේ
ආදර බ්ලොග් එක
මන් නැතුව නුඹ වගේම
නුඹ නැතුව මන්
තනියම.....

A dream

2010-05-11T11:49:00.002+05:30

yes... A dream. as in one of the many we had in our life times. Through sleep or day dreaming.

Getting back to the topic. I was having with this heart to heart convo with some of my peeps and we started talking about real experiences with ghosts and the like. Although (sadly or happily) I have no GHOST stories to share... I have had this one absolutely strange and still unexplainable experience which I will narrate below.

This happened to me when I was about 10 years old.

We had this Kitchen door. A sort of an old type jack wood door made out of a solid plate and housed an even stranger and older lock and key. The key has over the years got rusted and it was always difficult to turn it around when locked to open the door.

One fine day, I was alone at home and something prompted me to open the kitchen door. Finding that it's impossible to turn the key... I sought the help of a pair of pliers to pry turn the key.

As with Murphy's law says.... THE KEY BROKE !

Now, being 10 years old and breaking something OLD and valued at home scared the living day lights out of me. I thought and knew I was going to get absolutely shit faced hammered for this when father gets home. And my little brain got into the contemplating a way to get out of it in overdrive.

The idea I came up with was to hide the 2 key parts and pretend not to know a damn thing. So, i picked up the 2 pieces and afraid of them finding it if I hid it in the house, I got on to my push bike and rode on to the street.

Here starts the beginning of the strange part.

I threw one down the drain about 200 meters away from the house and watched it vanish beneath the darkness of the pit. As for the second part... I went to the opposite direction about another 5 meters and threw it into an empty bare land which was over grown with bushes. You can fucking hide and elephant there and no one will find it.

Satisfied with my work, I came home and pretended to know nothing of the whole affair when my parents inquired about the missing key.

Ironically, I had to accompany my mother to the temple that day afternoon (let's not say which temple it is... otherwise anyone might start having ideas of hocus pocus) when I was there, my mother asked me about the key and again I swear i didn't know anything about it at all.

Came home and slept.

And the DREAM

I woke up to sudden feeling of incredible coldness. It was so cold I started shivering. It was pitch black... and all of a sudden I was standing.

I was in an incredibly HUUUUGE room. It looked as if it was made out of rock but something more glistening than that. I was standing in the middle of it while there were some "things" were around me.

I looked around and saw about 3 floating figures which were completely adorned in black. They were floating about 1 feet above the floor and they had the classic look of the Grim reaper.. which flowing black robes and hidden faces.

One of them had a big heavy book in his or her hand and it was open. It turned to my side and asked whether I know anything about the key. For which I said NO.

Then it closed the book and looked away, which I looked at the same direction and saw a long line of steps and someone of the same like but BIGGER was sitting in a big chair. It nodded it's head and the next thing I felt was that someone put their hand on my head. It felt oddly very warm and soft.

Then again, I was asked the same question... and FUCK

When I try to say NO... i said 'yes'. Simply... all in all.. I JUST COULD'NT LIE. :-(

Then they asked me to where I have thrown the key and little later.. I felt someone putting something around my neck.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
And I woke up.

Drenched in sweat and screaming. I felt something on my neck and when I touched it.... I found a small white string around my neck.. and hanging on the string was the 2 parts of the key.

hmmm... no.. I am not kidding or not taking you for a ride... and this is not the 1st of April either.

I had the two pieces of the key hanging from my neck on that string. I got shit scared and tried to break the little string with absolute no luck.... it was strong as steel. I tried to cut it from the clippers I had on my bed stand.. and it just didn't even show a sign of damage.

Being 10 and shit scared, I ran into my parents room... woke up my mum.. and asked her to take it off (screaming) ... she just ran her fingers over it and just pulled it.... lo and behold, the string just broke off.

I slept close to her and woke up the morning still confused.

Anyways...

I am yet to find an explanation for what the hell happened. Not exactly a ghost story, but I guess it goes somewhere close.

Songs

2010-04-05T13:55:00.003+05:30

I (we) was at a bar the day before, and a band sang something called the "Forever songs" !

Surprisingly, those were Forever songs indeed. All time classic, where you don't have to like the artist or the genre, but you have to admit their awesome songs.

Here are the songs they sang.. and you are welcome to add any more if you feel it should deserve a place in this list

Oasis - Wonderwall
Oasis - Little by Little
The Fray - How to Save a Life
Train - Drops of Jupiter
The Cranberries - Zombie
Cant' Help falling in love - Elvis
The Temptations - Papa was a rollin'stone
Tavares - Heaven must be missing an angel
Hues Corporation - Rock the Boat
Barry White - You sexy thing
Goo goo Dolls - Iris
George Michael - Spinning the Wheel

Of course I am not going to find you the youtube links for em.. go find it for your selves :-)

Dis Shit right here Nigger

2010-03-26T17:31:00.002+05:30

I was on the flight during the last few days.

While on my flight, I had the chance to catch Katt Williams (again) on his last performance "Live from Chicago - The American Hustle"

And with all due respect for the great comedian, let me quote one incredibly memorable sequence from his stand up. ... and.. yes.. all you guys can nod your head and agree with me while all you ladies can nod in disgust and think what kind of a chauvinist pigs the men are.

I firmly believe it’s just crazy hard to be a man. I mean the shit is complicated isn’t it? And women think then have all the problems!

To start with, I guess men are easy to loose focus on things! . Men as creatures of nature only want to do five things.

Eat

Sleep

Work

Fuck

& Play !

But do mind it’s not necessarily in that right order. As men, we can go on fucking for 5 days without eating or sleeping!..... “it’s alright baby, I ate something day before yesterday, now turn over”